บทที่ 2380 ยากลอนอายุยืน

ห้องนั่งเล่นชั้นใต้ดิน

หลินหยางเดินเข้าไปในห้องรับรองอย่างรวดเร็ว

ในขณะนี้ ไป๋ฮั่วสุ่ยกำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้

เธอสวมแว่นตาขอบทองเข้ากับชุดลำลองสีขาว ดูเฉื่อยชาแต่เฉลียวฉลาดเป็นพิเศษ

แม้ว่าเธอจะถูกขังอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว แต่เธอก็ไม่รู้สึกกังวล แต่ทุกๆ วันกลับเต็มไปด้วยความสุข

เพราะเธอรู้ว่า ตราบเท่าที่มีการประชุมสมัชชา เธอก็จะเป็นอิสระอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่รีบร้อนที่จะออกจากที่นี่

เพราะที่นี่ผลประโยชน์ที่เธอได้รับนั้น ไม่มีในกลุ่มธุรกิจซางเหมิง

เช่นอายุขัย

เช่นความเยาว์วัย

เมื่อเทียบกับเธอ ผู้ลงทัณฑ์และผู้พิพากษาก็ยังได้รับประโยชน์มากมาย ความแข็งแกร่งและร่างกายของพวกเขาเพิ่มขึ้นอีก อาณาจักรของพวกเขาก็ดีขึ้นมากเช่นกัน ทุกคนมีความอาลัยอาวรณ์ต่อสถานที่นี้

"ดูเหมือนว่าคุณค่อนข้างคุ้นเคยกับการอยู่ที่นี่"

หลินหยางเดินไปแล้วนั่งลง ขอให้ผู้ดูแลที่นี่รินกาแฟให้ จากนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม

"ก็ยังไปได้ อย่าลืมส่งยาของเดือนนี้!"

ไป๋ฮั่วสุ่ยพูดขณะดูหนังสือโดยไม่เงยหน้าขึ้น: "ทำไมคุณถึงมีเวลามาที่นี่ได้? คือจับตัวใครมาได้อีกหรือ?”

“ก็มีหลายคน บางทีฉันอาจจะต้องขยายสถานที่นี้ ไม่เช่นนั้นพวกคุณจะไม่พออยู่" หลินหยางหัวเราะ

“ถ้านั้นคุณต้องจัดให้พวกเขาอาศัยอยู่ทางเหนือกับผู้ลงทัณฑ์ไป ทางใต้ให้ฉันอยู่คนเดียวก็พอ” ไป๋ฮั่วสุ่ยกล่าวอย่างเรียบเฉย

“ได้”

หลินหยางพยักหน้า

“หมอเทวดาหลิน คนฟื้นแล้วครับ”

ในขณะนี้ เฉาซงหยางเดินเข้ามา กล่าวด้วยความเคารพ

“เอามานี่เถอะ” หลินหยางโบกมือ

หลังจากนั้นไม่นาน ชายที่อ่อนแอหลายคนก็ถูกหามไปที่ห้องรับรอง

ไป๋ฮั่วสุ่ยมองไปที่คนเหล่านี้ด้วยความสับสน โดยมีร่องรอยของความสับสนในดวงตา

“ฉันคิดว่าเป็นปีศาจ?”

"คราวนี้ไม่ใช่ปีศาจ"

"แล้วพวกนั้นเป็นใคร คงไม่ใช่... คนของสมัชชาใหญ่อีกใช่ไหม" ไป๋ฮัวซุ่ยพูดด้วยสีหน้าตึงเครียด "หมอเทวดาหลิน ฉันต้องเตือนคุณ ถ้าคุณยังจับกุมคนของสมัชชาใหญ่ หากสมัชชาใหญ่มีการเตือน เกิดการใช้อำนาจแบบนั้น คุณและแม้แต่ชาวเมืองเจียงเฉิงทั้งหมดก็จะถูกกวาดล้าง คุณรู้ไหม"

"ไม่ ไม่ ไม่ คนไม่กี่คนที่ฉันจับมานี้ไม่ใช่คนของสมัชชาใหญ่ เธอหายห่วงได้!" หลินหยางรีบอธิบาย

ไป๋ฮั่วซุ่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วถามว่า "แล้วพวกเขาเป็นใคร"

"คนของแดนมรณะ" หลินหยางกล่าว

“อะไรนะ”

ไป๋ฮัวซุ่ยเกือบจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วกรีดร้อง

เธอเบิกตากว้างของเธอ ใบหน้าเล็กๆ ของเธอแสดงท่าทางประหลาดใจที่น่ารัก รูม่านตาที่เหมือนอัญมณีของเธอล็อคหลินหยางไว้แน่น ซึ่งเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้

“ทำไมล่ะ?” หลินหยางถามด้วยความสงสัย

“คุณ คุณ คุณ...”

ไป๋ฮัวซุ่ยชี้ไปที่เขาอย่างสั่นเทา หลังจากนั้นไม่นาน ก็นั่งลงบนที่นั่งและยิ้มอย่างช่วยไม่ได้: “ฉันไม่เคยเห็นใครที่รนหาที่ตายมากกว่าคุณแล้ว ยั่วยุสมัชชาใหญ่ ยั่วยุลัทธิปีศาจสวรรค์ ตอนนี้แม้แต่แดนมรณะก็ยังไปยั่วยุอีก! คุณยังสามารถอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้ มันช่างเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ!"

"คุณอาจประเมินฉันต่ำไป"

หลินหยางกล่าว

ไป๋ฮั่วสุ่ยขี้เกียจที่จะพูดอีก หยิบหนังสือขึ้นมาอีกครั้ง แต่จิตใจของเธอไม่ได้อยู่ที่หนังสืออีกแล้ว

หลินหยางวางถ้วยกาแฟลง มองไปที่คนเหล่านั้น

"คุณคือ...หมอเทวดาหลิน?"

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พวกเรายังไม่ตายเหรอ?"

"ฉันจำได้ว่าเราถูกพวกที่เหมือนปีศาจโจมตี...แล้วเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

“หรือว่ากลุ่มปีศาจพวกนั้น...เป็นคนของหมอเทวดาหลินรึ? หมอเทวดาหลินสมรู้ร่วมคิดกับลัทธิปีศาจสวรรค์แล้ว?”

หลายคนสับสนและตกตะลึง

“ฉันไม่เคยสมรู้ร่วมคิดกับลัทธิปีศาจสวรรค์ ปีศาจพวกนั้นเป็นของฉัน” หลินหยางพูดอย่างใจเย็น

“เป็นไปไม่ได้ ปีศาจพวกนั้นที่อยู่ภายใต้มือของคุณล้วนเป็นคนด้อย เราจะไม่ชนะได้อย่างไร” หนึ่งในนั้นปฏิเสธที่จะยอมรับ กัดฟันพูดอย่างโกรธเคือง

“แน่นอนทักษะการต่อสู้ของพวกเขาไม่ดีเท่าคุณ แต่มีฉันอยู่ด้วย ฉันสามารถใช้ยาที่ดีที่สุดและเข็มเงินที่ดีที่สุดเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งได้ ทำไมจะสู้พวกคุณไม่ได้ล่ะ” หลินหยางหัวเราะ

หลายคนตกตะลึง

“ที่แท้ทั้งหมดนี้เป็นแผนของคุณ... หมอเทวดาหลิน คุณต้องการจะทำอะไร ทำไมคุณไม่ฆ่าเรา” ชายคนนั้นถามอย่างโกรธเคือง

"ง่ายๆ เลยนะ ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแดนมรณะเลย ฉันเลยต้องการข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับแดนมาณะจากพวกคุณ หวังว่าพวกคุณจะให้ความร่วมมือกับฉันด้วย" หลินหยางกล่าว

“ถุย หมอเทวดาหลิน คุณอยากให้เราทรยศแดนมรณะเหรอ เป็นไปไม่ได้!”

“คุณอยากฆ่าก็ฆ่าซะ! อย่าทำให้เราเป็นคนทรยศ!”

“ใช่!”

ทุกคนดูมุ่งมั่น

หลินหยางไม่พูด เพียงแค่หยิบขวดเซรามิกขนาดเล็กออกมาจากอก แล้ววางลงบนโต๊ะ

“นี่คืออะไร?” ดวงตาของไป๋ฮั่วสุ่ยเพ่งไปที่มันเป็นคนแรก และถามทันที