บทที่ 2388 หายนะ

ระหว่างทางกลับ หลินหยางนับว่ารู้แล้วว่าทำไมหมู่บ้านซานไจ้ถึงได้มุ่งเป้าไปที่หมู่บ้านจิ่วไจ้แบบนี้

ที่แท้หลังจากหญิงชราไป๋ลงจากตำแหน่งผู้นำหมู่บ้าน ผู้นำหมู่บ้านคนใหม่ของหมู่บ้านจิ่วไจ้ไม่เพียรพยายามทำอะไรเลย วางแผนผิดพลาดอยู่บ่อยครั้ง ทำให้พลังอำนาจของหมู่บ้านจิ่วไจ้ไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย

หมู่บ้านซานไจ้ถูกใจดินแดนที่อยู่ของหมู่บ้านจิ่วไจ้ รู้สึกว่ามันเป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายและเสน่ห์อุดมสมบูรณ์ จึงต้องการให้หมู่บ้านจิ่วไจ้ย้ายจากดินแดนนั้น และให้พวกเขาหมู่บ้านซานไจ้เข้ามาอยู่อาศัยแทน แต่หมู่บ้านจิ่วไจ้ไม่ยอม ผู้คนของหมู่บ้านซานไจ้เลยเกลียดหมู่บ้านจิ่วไจ้และสร้างความลำบากให้กับพวกเขาอยู่ทุกที่

หมู่บ้านซานไจ้รับผิดชอบดูแลสวนยาของตระกูลพันแซ่ แหล่งทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ บวกกับช่วงปีที่ผ่านมานี้ภายในหมู่บ้านมีอัจฉริยะออกมามากมาย พอจะพูดได้ว่ายอดฝีมือมีเยอะแยะ จนทำให้ตระกูลพันแซ่โดดเด่นเหนือกว่าใครๆแล้ว

การจะกลั่นแกล้งหมู่บ้านจิ่วไจ้ แน่นอนว่าไม่มีความลังเลใจแม้แต่น้อยอยู่แล้ว

และผู้นำหมู่บ้านจิ่วไจ้เองก็ไม่สามารถรับมือได้ ตอนนี้คิดเรื่องที่จะโยกย้ายแล้ว

ถ้าเปลี่ยนเป็นช่วงเวลาปกติ ไป๋หนานหลีไม่มีทางทำให้เรื่องราววุ่นวายมาถึงขั้นนี้แน่นอน

แต่เรื่องเกี่ยวข้องถึงหลินหยาง เขาเองก็นั่งไม่ติดแล้ว จำเป็นต้องจัดการทันที

“ตอนนี้ทำให้หมู่บ้านซานไจ้ไม่พอใจ จะต้องรีบรายงานท่านย่านะ เพื่อให้ท่านไปเจรจากับผู้นำหมู่บ้าน หมอเทวดาหลิน คุณพักผ่อนก่อน รอเรื่องราวสงบแล้ว พวกเราจะรีบไปจากที่นี่กัน”ไป๋หนานหลีสีหน้าไม่ดี พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ได้”หลินหยางพยักหน้า

ไป๋หนานหลีรีบออกไปหาหญิงชราไป๋

เป็นอย่างที่คิด

หลังจากเรื่องราวแพร่กระจายออกไป บรรยากาศของหมู่บ้านจิ่วไจ้ก็อึมครึมขึ้นมา

หลินหยางพักผ่อนอยู่ในห้อง จากนั้นศึกษาเกี่ยวกับยาสมุนไพรเหล่านี้

เขาจัดการกับยาแต่ละตัว และปิดผนึกไว้ เพราะกลัวว่าจะปล่อยให้สรรพคุณทางยาระเหยไปโดยไม่ระวัง

รอจัดการหมดเรียบร้อยแล้ว ก็ผ่านไปหลายชั่วโมง

“ออกไปเดินเล่นหน่อยละกัน!”

หลินหยางคิดแล้วก็ผลักประตูออกไป เพื่อเดินเล่นข้างนอกสักหน่อย

แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้เห็นคนของหมู่บ้านจิ่วไจ้มารวมตัวกันอยู่ด้านในบริเวณบ้าน

บ้านหลังใหญ่มาก แต่คนของหมู่บ้านจิ่วไจ้ก็รวมตัวกันได้อย่างแน่นขนัด

หลินหยางงง เลยอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปดู

“หมอเทวดาหลิน คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”

เวลานี้ เสิ่นเหนียนหัวเห็นหลินหยางยืนอยู่ด้านหลังผู้คน เลยรีบเดินเข้ามาคุย