บทที่ 2391 อย่างนั้นไม่ใช่ว่าผมหมอเทวดาหลินเป็นหมอจอมปลอม?

เมื่อเผชิญหน้ากับหมัดเหล็กอันน่าสนใจแบบนี้ ไป๋หนานหลีเลยเกิดความไม่มั่นใจขึ้นมา

เขาเหมือนยังไม่รู้ว่าความสามารถของตัวเองอยู่ถึงระดับไหน แต่ตอนนี้วินาทีนี้ ไม่มีหนทางที่จะถอยได้แล้ว ถึงแม้จะสู้ไม่ได้แต่ก็ต้องพยายาม

ไป๋หนานหลีรีบยกมือขึ้นขวาง

โครม!

หมัดอันทรงพลังน่ากลัวนั้นอยู่บนฝ่ามือ เปล่งเสียงดังออกมาอย่างชัดเจน

จากนั้นตามด้วย

ฮู!

พลังที่พลุ่งพล่านกลายเป็นระลอกคลื่นกระจายออกไปรอบๆ

“ว้าว!”

คนบริเวณโดยรอบถูกพลังจนพลิกคว่ำ สถานการณ์ตอนนี้ยุ่งเหยิงมาก กำแพงแตกระแหงด้วย

คนของหมู่บ้านจิ่วไจ้พยายามปกป้องหญิงชราไป๋ เพื่อไม่ให้ได้รับผลกระทบไปด้วย

รอจนพลังหมัดนี้สลายไป

ทุกคนเพิ่งจะพบว่าคิดไม่ถึงว่าไป๋หนานหลีจะต้านหมัดนี้ได้

หมัดของหลานชง เหมือนทำอะไรเขาไม่ได้เลย

“อะไรกัน?”

หลานชงตื่นตะลึง

ไป๋หนานหลีเองก็ตื่นตะลึง พูดขึ้นอย่างรวดเร็วว่า“พลังของคุณ….แค่นี้เองนะเหรอ?”

พูดตามสัตย์จริง ฟ้าดินเป็นพยาน ไป๋หนานหลีก็แค่ถามเฉยๆ ไม่ได้คิดที่จะดูถูกเลยแม้แต่น้อย

แต่พอเข้าหูหลานชง กลับต่างออกไป

“แกพูดอะไร? ?”

หลานชงโมโหมากจนเส้นเลือดปูดขึ้น เขาปล่อยหมัดออกไปใส่ไป๋หนานหลีอีกครั้ง

หมัดนี้ไม่ว่าจะเป็นความเร็วหรือพลัง ตามที่ไป๋หนานหลีมองมันช้าและอ่อนแอมาก

ไป๋หนานหลีพยายามกันไว้ มือข้างหนึ่งโอบมันไว้ทันที

จากนั้นเขาออกแรงสะบัดหมัดนั้นออกไป

ฟิ้ว!

หลานชงเหมือนว่าวที่เชือกขาดลอยออกไปนอกเรือน กระแทกชนเข้ากับเนินดินที่อยู่ด้านนอก

ครึม!

เนินดินแตกกระจาย

หลานชงนอนอยู่ในกองดิน สภาพดูจนตรอกมาก ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก

ชั่วพริบตาเดียว ทั้งลานบ้านเงียบสงบไร้เสียง

ทุกคนอ้าปากเหวอ มองฉากนี้ด้วยความตื่นตะลึง

รวมไปถึงไป๋หนานหลีด้วย

เขามองฝ่ามือของตัวเองด้วยความตื่นตะลึง สมองมีเสียงดังหึ่งๆ

จู่ๆเหมือนเขานึกอะไรขึ้นได้ เอียงหน้าหันไปพูดว่า“หมอเทวดาหลิน…..ผม….คือผม…..”

“พวกคุณคิดว่ายาอายุวัฒนะที่ผมให้พวกคุณกินทุกวันเป็นยาปกติทั่วไปเหรอ? ถ้าได้รับยาของผมปรับสมดุลร่างกายแล้วยังสู้คนแบบนี้ไม่ได้ อย่างนั้นไม่ใช่ว่าผมหมอเทวดาหลินเป็นหมอจอมปลอม ดีแต่ชื่อเหรอ?”หลินหยางพูดขึ้น

ไป๋หนานหลีทั้งดีใจทั้งตื่นเต้น

นึกถึงตอนตัวเองอาศัยอยู่ในสถาบันการแพทย์พรรคซวนอีแค่ครึ่งเดือน พลังความสามารถก็ขยับขึ้นขนาดนี้ ถ้าอาศัยอยู่กับหลินหยางหนึ่งปีครึ่งปี ไม่ใช่ว่าแม้แต่กับผู้นำของสิบสามผู้มีความสามารถของตระกูลพันแซ่เขาก็สู้ได้เหรอ?

พอนึกถึงตรงนี้ ก้นบึ้งหัวใจของไป๋หนานหลีก็ปณิธานไว้ว่าจะติดตามหมอเทวดาหลิน

รอกลับออกจากตระกูลพันแซ่แล้ว ก็จะกลับไปหลอมยาที่เมืองเจียงเฉิน

ไม่นานทุกคนก็ได้สติกลับมา

เมื่อมองไปทางหลานชงที่ถูกประคองขึ้น สมองของคนหมู่บ้านจิ่วไจ้ต่างว่างเปล่ากันหมด

“ทำไมถึงเป็นอย่างนี้?”

“หลานชง….คิดไม่ถึงว่าจะสู้ไป๋หนานหลีไม่ได้?”

“พระเจ้า ตอนนี้ฉันกำลังดูอะไรอยู่?”

“พลังความสามารถของไป๋หนานหลีแข็งแกร่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

คนของหมู่บ้านซานไจ้กับคนของหมู่บ้านจิ่วไจ้พากันบ่นพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ดี! สุดยอด! ฮ่าๆๆ….”

หญิงชราไป๋ดีใจหัวเราะดังลั่น พยักหน้าหงึกๆ

เสิ่นเหนียนหัวตกตะลึงอ้าปากค้าง แต่เธอไม่ใช่คนโง่ และรู้ได้ทันทีว่านี่คือความดีความชอบของหมอเทวดาหลิน

ทุกคนรู้สึกสับสน ตื่นตะลึงพรึงเพริด แต่ที่รับไม่ได้ไหวสุดคือผู้นำหมู่บ้านจิ่วไจ้นั่นเอง