บทที่ 2395 พวกคุณคิดเผื่อตัวเองเถอะ

คนทั้งเจ็ดคนลงมาที่พื้น ตามด้วยคนของหมู่บ้านตระกูลพันแซ่นับพันทะลักเข้ามา

คนที่นำขบวนมาเป็นชายชราสวมใส่ชุดสีทองสูงราวสองเมตรได้

ชายชราสูงมาก ผมยาวไร้เครา ใบหน้าแดงเปล่งปลั่ง ดวงตามีชีวิตชีวา ไม่มีท่าทีโกรธเคือง

รัศมีอำนาจเพียงพอที่จะทำให้คนไม่กล้ามองไป

“หัวหน้าเผ่า! !”

ผู้นำของหมู่บ้านจิ่วไจ้เหมือนเห็นแสงสว่าง พากันร้องตะโกนเข้าไปหาและคุกเข่าลงบนพื้น“หัวหน้าเผ่า! หมู่บ้านของผมมีคนกลับกรอก! ทำให้คนในหมู่บ้านก่อกบฏแบบไม่ให้ทันตั้งตัว คิดไม่ถึงว่าจะต้านอำนาจผมที่เป็นผู้นำหมู่บ้าน ทุกคนไม่ฟังคำสั่งผมเลย!”

พอพูดถึงตรงนี้ คิดไม่ถึงว่าผู้นำหมู่บ้านจะร้องไห้ออกมาจนเนื้อตัวสั่นเทา

พอได้ยินคำนี้ หัวหน้าเผ่าตระกูลพันแซ่สีหน้าอึมครึมทันที เขากวาดสายตามองและมาหยุดอยู่ที่หลินหยาง

“ลุกขึ้นพูด”

“ขอบคุณหัวหน้าเผ่า!”

ผู้คนพากันลุกขึ้น

“คุณเป็นใคร?”หัวหน้าเผ่าตระกูลพันแซ่จ้องหลินหยางและถามอย่างเย็นชา

“เรียนหัวหน้าเผ่า คนผู้นี้คือเพื่อนของผม มาที่นี่เพราะคำเชิญของผม เขาจะมาตรวจโรคให้คุณย่าของผม เพราะคุณย่าของผมป่วยกะทันหัน เลยไม่ทันได้รายงานภายในเผ่าวงศ์ตระกูล ขอหัวหน้าเผ่าโปรดอภัยด้วย！”

ไป๋หนานหลีรีบเดินมาพูด

“ฉันถามนายเหรอ?”หัวหน้าเผ่าตระกูลพันแซ่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“ไปอยู่ทางอื่น”

ไป๋หนานหลีชะงักงัน มองหลินหยางแล้วจำใจต้องถอยไปข้างหลัง

“บอกผมมา คุณเป็นใคร!”หัวหน้าเผ่าตระกูลพันแซ่พูดอีกครั้ง ตอนนี้น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโกรธด้วย

“หมอเทวดาหลิน เมืองเจียงเฉิน!”หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ

“หมอเทวดาหลิน?”

ทุกคนตื่นตะลึงพรึงเพริด

ชัดเจนว่าคนในตระกูลพันแซ่มีคนเคยได้ยินชื่อเสียงนี้

“ที่แท้ก็คือคุณนี่เอง! หมอเทวดาหลิน คนตระกูลพันแซ่ของผมกับคุณก็ต่างคนต่างอยู่มาโดยตลอด! แล้วทำไมคุณถึงมาสร้างความวุ่นวายที่นี่?”หัวหน้าเผ่าตระกูลพันแซ่ถามขึ้น

“ผมเคยบอกแล้ว ไป๋หนานหลีกับเสิ่นเหนียนหัวเป็นเพื่อนของผม! ผมไม่สนใจหรอกนะว่าที่นี่คือที่ไหน! ถ้ากล้ารังแกเพื่อนของผม ผมก็ไม่มีทางอยู่เฉย!”หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“คุยโว ! ดูอย่างนี้แล้วคือคุณไม่เห็นคนตระกูลพันแซ่อยู่ในสายตาเลยสินะ?”ผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดขึ้น

“หมอเทวดาหลิน คุณอย่าเพิ่งพูดอะไรที่ไม่มีประโยชน์เลย รีบปล่อยอัจฉริยะฉีหลินก่อนเถอะ! ไม่อย่างนั้น คุณอย่าได้คิดที่จะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่!”ผู้ชายวัยกลางคนหนวดยาวอีกคนหนึ่งพูดอย่างเคร่งขรึม

“เกรงว่าผมคงทำไม่ได้หรอก! ผมพูดกับเขาก่อนหน้านี้แล้ว เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม แต่เขากลับไม่ฟัง ยังคงต้องการจะสู้กับผม ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมจะยกโทษให้ได้ยังไง? คนผู้นี้สมควรตาย ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะคิดว่าการกลั่นแกล้งผมทำได้ง่ายๆ!”