บทที่ 240 จะคุกเข่าหรือเปล่า?

หลินจื่อหยูและซูเสี่ยวชิงตกใจกลัวจนหน้าซีด ทั้งสองคนขดตัวอยู่ด้านหลังของหลินหยางเหมือนกับแมวตัวน้อย

สถานการณ์แบบนี้มีใครบ้างที่จะไม่กลัว?

สีหน้าของหลินหยางยังคงเรียบเฉย ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมา

ซึ่งมันทำให้นายน้อยคนนี้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"น่าสนใจใช้ได้!" นายน้อยยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"คุกเข่าลง" หลินหยางมองเขา

"แล้วถ้าผมไม่คุกเข่าล่ะ?" นายน้อยถาม

"งั้นผมจะทำให้คุณคุกเข่าเอง" หลินหยางยกเท้าขึ้นเตะตรงไปที่หัวเข่าของนายน้อย หลินหยางคิดจะเตะหัวเข่าของนายน้อยเพื่อทำให้เขาคุกเข่าลง

แต่ทันทีที่เขายกขาขึ้น

บูม!

มีกำปั้นข้างหนึ่งพุ่งตรงมาทางหัวของหลินหยางด้วยความดุดัน!

มันเป็นกำปั้นของพี่เบิ้มคนนั้น

นายน้อยมองไปทางหลินหยางพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก

เขาเชื่อว่าก่อนที่หลินหยางจะเตะโดนหัวเข่าของเขา กำปั้นของพี่เบิ้มชกหัวของหลินหยางจนผิดรูปก่อนแล้ว

แต่ว่า…

ในตอนที่กำปั้นข้างนั้นกำลังพุ่งตรงเข้าไปหาหลินหยาง เขายกมืออีกข้างขึ้นมาจับกำปั้นข้างนั้นเอาไว้

เพี๊ยะ!

เสียงของฝ่ามือปะทะกำปั้นดังขึ้นอย่างชัดเจน

กำปั้นหยุดอยู่ตรงที่ห่างจากหัวของหลินหยางเพียงแค่นิ้วเดียว

"อะไรกัน?"

ลมหายใจของนายน้อยหยุดชะงัก รีบก้มลงมองข้างล่าง แต่…มันสายไปแล้ว!

ถึงแม้เท้าของหลินหยางจะเตะไม่โดนหัวเข่าของเขา แต่มันกลับโดนน่องของเขาอย่างแรง

กึก!

ร่างกายของนายน้อยลอยกระเด็นออกไปเหมือนลูกกระสุนระเบิด สุดท้ายกระแทกใส่กำแพงอย่างแรง

แคระ!

บนกำแพงเกิดรอยร้าวขึ้นทันที

ร่างกายของนายน้อยจมฝังเข้าไปในกำแพง โดยคงท่าทางที่อ้าแขนอ้าขาไว้แบบนั้น

ทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว

เกรงว่าคงจะไม่ถึงสามวินาทีด้วยซ้ำ

นายน้อยที่ทุกคนรู้สึกหวั่นเกรงโดนไปจนลอยกระเด็นออกไป!

"หา?"

เฉาเวย ผู้จัดการเฉิง เจียงหว่าง หลินจื่อหยูและคนอื่นมองตาค้าง

แต่แล้ววินาทีต่อมา หลินหยางเหวี่ยงแขนข้างที่จับกำปั้นของพี่เบิ้มเอาไว้ ขว้างเขาตรงเข้าไปหานายน้อยอย่างแรง

ร่างกายของพี่เบิ้มเสียสมดุลเนื่องจากแรงกระชากของหลินหยาง จึงถูกขว้างออกไปโดยตรง

"หา?"

นายน้อยที่เพิ่งตั้งสติได้เห็นภาพนี้ตกใจจนอ้าปากค้าง เขารีบดิ้นรนออกมาจากกำแพง แต่ทันทีที่ขาทั้งสองข้างของเขาเพิ่งลงพื้น ร่างกายของพี่เบิ้มพุ่งชนเข้าใส่เขาอย่างแรง

ปัง!

ร่างกายของคนทั้งสองกลิ้งออกไปพร้อมกัน ตอนที่หยุดลงบนร่างกายเต็มไปด้วยปากแผล

เห็นภาพนี้ สมองของทุกคนไม่สามารถประมวลอะไรได้อีกแล้ว…

คนทั้งสองที่แตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไป…เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินหยางกลับเป็นเพียงหมูหมากาไก่?

"คิดไม่ถึงว่าคุณก็เป็นผู้ฝึกฝนทักษะการต่อสู้เหมือนกัน คิดว่าน่าจะฝึกวิชาของสายนอกเป็นหลักมั้ง? ไม่อย่างนั้นลูกเตะเมื่อกี้เพียงพอที่จะทำให้คุณหมดสติไปได้แล้ว?"

หลินหยางเดินตรงเข้าไปโดยใช้สองมือล้วงกระเป๋า

"แค๊ก…แค๊ก…"

พี่เบิ้มคนนั้นรีบกระโดดลุกขึ้น หลังจากนั้นส่งเสียงคำรามพุ่งเข้าไปหาหลินหยางเหมือนกับหมีควาย

แต่วินาทีต่อมา หลินหยางยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า จับคอพี่เบิ้มคนนั้นไว้ได้โดยตรง

"อ่า…"

สีหน้าของพี่เบิ้มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเนื่องจากขาดอากาศหายใจ คอของเขาโดนหลินหยางบีบจนเริ่มผิดรูป

เขายกแขนขึ้น ชกใส่หลินหยางอย่างบ้าคลั่ง

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง…

กำปั้นขนาดใหญ่พุ่งเข้าหาหลินหยางอย่างบ้าคลั่งราวกับปืนกล

แต่…หลินหยางกลับยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับตัว ไม่ว่ากำปั้นของพี่เบิ้มจะรุนแรงมากแค่ไหน แต่มันกลับไม่สามารถส่งผลกระทบต่อเขาแม้แต่นิดเดียว

"มันเป็น…เป็นไปได้ยังไง?"

นายน้อยเบิกตากว้าง เขามองจนตาค้างแล้ว

"ตัวก็ใหญ่ดีแต่ทำไมถึงแรงน้อยขนาดนี้? หรือว่าแค่แรงเยอะอย่างเดียว ไม่รู้จักใช้สมอง? ไม่รู้จักใช้กำลังภายใน?"

หลินหยางส่ายหัว หลังจากนั้นเขาดึงมืออีกข้างออกจากกระเป๋ากางเกง บีบกำปั้นของพี่เบิ้มอย่างแรง

เพี๊ยะ!

รูม่านตาของพี่เบิ้มหดตัวลง หนังศีรษะชาไปหมด

เห็นเพียงหลินหยางออกแรงอย่างกะทันหัน