บทที่ 2445 ส่งเธอมาให้ฉัน

ประตูถูกผลักเปิดออกช้าๆ

วู!!

พลังวิญญาณชั่วร้ายจำนวนมากวิ่งออกจากประตูในพริบตา ราวกับเขื่อนที่รั่วไหลออกมา เติมเต็มฉากทั้งหมด

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน ตกใจกับพลังวิญญาณชั่วร้ายที่น่ากลัวนี้

ในสถานที่นี้มีควันหนา ยื่นมือออกไปก็ไม่สามารถมองเห็นนิ้วทั้งห้าได้

“พลังวิญญาณชั่วร้ายที่ฉกรรจ์จริงๆ!”

ปีศาจฉานขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

หลังจากที่พลังวิญญาณชั่วร้ายค่อยๆ สลายไป ภาพภายในประตูของพื้นที่ต้องห้ามก็ค่อยๆ เปิดเผยต่อสายตาของทุกคน

เห็นเพียงภายในทั้งหมดของพื้นที่ต้องห้ามนั้นกระเซอะกระเซิงอย่างมาก

หลุมฝังศพของบรรพบุรุษของเผ่าปีศาจเร้นลับหลายร้อยคนถูกระเบิดหมด หินป้ายหลุมฝังศพแตกเป็นเสี่ยงๆ กระจัดกระจายไปทั่วพื้น และแขนขาที่หักจำนวนมากกระจัดกระจายไปทั่ว

พื้นดินแตกออกทีละนิ้ว เหมือนมีใยแมงมุมหนาแน่นปกคลุม

และในใจกลางของพื้นที่ต้องห้ามที่พังทลายนี้ มีชายเปลือยท่อนบน ผมสีขาวห้อยลงมาถึงเอวยืนอยู่

กางเกงของชายคนนั้นขาดวิ่น เขายืนด้วยเท้าเปล่า หันหลังให้กับฝูงชน และเขาหายใจอย่างลำบาก

เห็นหน้าไม่ชัด

พลังวิญญาณชั่วร้ายรอบตัวเขาแข็งแกร่งยิ่งขึ้น! พลังวิญญาณชั่วร้ายที่มีตัวตนเกือบจะวนเวียนอยู่รอบตัวเขา ทำให้เขาไม่เด่นชัด ราวกับเทพหรือปีศาจ

แต่สิ่งที่ทำให้หนังศรีษะของคนต้องรู้สึกชา ก็คือแผ่นหลังที่เรียวยาวและแข็งแรงของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยรอยแผลที่เหมือนไส้เดือน

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าแผลเป็นเหล่านี้จะเต็มไปด้วยเลือด แต่บาดแผลจะค่อยๆ ฟื้นตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“อะไรนะ”

ทุกคนข้างนอกอ้าปากค้าง

ช่างเป็นความสามารถในการรักษาตัวเองที่น่าสะพรึงกลัวเสียนี่กระไร!

อาการบาดเจ็บสาหัสดังกล่าวสามารถรักษาให้หายได้ภายในสิบลมหายใจ!

“นี่คือคนจากหมู่บ้านปีศาจเร้นลับของเธอ” ปีศาจฉานละสายตาจากร่างที่อยู่ในประตู ถามอย่างใจเย็น

ฉินหลิงได้ยินเสียง ก็กลับมามีสติสัมปชัญญะ แต่เธอไม่สนใจคำพูดของปีศาจฉาน กลับตะโกนอย่างสุดกำลัง: "พี่หลิน! หนีเร็ว! หนีเร็ว!!"

"หือ?"

ร่างที่ยังหอบหายใจดูเหมือนจะได้ยินร่างนี้ และหันกลับมาช้าๆ ทันที

สิ่งที่ดึงดูดสายตาของผู้คน คือใบหน้าที่ปกคลุมไปด้วยพลังวิญญาณชั่วร้าย

มันพร่ามัวมาก ยกเว้นดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งที่ชัดเจนเป็นพิเศษ

"โอ้?"

ปีศาจฉานยิ้ม ออกแรงมือที่บีบคอฉินหลิงเล็กน้อย

ทันใดนั้นฉินหลิงหายใจไม่ออก และทุบข้อมือของปีศาจฉานอย่างแผ่วเบาด้วยมือทั้งสองข้าง แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร

“เธอที่บอกให้เขาหนีไปอย่างบ้าระห่ำเช่นนี้ แสดงว่าเขาต้องเป็นคนสำคัญของเธอแน่ๆ ถ้าเป็นเช่นนี้ ฉันจะพลาดไม่ได้กับฉากดีๆ แบบนี้ เธอว่าว่า ฉันจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าเธอ ควักลูกตาตัดลิ้นเขา ค่อยๆ แยกร่างเขาทีละน้อย ให้เขาตายด้วยความเจ็บปวด เธอ จะมีปฏิกิริยาอย่างไรนะ" ปีศาจฉานหรี่ตาลงแล้วถาม

รูม่านตาของฉินหลิงหดลงทันที หัวสมองเล็กๆ ของเขาว่างเปล่า

“ไม่…อย่า…อย่า…”

เธอตะโกนด้วยความยากลำบาก พยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง

อย่างไรก็ตาม ยิ่งเธอเป็นแบบนี้ ความตื่นเต้นและความสุขในดวงตาของ ปีศาจฉานก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

เพียงแต่ว่า ปีศาจฉานไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าตกใจของคนในหมู่บ้านเผ่าปีศาจเร้นลับคนอื่นๆ ที่มองดูร่างนั้น

“เขา…เขา…ยังไม่ตายเหรอ?”

ผู้ใหญ่บ้านบ้านที่กำลังจะตายลืมตาขึ้นด้วยความตกตะลึง

“เป็นไปได้ยังไง หมื่นวิญญาณร้ายรวมหนึ่ง...เขายังยืนหยัดมาได้? ไม่จริง! มันต้องเป็นเรื่องลวง!”

หญิงชราแทบบ้า

ในเวลานี้ ผู้คนที่อยู่ภายในประตูหันกลับมา เดินไปหาฉินหลิง

ดวงตาสีแดงเลือดจ้องไปที่ปีศาจฉาน

“ส่งเธอ...มาให้ฉัน...”

ร่างนั้นเผยเสียงแหบพร่า

แสบแก้วหูสุดจะควบคุมได้

“แกอยากได้ตัวเธองั้นเหรอ?”

ปีศาจฉานถามด้วยรอยยิ้มจางๆ แล้วปล่อยมือของเขา

พัฟ!

ฉินหลิงล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

ร่างนั้นชะงักไปเล็กน้อย

และวินาทีต่อมา

แคร่ก!

ปีศาจฉานเหยียบแขนของฉินหลิงโดยตรง

"อ๊า!!"

แขนหัก ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ฉินหลิงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

ร่างนั้นหยุดสนิท มองดูเหตุการณ์อย่างเงียบๆ ด้วยดวงตาสีเลือด

“แกอยากได้เธองั้นเหรอ? เช่นนั้นก็เข้ามา ก่อนที่ฉันจะทำลายนางจนหมดสิ้น” ปีศาจฉานยิ้ม

ปีศาจฉานชอบความรู้สึกนี้มาก

ความรู้สึกที่ทรมานคนอื่นแบบนี้

เขาเชื่อเสมอว่า การมองเข้าไปในหัวใจอย่างแท้จริงในขณะที่เศร้าที่สุด สิ้นหวังที่สุดของคนๆ หนึ่ง จะสามารถมองทะลุผ่านคนๆ หนึ่งได้

มันเป็นความสุขมิใช่หรือ ที่จะได้รู้ลึกรู้จริงในจิตใจของผู้คน?

ฉินหลิงนอนอยู่บนพื้น ตัวสั่นอย่างบ้าคลั่ง

ความเจ็บปวดอันรุนแรงนี้ ทำให้เธอเกือบเป็นลม

แต่เธอยังคงตั้งสติใหมั่น มองดูร่างนั้นด้วยความยากลำบาก

“พี่หลิน… เร็ว… รีบหนี… รีบหนีไปเร็ว…”

เสียงแผ่วเบาดังออกมา

แต่วินาทีถัดไป

บูม!