บทที่ 2451 สิ้นเปลืองโดยไม่รู้จักถนอม

"อ่อ..."

หลินหยางค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ลำแสงสีขาวราวกับหิมะส่องเข้าที่ตาของเขา ปลุกให้เขามีสติฟื้นขึ้นมา

ฉันอยู่ที่ไหน?

เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?

หลินหยางรู้สึกสับสนเล็กน้อย

เขาจำได้เพียงว่าเขากำลังรักษาผู้คนของปีศาจเร้นลับที่ตายไปแล้วอยู่ จากนั้นดวงตาของเขาก็มืดลง และเขาจำอะไรไม่ได้เลย

ขณะที่ หลินหยางต้องการจะลุกขึ้น เขาก็รู้สึกปวดเมื่อยทั่วร่างกาย

อย่างไรก็ตาม ความเจ็บปวดนี้คงอยู่เพียงช่วงสั้นๆ ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยกระแสอากาศอุ่นที่ดีเยี่ยม

กระแสอากาศอุ่นนี้เป็นเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านเส้นเลือดและเนื้อหนังของหลินหยางทุกตารางนิ้ว ลูบไล้ร่างกายของเขา และพัดพาจิตวิญญาณของเขา

สบายจริงๆ!

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญ แต่ทันใดนั้นก็เบิกตากว้าง

กระแสอากาศอุ่นนี้…คืออะไร?

เขารีบรบรวมลมปราณ ลองสำรวจร่างกายของเขา จนต้องตกใจในทันใด

"ช่างเป็นพลังงานบริสุทธิ์! นี่ดูเหมือนจะเป็นพลังของยา... ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ได้ ทำไมร่างกายของฉันถึงมีพลังยาที่ไม่เหมือนใคร?"

หลินหยางสับสน ยังคงรวบรวมลมปราณ แต่ก็พบว่าที่ซึ่งพลังงานนี้ไหลผ่านนั้น ไม่เพียงแต่ซ่อมแซมเลือดเนื้อที่อ่อนล้าและเสียหายของเขาเท่านั้น แต่ยังหล่อเลี้ยงเลือดเนื้อเหล่านี้ด้วย ทำให้พวกมันระเหิดและแข็งแรงขึ้น

พลังนี้ กำลังเปลี่ยนแปลงตัวเขาเองอย่างแท้จริง!

ช่างน่าอัศจรรย์!

หลินหยางเต็มไปด้วยความทอดถอนใจ รีบนั่งขัดสมาธิ ปรับลมหายใจและทำสมาธิ

“อ้าว? พี่หลิน ฟื้นแล้วเหรอคะ?”

ฉินหลิงที่กำลังเข้ามาในห้องพร้อมอ่างน้ำ เห็นเข้าก็อุทานด้วยความประหลาดใจ

หลินหยางเปิดตาของเขา รีบพูดว่า "คุณหนูฉิน นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

ฉินหลิงเล่าเรื่องทั้งหมดทันที

เมื่อทราบเรื่องราว หลินหยางก็ผงะทันที

“อะไรนะ? พวกคุณให้ฉันทานดอกไม้เจ็ดสีงั้นเหรอ?”

"ใช่แล้วค่ะ ไม่อย่างนั้นพี่หลิน พี่จะฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไรล่ะคะ คุณอาสือบอกว่า มีเพียงดอกไม้เจ็ดสีเท่านั้นที่สามารถรักษาร่างกายของพี่ได้! พอดีที่สถานการณ์ตามธรรมชาติของบึงมรณะมันพังทลาย เราก็เลยเก็บดอกไม้เจ็ดสีได้อย่างง่ายดาย เลยเอามาให้พี่ทานได้” ฉินหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม

แต่ไม่คิดว่าหลินหยางทุบหน้าอกกระทืบเท้าของเขา

"สิ้นเปลือง! สิ้นเปลือง! สิ้นเปลืองนัก! พระเจ้า! ช่างสิ้นเปลืองจริงๆ!!"

ฉินหลิงตกตะลึง: "พี่หลิน พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม"

"คุณอาสือของคุณนั่น ช่างเป็นหมอที่ไร้ฝีมือจริงๆ! พลังงานในร่างกายฉันมันไม่ใช่อะไรเลย! แม้ว่ามันจะทำให้ฉันเจ็บปวด ฉันก็รักษาเองได้! แต่เขาใช้ดอกไม้เจ็ดสีมารักษาฉัน! นี่ไม่เสียเปล่าหรอกเหรอ?? มันคือทำลายสิ่งของให้เสียหายตามอำเภอใจนัก!” หลินหยางทั้งกังวลทั้งโกรธ เผยสีหน้าทั้งเสียดายและหงุดหงิด

ฉินหลิงจ้องมองเขาด้วยความงุนงง ดูเหมือนจะไม่เข้าใจ หลังจากนั้นไม่นาน ก็พูดว่า "พี่หลิน ที่จริง...ยังมีดอกไม้เจ็ดสีอยู่บ้าง...พี่...พี่ต้องการมันไหมคะ"

“อะไรนะ?"

หลินหยางกลับมามีสติในทันที และจ้องมองเธอด้วยดวงตาที่ลุกโชน: "ยังมีดอกไม้เจ็ดสีอีกเหรอ?"

“ค่ะ... ค่ะ... ที่ให้พี่ทานก็แค่กลีบดอกไม้นิดเดียว คุณอาสือกล่าวว่าพลังยาของกลีบดอกเหล่านี้ก็เพียงพอแล้ว ดังนั้นจึงยังมีเหลืออยู่มากกว่าครึ่ง…” ฉินหลิงหดคอของเธอลง พูดอย่างระมัดระวัง

“เร็ว นำดอกไม้เจ็ดสีที่เหลือมาเร็ว เร็วเข้า!” หลินหยางพูดอย่างกระตือรือร้น

“ค่ะ! ค่ะ! พี่หลิน พี่รอสักครู่ ฉันจะไปบอกคุณอาสือ ให้เขาเอามาให้พี่!"

ฉินหลิงรีบพูดแล้วรีบออกไป

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้คนจำนวนมากของหมู่บ้านปีศาจเร้นลับ รีบมาที่บ้านไม้ชั่วคราวที่สร้างขึ้นสำหรับหลินหยาง ในหมู่ผู้คน มีสือเจิ้งจวินหมอประจำหมู่บ้านเดินเข้ามาพร้อมกับผ้าสีแดงในมือทั้งสองข้าง

สิ่งที่วางอยู่บนผ้าสีแดง คือดอกไม้เจ็ดสีครึ่งดอก

เมื่อเห็นดอกไม้เจ็ดสีครึ่งหนึ่งบนผ้าสีแดง หลินหยางแทบจะพลิกตัวลุกจากเตียงทันที จนเกือบจะล้มลง

"พี่หลิน ระวัง!" ฉินหลิงรีบเข้าข้างหน้าเพื่อจะช่วยพยุง

“ฉันไม่เป็นไร!”

หลินหยางพูดอย่างเร่งรีบ มือของเขาไปแตะดอกไม้เจ็ดสีแล้ว

เขาถือมันไว้ในมืออย่างระมัดระวังแล้วดู จากนั้นก็ดมกลิ่นของมัน ราวกับกำลังตรวจสอบคุณสมบัติทางยาของดอกไม้เจ็ดสี

สือเจิ้งจวินยิ้มจางๆ: "หมอเทวดาหลิน คุณควรกลับไปนอนพักผ่อนก่อนเถอะ ฉันได้ตรวจสอบคุณสมบัติทางยาของดอกไม้เจ็ดสีนี้แล้ว และฉันจะส่งข้อมูลให้คุณในภายหลัง คุณค่อยอ่านมันทีหลังก็ได้ ทำไมต้องลุกจากเตียงด้วยล่ะ ท้ายที่สุดคุณเพิ่งฟื้นเอง!”

หลินหยางเลิกคิ้วเมื่อเขาได้ยินคำพูดนี้ และพูดด้วยเสียงทุ้มว่า “ในเมื่อคุณตรวจสอบคุณสมบัติทางยาของดอกไม้เจ็ดสีแล้ว ทำไมคุณถึงปิดผนึกไว้ในสุญญญากาศล่ะ?”