บทที่ 2457 โทรศัพท์สายหนึ่งท่ามกลางความสิ้นหวัง

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของความเป็นความตาย ทุกคนต่างเดินหน้าไปด้วยความกล้าหาญ ไม่มีใครถอย และต่อสู้อย่างสุดชีวิต

ผู้นำหมู่บ้านทุกคนต่างก็เป็นผู้นำ และมุ่งตรงไปยังข้างหน้า

แต่ทว่าด้วยศัตรูที่มากเกินไป ถึงแม้ว่าพวกเขาจะปลุกใจตัวเองให้ฮึกเหิม ก็ยากที่จะฝ่าฟันเข้าไปได้

"ผู้นำหมู่บ้านทุกคน พวกคุณอย่าเสียแรงสู้โดยเปล่าประโยชน์เลย พวกคุณหนีไม่พ้นหรอก ถ้าหากวันนี้พวกคุณไม่ให้ทุกคนยอมพ่ายแพ้ต่อภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ก็มีเพียงหนทางสู่ความตายทางเดียวเท่านั้น" เจิ้นเฉินหู่ยืนอยู่บนที่สูง และมองดูเหตุการณ์ที่หน้าประตูหมู่บ้าน จากนั้นจึงส่งเสียงตะโกนอย่างสุดกำลัง

"หุบปาก! แกมันไอ้คนทรยศ!"

ผู้นำหมู่บ้านสองตะคอกด้วยความโกรธแค้น: "แกยินดีที่จะเป็นหมารับใช้ของภูเขาศักดิ์สิทธิ์แบบนี้เหรอ? ทำตัวเป็นพวกหมาที่ประจบสอพลอพวกเทียนเจียวสูงสุดอย่างนั้นเหรอ? ?"

"หมารับใช้เหรอ?" เจิ้นเฉินหู่แสดงความไม่พอใจ: "แกจะรู้อะไร? ไอ้พวกตาต่ำ! ตระกูลพันแซ่ของพวกแกจะเอาอะไรมาสู้กับภูเขาศักดิ์ได้? ที่ฉันทำเช่นนี้ ก็เพียงเพื่อรักษาสายเลือดตระกูลพันแซ่ของฉันเอาไว้!"

"การรักษาสายเลือด ก็คือเหตุผลที่คุณจะต้องทรยศตระกูลเหรอ? ?"

"คนโง่เง่าอย่างพวกแกไม่เข้าใจอะไรทั้งสิ้น! พวกแกไม่เข้าใจเทียนเจียวสูงสุด ไม่เข้าใจความน่ากลัวและอำนาจอันแข็งแกร่งของภูเขาศักดิ์สิทธิ์โดยสิ้นเชิง! ฉันจะบอกพวกแกเอาไว้เลยนะว่า ต่อให้วันนี้พวกแกตีฝ่าวงล้อมสำเร็จ และหลบหนีไปได้ ก็จะหนีไม่พ้นหุบเขาห้านิ้วของเทียนเจียวสูงสุดอยู่ดี เขาจะยังคงตามล่าพวกแกเหมือนเดิม ไม่ว่าพวกแกจะหลบอยู่สุดหล้าฟ้าเขียว แต่สุดท้ายก็ไม่อาจหนีพ้นบทลงโทษที่เทียนเจียวสูงสุดมอบให้พวกแกได้ เข้าใจไหม?" เจิ้นเฉินหู่ตะโกนเสียงดัง: "ถ้าหากว่าฉันไม่ทำให้ทุกคนยอมจำนน ก็มีเพียงจุดจบเดียวเท่านั้นที่รอตระกูลพันแซ่ของพวกเราอยู่ นั่นก็คือถูกภูเขาศักดิ์สิทธิ์กำจัดจนสิ้นซาก! เข้าใจไหม? ? ไอ้พวกโง่!"

"แก....."

"ถุย! เอาตัวรอดไปวันๆ! แกไม่คู่ควรที่จะเป็นผู้นำหมู่บ้านของตระกูลพันแซ่ของฉันหรอก!"

"พวกฉันยอมตายเสียดีกว่า แล้วก็ไม่อยากจะเอาตัวรอดไปวันๆ เหมือนอย่างแก!"

"ไร้ยางอาย!"

ทุกคนด่าเสียงดัง

เจิ้นเฉินหู่มีสีหน้าโหดเหี้ยม: "ได้! ได้! ในเมื่อพวกคุณไม่ฟังคำเตือนเช่นนี้ ฉันก็จะไม่เกรงใจแล้ว เดิมทีฉันก็ต้องการให้นายท่านทุกท่านของภูเขาศักดิ์สิทธิ์จับเป็นพวกคุณ แต่ในเมื่อพวกคุณดื้อดึงเช่นนี้ ก็อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน!!"

เขาโบกมือ แล้วตะโกนอย่างต่อเนื่อง: "ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามันให้หมด! อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว! วันนี้จะต้องทำให้คนเหล่านี้เสียใจ!"

"ฆ่ามัน!"

ทุกคนร้องตะโกน

บรรดายอดฝีมือภูเขาศักดิ์สิทธิ์ต่างก็ลงสนาม

ผู้นำหมู่บ้านสองและคนอื่นๆ ถูกโจมตีอย่างรุนแรงทันที จนถอยกลับและพ่ายแพ้อย่างต่อเนื่อง

"ผู้นำหมู่บ้านสอง! ผู้นำหมู่บ้านสาม! กุ่นเทียนเหลยพาทุกคนปีนขึ้นหน้าผามาแล้วครับ บุกเข้ามาทางด้านหลังของพวกเราแล้ว!!" มีคนรายงานเสียงดัง

"ถอยทัพไปที่หอ!"

ผู้นำหมู่บ้านสองตะโกนสุดเสียง

คนตระกูลพันแซ่ที่เหลือรีบไปที่หอที่อยู่ตรงกลางสุดตามๆ กัน

ประตูใหญ่ของหอทำจากทองแดงบริสุทธิ์ และทั้งหอก็ยิ่งแข็งแรงเป็นอย่างมาก ด้วยกำแพงหินขนาดใหญ่

หากทุกคนเข้ามาด้านใน ก็ยังสามารถป้องกันได้

การถอยทัพเช่นนี้ ก็ไม่ด้อยไปกว่าการตัดทางหนีทีไล่ แล้วรอความตายเท่านั้น

ถึงอย่างไรด้านในหอก็ไม่มีทางหนี

เหล่าผู้คนปิดประตูทองแดงอย่างยากลำบาก หลังจากนั้นทหารกลุ่มใหญ่กลุ่มนี้ก็ยืนดันประตูทองแดงเอาไว้ ไม่ให้คนด้านนอกเข้ามาได้

ผู้นำหมู่บ้านสองและคนอื่นๆ ถอยขึ้นไปบนชั้นสองของหอ แต่ละคนต่างก็นั่งพักผ่อน

ร่างกายของทุกคนเต็มไปด้วยบาดแผล มีเลือดไหลออกมา น่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง

"ไอ้สารเลว!"

ผู้นำหมู่บ้านสามทุบลงบนโต๊ะ แล้วด่าด้วยความโกรธแค้น: "ไอ้เจิ้นเฉินหู่คนนี้! ช่างเป็นที่อัปยศอดสูของตระกูลพันแซ่ของฉันจริงๆ!"

"ต่อให้คุณจะสาปแช่งเขายังไง เขาก็ไม่ตายหรอก ตอนนี้ที่จะต้องทำก็คือ คิดหาวิธีหนีออกไปจากที่นี่" ผู้นำหมู่บ้านห้ากล่าวด้วยเสียงเบาๆ

"เกรงว่า พวกเราคงจะหนีไปไม่ได้แล้วล่ะ"

ผู้นำหมู่บ้านสี่ที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง กวาดสายตามองไปยังเหตุการณ์ด้านล่าง แล้วกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าว่า: "ทั้งหอถูกคนของเจิ้นเฉินหู่แล้วก็ผู้แข็งแกร่งของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ล้อมเอาไว้อย่างแน่นหนา หากต้องการจะออกไป ก็ยากราวกับปีนขึ้นฟ้า พวกเรา......หมดทางหนีแล้วล่ะ"

ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไป

"สวรรค์ลืมตระกูลพันแซ่ของเราแล้ว....."