บทที่ 2475 ลงมือด้วยตนเอง

"หือ?"

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เทพบู๊ที่กำลังเข้ามาใกล้

ทั้งห้าคนไม่แปลกใจเมื่อเห็นคนที่มา

"เทพบู๊? เหอๆ ดูเหมือนว่าข่าวกรองจะถูกต้อง เทพบู๊อยู่ในเมืองเจียงเฉิงจริงๆ!" ชายผมเทาเหลืองหัวเราะเบาๆ

“เทพบู๊ คุณมาที่นี่เพื่อช่วยมดเหล่านี้งั้นหรือ ถ้าใช่ ฉันบอกได้คำเดียวว่าคุณตัดสินใจผิดมาก” หญิงสาวผมสีน้ำเงินกล่าวอย่างดูถูก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

แม้ว่าเทพบู๊จะทรงพลังอย่างน่าอัศจรรย์ แต่พวกเขาก็ไม่เกรงกลัวอะไร

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ที่ยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้คือห้าจอมทัพ

ถ้าพวกเขาร่วมมือกัน เทพบู๊ก็ไม่อาจเทียบได้ พวกเขาจะกลัวได้อย่างไร

"ทัศนคติของคุณที่มีต่อฉันเป็นการไม่ให้เกียรติฉันมาก ฉันรู้สึกไม่ชอบนัก" เทพบู๊จ้องมองหญิงคนนั้นอย่างเย็นชา และพูดอย่างเฉยชา: "นอกจากนี้ ฉันต้องขอแก้ไขพวกคุณด้วย ฉันไม่ได้มาเมืองเจียงเฉิงเพื่อช่วยหมอเทวดาหลิน ฉันมาที่นี่เพื่อรับการรักษาเท่านั้น ฉันหวังว่าในระหว่างที่ฉันรับการรักษา จะไม่ถูกรบกวน เข้าใจไหม?”

เมื่อคำพูดสิ้นลง จอมทัพทั้งสี่ก็มองหน้ากันโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ความหมายของเทพบู๊นั้นชัดเจนอยู่แล้ว

หากยังคงก่อกวนสร้างปัญหา นั่นจะเป็นศัตรูของเธอ

"เกรงว่า... มันยากสำหรับเราที่จะเข้าใจ"

ในขณะนี้ ชายผมขาวที่หลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้น พูดอย่างใจเย็น

"หือ?"

เทพบู๊จ้องไปที่ชายคนนั้นทันที

ชายคนนั้นพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "เราได้รับคำสั่งจากนายท่าน ให้มาที่นี่เพื่อทำการสังหารหมู่จอมยุทธ ฆ่าหมอเทวดาหลินและพรรคพวกทั้งหมด นายท่านได้ออกคำสั่งเด็ดขาด เราจำต้องทำให้สำเร็จ ไม่ว่าใครจะอยู่ที่นี่ ไม่ว่าใครจะมาขวางทางต่อหน้าเรา ล้วนจะเป็นศัตรูของเรา เทพบู๊ ฉันเคารพคุณในฐานะผู้อาวุโส ฉันจะให้โอกาสคุณ คุณออกจากเมืองเจียงเฉิงทันที เช่นนั้น คุณจะปลอดภัยดี!"

ทุกคนตกตะลึงและมองไปที่ชายคนนั้นอย่าง

นี่มันคำพูดอะไรกัน?

นี่คือคำข่มขู่หรือเปล่า!

คนผู้นี้... กล้าที่จะคุกคามเทพบู๊โดยตรง?

คือความอวดดีแค่ไหน!

เทพบู๊ก็ตกตะลึงเช่นกัน แต่เธอก็กลับมามีสีหน้าปกติอย่างรวดเร็ว

ท้ายที่สุด ชายผมขาวคนนี้ก็ไม่ธรรมดา

เขากล้าพูดเช่นนี้ เพราะความมั่นใจของเขา

อย่างไรก็ตาม เทพบู๊ก็มีอารมณ์ที่ดื้อรั้นเช่นกัน และถามอย่างเย็นชา: "ถ้าฉันไม่ไปล่ะ?"

"ฆ่า!"

ชายผมขาวพูดออกมาคำเดียวอย่างเย็นชา

หัวใจของทุกคนแน่นขึ้นในทันใด

เทพบู๊หัวเราะออกมาดังๆ

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ดี! ดี! จอมทัพแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์สมควรแล้วที่ได้รับชื่อเสียงนี้ มีความสามารถจริงๆ! ในรอบหลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินว่ามีคนกล้ายั่วยุฉันแบบนี้!"

เมื่อพูดถึงจุดนี้ เทพบู๊ก็เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายออกมาด้วยความคลั่งไคล้ไม่รู้จบ: "ในเมื่อเป็นนี้ ฉันจะเล่นกับพวกคุณหน่อยละกัน จะดูว่าคนที่ฝึกโดยเทียนเจียวสูงสุดนั้นทรงพลังเพียงใด!"

เธอกำหมัดแน่น ก้าวไปข้างหน้า

พวกเขาทั้งห้าไม่เกรงกลัวสักนิด พวกเขาเดินตรงไปข้างหน้า รวบรวมพลังและเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้

การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น

แต่ในขณะนี้ มีเสียงที่ไม่แยแสดังส่งมา

"ท่านเทพบู๊ อย่างที่ฉันพูด คุณไม่จำเป็นต้องแทรกแซงเรื่องระหว่างฉันกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์! คนพวกนี้ ฉันจะจัดการเอง!"

"หือ?"

เทพบู๊ตกใจเล็กน้อยและหันมองกลับไป

แต่เห็นสิ่งมีชีวิตของจำนวนมากรีบเคลื่อนมาที่นี่กัน

มีผู้คนมากกว่าพันคน และในเวลาไม่นาน สถานที่นี้ก็ถูกปิดล้อมอย่างสมบูรณ์

หลินหยางก็มาถึงแล้ว

เขานำหยวนซิง ม่านซาหงและฉยงตาวเดินมาด้านหน้าของผู้คนอย่างรวดเร็ว

ดวงตาที่ไม่แยแสเหล่านั้นเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่ไม่รู้จบ

เขาชำเลืองมองศรีษะของคนเหล่านั้นที่ถูกเจาะ และสีหน้าของเขาก็เรียบเฉยมากยิ่งขึ้น

"หมอเทวดาหลิน นี่คือจอมทัพทั้งเจ็ดแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์! ความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นไม่ธรรมดา ไม่สามารถเทียบได้โดยลำพัง แม้แต่ฉันก็ไม่กล้าที่จะประมาทกับวิธีการของพวกเขาห้าคนต่ำไป จะดีไหมถ้าคุณกับฉันมาร่วมมือกันและ ขับไล่พวกเขาออกไปก่อน?” พูดอีกครั้ง!” เทพบู๊หันศีรษะและกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“จอมทัพ? ฉันได้ฆ่าไปแล้วสองคน แล้วทำไมต้องกลัวอีกห้าคนด้วย” หลินหยางพูดอย่างใจเย็น

“แกพูดว่าอะไรนะ แกฆ่าไปแล้วสองคน?”

สีหน้าของผู้หญิงผมสีน้ำเงินน่าเกลียด

"ดังนั้น ทั้งกุ่นเทียนเหลยและฉีหานซวงตายด้วยน้ำมือของแก?" ชายผมขาวถามอย่างใจเย็น

หลินหยางไม่ตอบ แต่แค่พูดว่า: "คนของฉันเหล่านี้ แกเป็นคนฆ่าใช่ไหม?"

“นี่มันเป็นเรื่องที่แค่มองก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ" ชายผมเทาเหลืองพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

"ดี!"

หลินหยางปรบมือ และพยักหน้าให้คนข้างๆ

ทุกคนเข้าใจ รีบแยกย้ายกันออกไปทันที เว้นที่ว่างโดยรอบ

เทพบู๊และจอมทัพทั้งห้ามองแล้วรู้สึกงงงวยเป็นพิเศษ