บทที่ 2499 ช่วยชีวิตคน

ในคุกใต้ดินที่มืดและชื้น

ใครคนหนึ่งเดินคลำเข้าไปข้างในอย่างเงียบๆ

เขาระมัดระวัง กลั้นหายใจและจดจ่อกับมัน รักษาทุกย่างก้าวให้นิ่งเงียบที่สุด

มีผู้คุมไม่มากนักในคุกใต้ดิน

ท้ายที่สุด ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งลูกก็ตกอยู่ในความโกลาหลและต้องการกำลังคนทุกหนทุกแห่ง ดังนั้นผู้คุมส่วนใหญ่ที่นี่จึงถูกย้ายไปด้วย และมีเพียงไม่กี่คนที่หลับใหลไปกับกำแพง

ใครคนนั้นเดินผ่านทางเดินที่มีผู้คุมอยู่อย่างเงียบๆ และเดินช้าๆ ไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของคุกใต้ดิน

ที่ปลายสุดของคุกใต้ดินมีประตูเหล็กบานใหญ่

ประตูเหล็กนี้ไม่ธรรมดา

พื้นผิวของมันเป็นสีม่วงอมฟ้า และอักษรรูนแปลกประหลาดกระจายอยู่บนประตูเหล็ก ซึ่งแปลกเป็นพิเศษ

ใครคนนั้นยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวังเพื่อสัมผัสมัน แต่เพียงสัมผัสเพียงเล็กน้อยก็ดึงนิ้วของเขากลับทันที

เมื่อมองไปที่นิ้วที่แตะมัน ก็พบว่ามันถูกแช่แข็งทันที

สันนิษฐานว่าอุณหภูมิของประตูเหล็กนี้ต่ำมาก และวัตถุใดๆ ที่สัมผัสจะถูกแช่แข็งเป็นน้ำแข็ง

แต่ใครคนนั้นไม่ตื่นตระหนก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาที่นี่ ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าประตูเหล็กนั้นทรงพลังเพียงใด เขาหยิบลวดเหล็กที่เตรียมไว้ออกจากกระเป๋าของเขา สอดเข้าไปในรูกุญแจทันที และเริ่มหมุนมัน

แม้ว่ามันจะเป็นลวดเหล็ก แต่หลังจากใส่เข้าไป อุณหภูมิก็ลดลงอย่างรวดเร็ว และอุณหภูมิที่ต่ำจนน่ากลัวก็ลามไปถึงนิ้วของเขาที่จับลวดเหล็ก

ครู่หนึ่งใครคนนั้นรู้สึกราวกับว่านิ้วของเขากำลังจะไร้ความรู้สึก

แต่เขาไม่หยุดและยังกัดฟันแน่นบิดลวดต่อไป

ในที่สุด

แก๊ก!

มีเสียงดัง แล้วประตูก็เปิดออก

ใครคนนั้นมีความสุขมาก และเมื่อเขาปล่อยมือ จากนั้นนิ้วทั้งสองที่จับลวดก็หลุดออกจากฝ่ามือของเขาโดยตรงและตกลงกระแทกพื้น

นิ้วถูกแช่แข็งอย่างสมบูรณ์

ร่างนั้นเปิดประตูและวิ่งเข้าไปข้างในทันทีโดยไม่คำนึงถึงความเจ็บปวด

"เสียงอะไร?"

การเคลื่อนไหวเล็กน้อยนี้ถูกผู้คุมที่กำลังงีบหลับลืมตาขึ้นอย่างกะทันหันและถามด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด

"เสียงอะไรกัน คุณหูฝาดหรือเปล่า?"

"ผมหูฝาดไปเหรอ?"

ผู้คุมขมวดคิ้วและยืนขึ้นพูดเสียงแหบพร่าว่า "ผมจะไปดูทางนั้นหน่อย"

"อยากไปก็เชิญ"

คนที่อยู่ข้างๆ เขาโบกมือและนอนกรนต่อไป

ด้านหลังประตูสีน้ำเงินม่วงคือกรงที่มีลูกกรงเหล็กสีแดงเลือดนก

กรงเหล่านี้ส่วนใหญ่ว่างเปล่า และหลายกรงเต็มไปด้วยกระดูกสีดำ

สายตาของใครคนนั้นหันมองอย่างเฉียบคมและกวาดสายตาไปทุกที่

ในที่สุดเมื่อเขาวิ่งมาถึงกรงสุดท้าย ใครคนนั้นก็แข็งทื่อทันที

จากนั้นก็เห็นร่างที่มีผมกระเซิงนอนอยู่ข้างในกรง

ร่างนี้แต่งกายด้วยเสื้อผ้ามอมแมม มีแผลอยู่ทั่วบริเวณ ขยับไม่ได้เลย มือและเท้าถูกตัดออกทั้งหมด หูข้างหนึ่งถูกตัดออก และดวงตาข้างหนึ่งก็ถูกควักออก เขาดูเหมือนมนุษย์ทำได้เพียงหายใจอย่างอ่อนแรง

ใครคนนั้นเบิกตากว้าง จ้องมองกรงอย่างว่างเปล่าและคุกเข่าลงบนพื้นอย่างอ่อนแรงและไม่สามารถทนได้อีกต่อไปพร้อมกับร้องอย่างตัวสั่น "แม่!"

คนที่อยู่ในกรงตัวสั่นและเงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า เมื่อเธอเห็นร่างที่อยู่นอกกรง น้ำตาก็ไหลลงมา

"อาอา! อาอาอา..."

เธออ้าปากจะตะโกนอะไรบางอย่าง แต่ไม่ว่าเธอจะตะโกนอย่างไรเธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

ปรากฎว่าลิ้นของเธอถูกตัดออกด้วย

"แม่!"