บทที่ 2507 การโจมตีที่กระทันหัน

"ที่นี่คือที่ไหน?"

รองแม่ทัพจางถามอย่างเย็นชา

“นี่คือคุกทรมาน!” ไช่ผิงอันพูดอย่างว่างเปล่า

"อะไรน่ะ?"

ใบหน้าของรองแม่ทัพจางมืดลงชั่วขณะ เขาหันศีรษะไปจ้องที่เทียนเจียวสูงสุดทันทีและพูดด้วยเสียงต่ำว่า "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคุกถึงระเบิดได้?"

"ท่านรองแม่ทัพจาง ฉันต้องไขความข้องใจคุณก่อน ที่นี่ไม่ใช่คุกทรมาน และในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเราก็ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าคุกทรมานเช่นกัน นี่เป็นเพียงสถานที่ที่นักรบภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเราเก็บหินพลังงานไว้เพื่อฝึกฝน การระเบิดเมื่อครู่นี้ คงเป็นการระเบิดตัวเองของหินพลังงาน มันคงจะเป็นแค่อุบัติเหตุก็เท่านั้น" เทียนเจียวสูงสุดกล่าวอย่างใจเย็น

"เหลวไหล! ที่นี่มันเป็นคุกทรมานชัดๆ! เห็นได้ชัดว่าแกกำลังให้ใครสักคนทำลายสถานที่แห่งนี้ เพื่อปกปิดความจริงเรื่องนี้!!" ไช่ผิงอันอารมณ์เสียมากจนลุกขึ้นไปคว้าคอเทียนเจียวสูงสุดแล้ว

ตะโกนว่า "แกพูดมา! เกิดอะไรขึ้นกับแม่ของฉัน เอาแม่ฉันคืนมานะ! เอาแม่ฉันคืนมานะ!"

"ไอ้สารเลว!"

“ปล่อยท่านผู้นำ!”

"ไสหัวไปให้พ้น!"

คนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ช้างๆรีบพุ่งไปข้างหน้าทันทีและลากไช่ผิงอันออกไป

ไช่ผิงอันเกือบจะล้มลง เขาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พยายามต่อสู้กับเทียนเจียวสูงสุดสุดชีวิต

แต่คนของรองแม่ทัพจางจับเขาไว้แน่น

"เอาล่ะ คุณไช่ ให้เรื่องมันจบลงเพียงเท่านี้แหละ โปรดใจเย็นๆก่อนนะ สำหรับแม่ของคุณ ฉันจะตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัดเจน หลังจากนี้ค่อยเล่าเรื่องให้พวกเราทราบโดยละเอียด แล้วพวกเราจะให้คำอธิบายแก่คุณ" รองแม่ทัพจางกล่าว

“สรุปแล้ว พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร? อยากอยู่ในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราหรือไม่?” คนจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์ตะโกน

"จนกว่าเรื่องนี้จะได้รับการสอบสวนอย่างชัดเจน พวกเราบางคนจะอยู่ที่นี่" รองแม่ทัพจางพูดเบาๆ

“แล้วถ้าพวกคุณสอบสวนแล้วไม่เจออะไรไปเรื่อยๆ พวกเราไม่ต้องพวกถูกคุณกลั่นแกล้งไปเรื่อยๆงั้นหรือ? พวกเรานักรบให้ความสำคัญกับจิตใจที่บริสุทธิ์และความปรารถนาอย่างเดียว พวกเราจะฝึกฝนได้อย่างไรถ้าพวกคุณมารบกวนพวกเราที่นี่?” ชายคนนั้นพูดอย่างโกรธเคือง

รองแม่ทัพจางขมวดคิ้ว คิดตามอย่างลึกซึ้งและพูดว่า "ไม่ต้องกังวล พวกเราจะไม่ส่งคนไปสอบสวนมากเกินไป พวกเราจะกำหนดขอบเขตเรื่องเวลา หากพวกเราสืบสวนไม่พบผลลัพธ์ใดๆ ภายในเวลาที่กำหนด พวกเราจะอพยพคนออกจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์ด้วยตัวเอง”

“กำหนดเวลาคือนานเท่าไหร่?” หัวหน้าเทียนเจียวถามเบาๆ

"หนึ่งเดือน"

“ตกลง พวกเราจะร่วมมือกับพวกคุณเป็นเวลาหนึ่งเดือน แต่ท่านจาง ฉันมีเรื่องที่ต้องพูดก่อน ฉันฝึกฝนมาทั้งชีวิต และได้สร้างศัตรูไว้มากมาย แม้ว่าพวกคุณจะอยู่ในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ แต่ฉันก็ไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยให้คนของคุณได้ ดังนั้นถ้าพวกเขาอยู่ที่นี่แล้วเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้น ฉันจะไม่รับผิดชอบต่ออุบัติเหตุใดๆ ในภูเขาศักดิ์สิทธิ์!" เทียนเจียวสูงสุดกล่าวอย่างใจเย็น

เมื่อรองแม่ทัพจางได้ยิน ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ ทันใดนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วจ้องมอง "นี่คุณกำลังขู่ฉันหรือเปล่า?"

“ฉันแค่เตือน” หัวหน้าเทียนเจียวมองอย่างเรียบเฉย ไม่มีการสั่นไหวในดวงตา

รองแม่ทัพจางคับแค้นใจ แต่เขาก็ไม่สามารถระบายมันออกมาได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงคำรามเสียงต่ำ "ถอนกำลัง!"

"ขอรับ!"

ทหารกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันตั้งแถวเตรียมถอยทัพ

แต่ในตอนนั้นเอง

ปัง

ทันใดนั้นแสงของดาบก็พุ่งออกมาจากด้านข้างและแทงตรงไปที่รองแม่ทัพจาง!

"หัวหน้า ระวัง!!"

พวกทหารร้องคำรามด้วยความตกตะลึงและรีบวิ่งไป

ทหารคนหนึ่งรีบมายืนบังตรงหน้ารองแม่ทัพจาง

"ออกไปให้พ้น!"

รองแม่ทัพจางตกใจมากและผลักทหารที่อยู่ข้างหน้าเขาออกไปทันที

แต่มันก็ยังช้าไปก้าวนึง

ฉึก!

ดาบอันแหลมคมเจาะเข้าไปในร่างของทหารตรงๆ ทหารหนึ่งนายถูกสังหารทันที

"ใคร?"

เทียนเจียวสูงสุดพูดเบา ๆ

หลังจากนั้น ในวินาทีถัดมา ในทุกทิศทางก็มีคนสวมหน้ากากจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นพร้อมดาบคมกริบ

พวกเขาโจมตีและฆ่าทุกคนโดยไม่บอกกล่าว

ทันใดนั้นที่แห่งนี้ก็วุ่นวายชุลมุน

"กล้าดียังไง! กล้าดียังไงมาสร้างความวุ่นวายบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของฉัน! แกคือผู้นำของพวกมันใช่ไหม? ฉันจะจัดการแกก่อน!"

หัวหน้าเทียนเจียวจ้องไปที่ชายผมยาวสวมหน้ากากและรีบพุ่งตัวไปทันที

ชายสวมหน้ากากไม่ได้เผชิญหน้าต่อสู้กับหัวหน้าเทียนเจียว แต่หันหลังกลับและวิ่งหนีไป

ทั้งสองคนหายไปหลังจากนั้นไม่นาน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ท่าทางของรองแม่ทัพจางก็เปลี่ยนไปกะทันหัน

"ไม่ดีแล้ว ติดกับแล้ว! เร็วเข้า ส่งข้อความไปขอความช่วยเหลือเดี๋ยวนี้!" รองแม่ทัพจางหันศีรษะไปด้านข้างแล้วตะโกน

"ขอรับ!"

ทหารรีบส่งข้อความ

อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้แต่ละคนมีฝีมือโหดเหี้ยมเป็นพิเศษ รองแม่ทัพจางและทหารของเขาต่างก็อยู่ยงคงกระพัน และเป็นการยากที่จะแข่งขัน

ทหารยังคงล้มลงอย่างต่อเนื่อง

“นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ไช่ผิงอันจ้องมองไปที่ชายสวมหน้ากากที่ถูกฆ่าตายรอบตัวเขาอย่างว่างเปล่า ในหัวก็ส่งเสียงอื้อึง

“ยังจะถามอีกหรือ? นี่คือคนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์! เป็นกับดักของเทียนเจียวสูงสุด!” หลินหยางพูดอย่างเย็นชา

“เขาต้องการจะทำอะไร?” เสียงของไช่ผิงอันหายไป

"ฆ่าคงไง! ยังไม่รู้อีกหรือไง? อีกอย่างเขายังเตือนเราแล้วด้วย!"

“เขาไม่กลัวจะทำให้ทางการแดนมังกรขุ่นเคืองและเปิดการโจมตีครั้งใหญ่กว่าเดิมหรือ?” ไช่ผิงอันถามพร้อมดวงตาที่เบิกกว้าง

ความบ้าคลั่งของเทียนเจียวสูงสุดเกินความคาดหมายของเขา

คนผู้นี้กล้าทำเรื่องแบบนี้ และยังก็ทำอย่างเปิดเผยต่อหน้ารองแม่ทัพจางและทหารคนอื่นๆ แม้ว่าเขาจะไม่ได้กระชากหน้ากากของตนตรงๆ แต่ทุกคนก็รู้ว่านักรบเหล่านี้ต้องมาจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์

"แดนมังกรเป็นสถานที่สำหรับสอนกฎหมาย หากปราศจากหลักฐานก็ไม่มีใครสามารถปรักปรำเขาได้! ชายคนนี้มีความแข็งแกร่งและพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา อย่าว่าแต่หากแดนมังกรไม่มีหลักฐาน ต่อให้มีหลักฐาน เขาก็ไม่จำเป็นต้องกลัว? ถ้าเขาอยากออกไป ก็เกรงว่าจะไม่มีใครในแดนมังกรหยุดเขาไว้ได้!" หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“ไอ้เลว!ไอ้เลวเอ้ย!”