บทที่ 2509 ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม

"คนชั่วเหล่านี้ร้ายกาจอย่างมาก หลังจากที่พวกเขาถูกจับได้พวกเขาก็ฆ่าตัวตายโดยการระเบิดตัวเอง ดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะถามอะไรจากพวกเขา แต่ไม่ต้องกังวล รองแม่ทัพจาง เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม ในเมื่อพวกเขากล้าที่จะมาก่อเรื่องที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ผมจะไม่ปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน ผมจะส่งคนไปตรวจสอบเรื่องนี้ และจะหาตัวผู้บงการเบื้องหลังให้ได้อย่างแน่นอน!" เทียนเจียวสูงสุดยืนเอามือไพล่หลังมือและ กล่าวอย่างใจเย็น

รองแม่ทัพจางมองไปที่เทียนเจียวสูงสุด แต่ไม่ได้พูดอะไร

"สารเลว! เจ้าเล่ห์! คุณคือผู้บงการของเรื่องทั้งหมดนี้ คุณเป็นคนพาคนเหล่านี้มาฆ่ารองแม่ทัพจาง แต่ตอนนี้คุณกลับให้พวกเขาเป็นแพะรับบาปและต้องการจะจบเรื่องนี้ลง? สารเลว! สารเลวมาก!" ไช่ผิงอันสูญเสียการควบคุมอารมณ์และคำรามทันที

"ไช่ผิงอัน คุณจะพูดจาเหลวไหลแบบนี้ไม่ได้นะ คุณบอกว่าท่านผู้นำของผมเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี้ คุณมีหลักฐานอะไร?" คนข้างๆ ถามด้วยเสียงหัวเราะ

"คุณ..." ไช่ผิงอันต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกขัดจังหวะโดยบุคคลนั้น

"ผมคิดว่าคุณควรคิดหาวิธีตามหาแม่ของคุณแทนที่จะมาเหลวไหลอยู่ที่นี่!" ชายคนนั้นหัวเราะอีกครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยการประชดประชัน

ไช่ผิงอันสูดหายใจแน่นขึ้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างและถามออกไป "พวกคุณทำอะไรกับแม่ของผม?"

"เราไม่รู้ว่าแม่ของคุณอยู่ที่ไหน เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ?" ชายคนนั้นยักไหล่

"สารเลว!"

ไช่ผิงอันคำรามและชกชายคนนั้นเข้าที่หน้าโดยตรง

หมัดนี้ธรรมดาอย่างมาก ด้วยความแข็งแกร่งของบุคคลนั้น เขาสามารถหลบหได้อย่างแน่นอน แต่เขายืนนิ่งไม่ขยับ

ตู้ม!

กำปั้นของเขาชกเข้าที่ใบหน้า

"โอ้ย!"

ชายคนนั้นแสร้งทำเป็นเจ็บปวดทันทีพร้อมกับปิดหน้าและล้มลง

ไช่ผิงอันยังคิดจะต่อยไปอีก แต่ถูกคนที่อยู่ข้างๆ เขารั้งไว้

"ปล่อยผม! ปล่อยผม ผมจะฆ่าคนสารเลวเหล่านี้!" ไช่ผิงอันอารมณ์เสีย

"พอได้แล้ว!" รองแม่ทัพจางกล่าวอย่างเคร่งขรึม ใบหน้าของเขาเย็นชา

"ไช่ผิงอัน อย่าให้อารมณ์ของคุณมากระทบความตั้งใจของคุณ คุณฆ่าพวกเขาไม่ได้ ตรงกันข้าม คุณจะถูกพวกเขาหลอกใช้เป็นเครื่องมือเท่านั้น" หลินหยางก้าวไปข้างหน้าและกล่าว

ไช่ผิงอันตัวสั่นไปทั้งตัว ความโกรธทำให้เขาเสียสติ และทำให้ดวงตาและความคิดของเขามืดบอด

เขารู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อยโดยรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะเดือดดาลอยู่แบบนี้

เขาไม่สามารถเอาชนะคนเหล่านี้ได้ ตรงกันข้ามถ้าไม่มีกองกำลังมังกรอยู่ที่นี่เขาคงถูกคนเหล่านี้บดขยี้ไปนานแล้ว

แต่ความไม่รู้ทุกข์สุขความเป็นความตายของแม่ตัวเอง ทำให้ไช่ผิงอันรู้สึกกังวลมาก

"ผมควรทำอย่างไรดี ผมจะช่วยแม่ของผมได้อย่างไร!" ไช่ผิงอันนั่งลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดและมีน้ำตาไหลอาบใบหน้า

"อย่ากังวล แม่ของคุณจะไม่เป็นไร ถ้าพวกเขาต้องการฆ่าแม่ของคุณ พวกเขาคงทำไปนานแล้ว ไม่ต้องกังวล" หลินหยางปลอบโยนด้วยเสียงต่ำ

ไช่ผิงอันพยักหน้าและเช็ดน้ำตา

"รองแม่ทัพจาง เขาคนนี้ทำร้ายคนอื่นต่อหน้าคุณ พวกคุณไม่คิดจะจัดการเขาเหรอ? ถ้าไม่ ผมอาจต้องจัดการกับเขาตามกฎของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของผม" ในเวลานี้เทียนเจียวสูงสุดก็กล่าวออกมา

รองแม่ทัพจางขมวดคิ้วและพูดอย่างเคร่งขรึม "นี่เป็นข้อพิพาททางแพ่ง แม้ว่าจะไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเรา แต่ผมก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อมันได้ ตอนนี้คุณจะเป็นคนไกล่เกลี่ย หรือให้ผมส่งสองคนนี้ไปที่สถานีตำรวจใน เมือง คุณเลือกเอาแล้วกัน"

"ช่างเถอะๆ แค่หมัดเดียว ผมไม่เป็นไร!" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ

ไช่ผิงอันโกรธมาก แต่คราวนี้เขาแสดงความจริงใจออกมา