บทที่ 2513 รู้สึกไร้กำลัง

รองแม่ทัพจางเป็นคนเฉลียวฉลาด เขาเพียงแค่มาหาหลินหยางเพื่อยืนยันให้แน่ชัดว่าศพที่แหลกสลายเหล่านี้ท้ายที่สุดแล้วสามารถชุบชีวิตได้หรือไม่ แต่หลังจากที่หลินหยางปฏิเสธ รองแม่ทัพจางก็เข้าใจแผนการของหลินหยางได้ในทันที

ด้วยเหตุนี้ก่อนที่จะมาถึงเมืองเจียงเฉิน รองแม่ทัพจางจึงขอให้ผู้บังคับบัญชาเพิ่มกำลังคน และในเวลาเดียวกันก็นำกองทัพกองกำลังมังกรที่ตนเองให้มาประจำอยู่ที่เมืองเจียงเฉินด้วย เพื่อเตรียมป้องกันการโจมตีของภูเขาศักดิ์สิทธิ์

เมื่อเห็นกองทัพกองกำลังมังกรเคลื่อนพลเข้ามาที่เมืองเจียงเฉิน คนของลัทธิปีศาจสวรรค์กับแดนมรณะก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตัว

คนเหล่านี้สามารถเป็นตัวแทนของแดนมังกรได้ พละกำลังแข็งแกร่ง พวกเขาไม่อยากไปยั่วยุด้วย

"หมอเทวดาหลินคนนี้ จะเชิญกองทัพกองกำลังมังกรมาได้อย่างไร?"

"กองทัพนี้ไม่ใช่ว่ามีความเกี่ยวข้องแล้วจะสามารถเชิญมาได้นะ ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดปกติที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ รีบรายงานไปยังแดนมรณะโดยเร็ว"

"ครับ"

การปฏิบัติการของผู้คนรวดเร็วอย่างมาก

ด้วยการเคลื่อนพลเข้ามาของกองทัพกองกำลังมังกร สายตาของทั่วทุกมุมโลกจับจ้องมาที่เมืองเจียงเฉินทั้งหมด

เมื่อหลินหยางกลับมาถึง ก็มาที่ห้องอบยาทันที

"หมอเทวดาหลิน!"

"ดีจริงๆ หมอเทวดาหลิน ดีเหลือนเกินที่ท่านกลับมาอย่างปลอดภัย!"

เสิ่นเหนียนหัวกับไป๋หนานหลีละจากการกลั่นยา รีบเข้ามาต้อนรับทันที

แต่หลินหยางไม่ได้เอ่ยปากพูด และเดินผ่านพวกเขา มายังด้านหน้าโต๊ะ หยิบผงแป้งจากในตู้ด้านข้างออกมาหนึ่งถุง จากนั้นก็ดึงแขนเสื้อข้างซ้ายของตนเองขึ้น เหยียดแขนที่หักลงบนโต๊ะ และโรยผงลงบนแขน

แขนข้างนั้นเนื้อแยกออกจากกัน มีเลือดสดๆ ไหลออกมา

ดูเหมือนหลินหยางจะยังรักษาแขนข้างนี้ของตนเองไม่หายดี

คนทั้งสองเห็นเช่นนี้ ตกใจจนหน้าถอดสี

"หมอเทวดาหลิน นี่คือท่าน......" ไป๋หนานหลีเอ่ยถาม

"ขาข้างนี้ของฉันได้รับบาดเจ็บจากพลังของเทียนเจียวสูงสุด ฉันจงใจไม่รักษาแขนข้างนี้ให้หายดี พลังงานในบาดแผลจึงไม่ถูกกำจัดไป ถูกผนึกและเก็บรักษาเอาไว้ในเวลาเดียวกัน!"

"ทำไมท่านต้องทำเช่นนี้ด้วย?"

"ด้วยวิธีนี้ ฉันจึงจะมีความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับพละกำลังของเทียนเจียวสูงสุดได้"

หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า และจ้องมองไปยังบาดแผลที่แยกออกอย่างมุ่งมั่น

ถึงแม้ว่าในเวลานี้เขาจะเจ็บปวดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ใบหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเล็กน้อย แต่เขากัดฟันอย่างอดทน

หึ่งๆ......

เวลานี้ เสียงแปลกๆ ดังออกมา และเห็นแสงสีขาวแวววาวส่องออกมาจากบนแขนของหลินหยาง กระจายไปทุกทิศทุกทาง

"อ๊าก!"

หลินหยางทนไม่ไหวอีกต่อไป ส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทรมาน

"หมอเทวดาหลิน!"

เสิ่นเหนียนหัวต้องการเข้าไป แต่ถูกไป๋หนานหลีรั้งเอาไว้

"อย่ายุ่ง" ไป๋หนานหลีตะคอกเบาๆ

เสิ่นเหนียนหัวเหลือบมองเขา รู้สึกร้อนใจราวกับมดที่อยู่บนหม้อร้อนๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานแค่ไหน แสงสว่างสีขาวก็ได้หายไป