บทที่ 2518 แกล้งป่วย

เมื่อเฉินจ้านได้ยิน หัวใจของเขาก็เต้นไม่เป็นจังหวะ ทั่วทั้งร่างรู้สึกชาไปชั่วขณะ

เขารีบพยายามสงบสติอารมณ์และแสร้งทำเป็นสับสน "แม่ทัพจง ท่านกำลังพูดถึงอะไรน่ะ? ทำไมข้าไม่เข้าใจ?"

“เฉินจ้าน! หยุดมาตีหน้าซื่อกับข้าได้แล้ว! ข้ารู้นะ! เจ้าซื้อยาปาหวงของแม่ทัพหลินไปแล้วใช่ไหมล่ะ? ข้าจะบอกเจ้าให้นะ! วันนี้เจ้าต้องเอายาปาหวงมาให้ข้า 50 เม็ด ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ไม่จบแน่!”

เมื่อเห็นเฉินจ้านแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แม่ทัพจงก็โกรธจัดและตะโกนเสียงดังทันที

หัวของเฉินจ้านหมุนเร็วจี๋ แต่ก็รีบสงบลงอย่างรวดเร็ว ยังคงมีสีหน้างุนงงอยู่บนใบหน้าของเขา "แม่ทัพจง ท่านกำลังพูดเรื่องอะไรน่ะ? ยาปาหวงคืออะไรเหรอ? ข้าไม่เข้าใจจริงๆ .. หรือว่าลูกน้องของข้าแอบทำอะไรลับหลังกันนะ? ถ้าเช่นนั้น แม่ทัพจง โปรดรอสักครู่ เดี๋ยวข้าจะรีบไปถามลูกน้องข้าเดี๋ยวนี้เลย และเมื่อถามจนชัดแจ้งแล้ว ข้าก็จะรีบมาให้คำตอบแก่ท่านดีไหม?"

"เฉินจ้าน เจ้าคิดว่าข้าจะไม่รู้ความคิดของเจ้างั้นเหรอ? เจ้ามันก็แค่พยายามถ่วงเวลา! ข้าจะบอกเจ้าไว้เลย ยาปาหวง 50 เม็ดอย่าให้ขาดแม้แต่เม็ดเดียว ข้ายังเห็นแค่มิตรภาพอันยาวนานของเราถึงต้องการแค่ 50 เม็ดนะ ถ้าเป็นคนอื่น เจ้าต้องเอายาทั้งร้อยเม็ดนี้ให้ข้าไปมอบให้กับลู่เย่กรุ๊ป! สรุปแล้วก็ตกลงตามนี้ ข้าจะส่งคนไปรอที่เมืองเจียงเฉิน ข้าจะเอาของไปก่อน ส่วนที่เหลือก็จะเป็นของเจ้า!"

“ไม่ ไม่ ไม่นะ! แม่ทัพจง! นี่เจ้าคิดจะปล้นกันรึไง? ไม่ได้ ไม่ได้ ข้าให้ได้อย่างมากแค่ 20 เม็ดเท่านั้น!” เฉินจ้านร้อนลน เมื่อเห็นว่าเขาปกปิดไม่ได้อีก จึงรีบตะโกนออกมา

"เหอะ? นี่ก็เท่ากับว่ายอมรับแล้วงั้นเหรอ? แต่ก็ไม่มีประโยชน์ ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำแบบนี้!"

เมื่อพูดจบก็วางสายทันที!

"บ้าเอ้ย! แม่ทัพจงคนนี้! เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!"

เฉินจ้านรู้สึกหัวเสียเล็กน้อย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เขากลอกตาและโบกมือทันที "เสี่ยวหวัง!"

“ท่านผู้อาวุโส ท่านมีคำสั่งอะไรเหรอ?”

"ไป! ไปเชิญหมอหลี่มาให้ข้าทันที หลังจากนั้นก็เขียนใบลาป่วยให้ข้า บอว่าร่างกายข้าไม่ดี หมอหลี่ก็รักษาไม่หาย ข้าต้องไปเมื่อเจียงเฉิงเพื่อรับการรักษาจากหมอเทวดาหลิน! หลังจากส่งแล้วก็ให้โทรให้พวกเขาเตรียมพร้อมทันที และไปส่งข้าที่เมืองเจียงเฉิง เข้าใจไหม?”

"ยังมีอีก! ในช่วงนี้มีคนจากกองทหารอื่นมาหาข้า ให้เจ้าบอกแค่ว่าข้าป่วยและไม่ให้ใครพบทั้งนั้น กิจการทั้งหมดในกองกำลังมังกรจะถูกจัดการโดยรองประธานเซียว! เข้าใจไหม?"

เฉินจ้านสั่ง

"เข้าใจครับ!"

"รีบไปทำเดี๋ยวนี้"

....

เฉินจ้านออกเดินทางในวันนั้นและมุ่งหน้าไปยังเมืองเจียงเฉิง

บุคคลหลักที่รับผิดชอบแผนกอื่นๆต่างก็โทรหาเฉินจ้านแต่ติดต่อไม่ได้ ไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาทำได้เพียงกดหมายเลขโทรไปที่สำนักงานใหญ่ของกองกำลังมังกร

เซียวเหวิน รองประธานรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล อดีตหัวหน้า ทำไมท่านถึงโทรหาผมตลอดเวลาล่ะ? ท่านมีคำสั่งอะไรงั้นเหรอ?” จริงๆ แล้วเซียวเหวินรู้ดี แต่เขาก็ยังแกล้งยิ้ม

“เซียวเหวิน นายก็เคยทำงานกับฉันเหมือนกัน วฉันปฏิบัติตัวกับนายอย่างไร นายก็น่าจะรู้ใช่ไหม?”

"สิ่งที่อดีตหัวหน้าพูดก็ถูกต้อง ท่านก็แค่พูดตรงๆมาเลย ตราบใดที่ผม เซียวเหวินคนนี้ทำได้ ผมก็จะยอมลุยน้ำลุยไฟทำให้อย่างไม่ลังเลเลย!"

"อาเหวิน ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ดูคนผิด! บอกฉันมาที หัวหน้าทีมของนายอยู่ที่ไหน? ฉันติดต่อเขาไม่ได้ ฉันมีเรื่องสำคัญจะต้องคุยกับเขา!"

“อดีตหัวหน้า ผมต้องขอโทษจริงๆ หัวหน้าทีมสุขภาพไม่ดีและไปพักฟื้น ตอนนี้ผมรับผิดชอบกิจการทั้งหมดของกองกำลังมังกร ท่านคุยกับผมก็เหมือนกัน”

“เจ็บป่วย? พักฟื้น? นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย! เซียวเหวิน นี่นายล้อเล่นหรือเปล่า?” เสียงในโทรศัพท์ฟังดูโกรธมาก

"อดีตหัวหน้า ท่านใจเย็นๆ ใจเย็น..." เซียวเหวินปาดเหงื่อ

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้วเซียวเหวินบอกฉันมาเร็วๆ ว่าตอนนี้เฉินจ้านอยู่ที่ไหน? ถ้านายยังไม่บอกความจริง ฉันจะไปที่สำนักงานใหญ่กองกำลังมังกรแล้วถลหนังของนายเดี๋ยวนี้!”

"นี่... นี่... โอ้ อดีตหัวหน้า ผมยังพูดไม่จบน่ะ หัวหน้าทีมเฉิน...เขาไปที่เมืองเจียงเฉิง..."

“เมืองเจียงเฉิงเหรอ?"

คนที่อยู่อีกฟากของโทรศัพท์ตกตะลึง วางสายทันทีและตะโกนเรียก "เด็กรับใช้!!"

"ขอรับ!!"

"เตรียมคนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ รีบไปทีเมืองเจียงเฉิง!!"

"รับทราบร้อ!"

ปัง ปัง ปัง! ปัง ปัง ปัง!

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

หลิวหรูซือที่ซึ่งเพิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยืนขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียง

เนื่องจากการกลั่นยาอย่างหนักของหลินหยาง เขาจึงเรียกหลิวหรูซือไปที่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอีเพื่อช่วยในการกลั่นยา