บทที่ 2520 ผู้ยิ่งใหญ่มารวมตัวกัน

ด้านนอกห้องยาอายุวัฒนะเวลานี้ คิดไม่ถึงว่าจะมีเงาร่างจำนวนมากรวมตัวกันอยู่

หลินหยางไม่เคยเจอคนเหล่านี้ มีแค่รู้จักรองแม่ทัพจาง

แต่ตอนนี้รองแม่ทัพจางได้ไปยืนอยู่ด้านหลังของผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

ผู้ชายวัยกลางคนคนนี้สวมใส่ชุดเครื่องแบบ สวมใส่หมวก รูปร่างท่าทางดูทรงพลัง ดวงตามีชีวิตชีวา เขามองหลินหยางแล้วก็เดินมาอยู่ตรงหน้า จากนั้นทำความเคารพหลินหยาง

หลินหยางรีบทำความเคารพกลับ จากนั้นยื่นมือออกไป ยิ้มเล็กน้อยพูดว่า“ท่านนี้คงจะเป็นแม่ทัพเฉิน แม่ทัพเฉิน ครั้งแรกที่เราเจอกัน กรุณาชี้แนะด้วยครับ”

“ไม่กล้าชี้แนะหรอก ฮ่าๆ แม่ทัพหลินหล่อเหลาขนาดนี้ ผมสู้ไม่ได้จริงๆ สู้ไม่ได้จริงๆ!”เฉินจ้านหัวเราะเสียงดังลั่นพูดขึ้น

แต่เฉินจ้านยังพูดได้ไม่กี่ประโยค ก็มีเสียงก้องกังวานดังมา

“เฉินจ้าน คุณเคลื่อนไหวเร็วดีนี่! คิดไม่ถึงว่าจะมารับใช้แม่ทัพหลินถึงที่นี่ คุณอยากได้ประโยชน์คนเดียวใช่ไหม?”

พอได้ยินคำนี้ เฉินจ้านถึงกับสีหน้าเปลี่ยนทันที

ทุกคนหันหน้ากลับไปมอง

สิ่งที่เห็นคือคนกลุ่มหนึ่งกำลังสาวเท้าเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“จงเจิ้น? คุณ…คุณมาได้ยังไง?”

เฉินจ้านพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เขารู้ว่าจงเจิ้นได้รับข่าวสารนี้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคนผู้นี้จะเคลื่อนไหวได้เร็วขนาดนี้

“ถ้าผมไม่รีบมา ก็ไม่ใช่ว่าถูกคุณคว้าโอกาสก่อนเหรอ?”

จงเจิ้นพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ จากนั้นเดินมาทำความเคารพหลินหยาง“สวัสดีครับแม่ทัพหลิน ผมชื่อจงเจิ้น คุณเป็นคนมีชื่อเสียงมาก ผมอยากเจอคุณมานานแล้วครับ!”

“สวัสดีครับคุณจงเจิ้น ไม่ขนาดถึงกับเป็นคนมีชื่อเสียงน่ายกย่องหรอกครับ เมื่อเทียบกับคุณแล้ว ผมถือว่าห่างไกลมาก”หลินหยางยิ้มเล็กน้อยพูดขึ้น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส

นี่คือกำลังสำคัญของประเทศ วันนี้ได้มีโอกาสพบเจอกัน ถือว่าปลื้มใจเป็นอย่างมาก

“แม่ทัพหลินดูวัยรุ่นแบบนี้ แต่กลับพูดถ่อมตัว หาได้ยากจริงๆ! แม่ทัพหลิน ผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะคุยกับคุณครับ เมื่อกี้ผมยื่นคำร้องต่อทางด้านนั้นแล้ว ทางด้านนั้นบอกว่ายาปาหวงของคุณจะต้องจัดสรรครึ่งหนึ่งมาให้ทางผมลู่เย่ กองกำลังมังกร คุณแค่เอาให้พวกเขา50เม็ดก็พอแล้วครับ!”จงเจิ้นยิ้มและพูดขึ้น

เฉินจ้านได้ยิน เลยรีบพูดว่า“คุณจง คุณทำอะไร? ปล้นเหรอ? ครึ่งหนึ่งอะไร?ยาปาหวงเป็นของผม! คุณอย่าคิดจะเอาแม้แต่เม็ดเดียว!”

“ผมยื่นคำร้องแล้ว!”

“คำร้องอะไร? ผมไม่เห็น! อีกอย่างนะ ยาปาหวงใช้เงินของผมซื้อ! คุณมีสิทธิ์อะไรมาแย่ง?”เฉินจ้านร้อนใจ และพูดจาไม่เกรงใจจงเจิ้นเลย

“เฉินจ้าน! คุณปากดีอะไร? ตอนที่ผมต่อสู้อยู่นอกดินแดนคุณยังเล่นโคลนอยู่เลย! ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้ว คิดจะต่อต้านผม? ผมจะบอกคุณให้นะ! เงินของยาปาหวงไม่ใช่ของคุณ และไม่ใช่ของผมแต่เป็นของประเทศ เพราะฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจเกี่ยวกับการแจกจ่ายยาปาหวงนี้! ข้างบนบอกว่าให้ใครเท่าไหร่ก็เท่านั้น ! ตามที่ผมว่านะ กองกำลังมังกรของพวกคุณไม่ควรได้สักเม็ด!ต้องให้กับพวกเราทหารเหล่านี้ที่สละเลือดเนื้ออยู่ข้างนอกสิถึงจะดีที่สุด!” จงเจิ้นเองก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป เขาพูดด่าทอทันที

“คุณพูดไร้สาระให้มันน้อยๆหน่อย!”

เฉินจ้านถูกว่าจนหน้าแดงก่ำ

ต่างฝ่ายต่างมองตากัน เพราะไม่รู้จะทำยังไง

“แม่ทัพจงพูดแบบนี้ผมเห็นด้วย กองกำลังมังกรของพวกคุณไม่ต้องเอาอะไรไปเยอะหรอก สิ้นเปลือง ตามที่ผมดู ลู่เย่เอาไป40เม็ด กองกำลังเขตแดนใต้ของพวกเราเอาไป40เม็ด ส่วนพวกคุณเอาไป20เม็ดก็พอ!”

ขณะที่ต่างฝ่ายต่างยืนกรานและไม่ยอมอ่อนข้อต่อกัน ก็มีเสียงหนึ่งดังมา

ทั้งสองคนพากันหันไปมอง

ก็ได้เห็นรถทางราชการคันหนึ่งจอดอยู่ข้างนอก

ผู้อาวุโสผมขาวผสมดำเดินไปทางนี้ด้วยรอยยิ้ม

เมื่อมองเห็นตรงหน้าอกของผู้อาวุโสที่ปกคลุมด้วยเหรียญ หลินหยางจึงเกิดความรู้สึกนับถือขึ้นมาเลย

“หมอเทวดาหลิน? แม่ทัพหลิน? เหอะๆ สวัสดี! ผมชื่อว่านจิ้นซง! เป็นผู้บังคับบัญชาของกองกำลังเขตแดนใต้!”ว่านจิ้นซงหัวเราะเหอะๆพูดขึ้น

“แม่ทัพว่าน สวัสดีครับ”

หลินหยางทำความเคารพทันที แต่ก้นบึ้งหัวใจกลับรู้สึกสั่นไหว

เขาคิดไม่ถึงเลยว่ายาปาหวงจะล่อคนเหล่านี้มาได้

คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ คนไหนไม่ใช่ผู้ยิ่งใหญ่กระโดดลงมาบัญชาการด้วยตัวเองบ้าง?