บทที่ 2525 คุณแพ้แล้ว

พลังทำลายล้างอันไม่มีที่สิ้นสุดได้ลอยขึ้นสูงราวกับเมฆดอกเห็ด และได้แพร่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง

ชั่วพริบตาก็สั่นสะเทือนไปถึงภูเขา ราวกับวันสิ้นโลก

ดาบเล่มนั้นที่ฟันลงมาได้ถูกแรงระเบิดเข้าโจมตีโดยตรง กระทั่งภาพลวงตาขนาดยักษ์ถูกสั่นสะเทือนจนกระจัดกระจาย และหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ส่วนหลินหยางกับเทียนเจียวสูงสุด ก็ได้ถูกการระเบิดตัวเองนี้ปกคลุมจนมิดไปตั้งนานแล้ว

เหล่าทหารโดยรอบได้เพิ่มความแข็งแกร่งของตนเองให้สูงสุดในทันที เพื่อใช้มันเป็นกำแพงการป้องกันการรุกรานด้านหน้าให้แน่นหนาขึ้น

แต่ทว่าภายใต้อานุภาพของการระเบิดนี้ กำแพงป้องกันการรุกรานไม่อาจต้านทานได้โดยสิ้นเชิง ในชั่วพริบตาก็เกิดการเสียรูปทรง และแตกกระจายไปทั่ว

ทหารด้านนอกกำแพงที่ยังคงยืนหยัดอยู่ แต่ละคนต่างก็ถูกสั่นสะเทือนจนกระอักเลือด สุดท้ายก็กระเด็นลอยออกไป และหล่นลงกับพื้น

โครม!

กำแพงทั้งหมดก็แตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

อานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวได้กลืนกินไปยังเหล่าทหาร

"รักษาความปลอดภัยตรงนี้เอาไว้!!"

จงเจิ้นกับเฉินจ้านตะโกนเสียงดังพร้อมกัน และนำยอดฝีมือทุกคนพุ่งเข้าไปยังแรงระเบิดนั้นทันที

ทุกคนใช้พลังทั้งหมด พยายามที่จะหยุดยั้งแรงระเบิดนั้นเอาไว้

ตึง!

ตึง!

ตึง!

ตึง!

....

เมื่อพลังปะทะเข้ากับแรงระเบิด ก็เกิดเป็นเสียงที่หนักอึ้ง

แต่ละคนต่างทำกันอย่างสุดกำลัง

ในที่สุด ภายใต้การร่วมแรงร่วมใจกันของจงเจิ้น เฉินจ้านและคนอื่นๆ อานุภาพการระเบิดตัวเองที่น่าสะพรึงกลัวนี้ก็สามารถหยุดยยั้งเอาไว้ได้ในที่สุด

ทหารจำนวนไม่น้อยได้รับบาดเจ็บเพราะเหตุนี้

"ทุกคนยังสบายดีอยู่ไหม?"

เมื่อเฉินจ้านเห็นแรงระเบิดลดลง ก็หมดเรี่ยวแรง เมื่อรู้สึกโล่งอกแล้ว จึงตะโกนเสียงดังออกไป

"เรียนหัวหน้า ไม่มีปัญหาอะไรมากครับ มีกองกำลังบางคนที่สร้างป้อมป้องกันการรุกรานก่อนหน้านี้ได้รับบาดเจ็บครับ" มีคนตอบกลับ

"สับเปลี่ยนกับผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ และสร้างป้อมป้องกันการรุกรานอีกสามชั้นทันที! ที่นี่คือใจกลางของเมืองเจียงเฉิน การต่อสู้ของพวกเขา ได้กระทบกระเทือนไปเป็นวงกว้าง! พวกเราจะต้องยับยั้งอานุภาพการต่อสู้ของพวกเขาเอาไว้ที่นี่ จะต้องไม่ให้กระทบกระเทือนไปถึงประชาชนบริเวณใกล้เคียงโดยเด็ดขาด เข้าใจไหม?" เฉินจ้านตะโกนกล่าว

"ครับ!"

ทหารทุกคนตะโกนขึ้นมา และทหารสร้างป้อมป้องกันการรุกรานโดยรอบขึ้นใหม่ทันทีอย่างเอาจริงเอาจังและเป็นระเบียบเรียบร้อย

เฉินจ้านและคนอื่นๆ กวาดสายตามองไปยังพื้นที่ใจกลาง

แต่ก็เห็นว่าพื้นที่ที่เกิดการระเบิดได้ปรากฏหลุมขนาดใหญ่ขึ้น

บริเวณโดยรอบตลบอบอวลไปด้วยฝุ่นละออง และความอลหม่านวุ่นวาย

กิเลนขนาดมหึมาตัวนั้นและภาพเงายักษ์ได้หายสาบสูญไป

เพียงแค่บรรดาผู้คนมองเข้าไปในฝุ่นละออง ก็เห็นว่ามีคนหนึ่งยืนอยู่

เมื่อดูจากเค้าโครงแล้ว นั่นก็คือเทียนเจียวสูงสุดอย่างแน่นอน

หัวใจของเฉินจ้านเต้นระรัว

"แม่ทัพหลิน!"

เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดัง ต้องการจะวิ่งเข้าไปช่วยชีวิตหลินหยาง

แต่จงเจิ้นที่อยู่ข้างๆ กดไหล่ของเขาเอาไว้ทันที

เฉินจ้านชะงักงัน และเอียงหน้าไปมอง จึงพบว่าจงเจิ้นกำลังจับจ้องไปในฝุ่นละอองนั้น ไม่เคลื่อนย้ายสายตา

เฉินจ้านสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงรีบกวาดสายตามองเข้าไป

ฝุ่นละอองค่อยๆ สงบลง

อีกเงาร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏสู่สายตาของผู้คน

นั่นคือหลินหยาง

แต่เขาในเวลานี้ ไม่ได้ยืนอยู่ แต่นอนอยู่กับพื้น

เมื่อเทียบกับเทียนเจียวสูงสุดแล้ว หลินหยางในเวลานี้ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน

ร่องรอยบนร่างของเทียนเจียวสูงสุดก็คือรอยแผลจำนวนนับไม่ถ้วน แต่ไม่ถึงแก่ชีวิต ชัดเจนว่า หนึ่งวินาทีก่อนที่จะระเบิด พลังปกป้องการรุกรานที่ปกคลุมทั่วทั้งร่างกายของเขาเป็นไปอย่างราบรื่น และต้านทานพละกำลังส่วนใหญ่ได้

แต่พลังการระเบิดนี้มาจากตัวของหลินหยาง หลินหยางเป็นผู้จุดชนวนระเบิด เป็นการระเบิดที่แทบจะประชิดตัวหลินหยาง และหลินหยางป้องกันตัวอย่างไรกัน?

ด้วยเหตุนี้หลินหยางในเวลานี้ก็แทบขาเกือบหัก ทั่วทั้งตัวมองไปเห็นเนื้อส่วนที่ดีแม้แต่น้อย แม้แต่บริเวณท้องก็ได้ระเบิดออกจนเป็นรูที่เห็นได้ชัด และมีเลือดออก กระทั่งสามารถมองเห็นกระดูกและอวัยวะภายในที่เสียหายได้......

ทำให้คนตื่นตกใจเป็นอย่างยิ่ง......

ผู้คนโดยรอบต่างจ้องมองฉากอันน่าสะพรึงกลัวนี้ด้วยความตื่นตระหนก แต่ละคนต่างรู้สึกหวาดกลัว

เทียนเจียวสูงสุดหายใจหอบเบาๆ แล้วกล่าวด้วยเสียงอันแหบพร่าว่า: "หมอเทวดาหลิน คุณ.....แพ้แล้ว!"

หลินหยางในเวลานี้ ขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย ไม่ว่าจะมองยังไงก็คือเขาพ่ายแพ้

แต่ทว่าหลินหยางไม่ได้ตอบกลับ เพียงแค่เบิกตาโต พยายามหายใจ

บนร่างของเขาถูกเสียบไปด้วยเข็มจำนวนไม่น้อย น่าจะเป็นการที่เขาแอบใช้มันบนร่างกายก่อนการต่อสู้

"เตรียมลงมือ!!"

ว่านจิ้นซงนั่งไม่ติด จึงลุกขึ้นยืนทันที แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ