บทที่ 2530 ปิดล้อมอย่างสมบูรณ์

ตึกตัก!

ตึกตัก!

ตึกตัก!

เสียงหัวใจเต้นแรงดังลั่นห้อง

ในขณะนี้ฉินไป่ซงหลงโชและคนอื่นๆต่างก็กำลังร้อนใจอยู่รอบๆเตียงผ่าตัด พยายามแย่งกันช่วยเหลือคนที่อยู่บนเตียงผ่าตัด

ยาหม้อแล้วหม้อเล่าก็เข้ามา

"เร็วเข้า เทมันลงไป"

ฉินไป่ซงอุทานขณะเช็ดเหงื่อ

หลิวหรูซือรีบเทยาลงในปากของหลินหยาง

ยาต้มหกลงบนร่างของเขาครึ่งหนึ่ง

ดวงตาของหลิวหรูซือแดงก่ำ และน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างกลั้นไม่ได้

"คุณหนูหลิว โปรดต้มยาต่อไป มีหญ้าอมตะในห้องยาของอาจารย์ ใช้หญ้าฉีหยางเป็นแกนหลัก ต้อมด้วยความร้อนเป็นเวลาสองชั่วโมง เร็วเข้า!" ฉินไป่ซงตะโกน

หลิวหรูซือหันหลังกลับทันทีและรีบออกจากห้องผ่าตัดทันที

นอกห้องผ่าตัดเฉินจ้าน จงเจิ้นและคนอื่นๆ ยังคงรออยู่ และ ว่านจิ้นซงก็ได้ออกไปแล้ว

ความร้ายแรงของเหตุการณ์ที่เมืองเจียงเฉิงนั้นเกินความคาดหมายของเขา ดังนั้นเขาจึงรีบไปที่เมืองหลวงเพื่อรายงานเรื่องนี้ และขอให้เจ้าหน้าที่ระดมกองกำลังมากขึ้นเพื่อปกป้องเมืองเจียงเฉิงและในขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มจัดการกับสถานการณ์บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์

“คุณหนูหลิว แม่ทัพหลินเป็นอย่างไรบ้าง?”

เฉินจ้านและจงเจิ้นรีบเข้ามาและถามอาการอย่างกระวนกระวาย

หลิวหรูซือ กัดริมฝีปากสีแดงสดของเธอแน่น หันหลังกลับและวิ่งไปต้มยาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"นี่มัน...."

ทั้งสองมองหน้ากัน

"สถานการณ์เลวร้ายมากขนาดนี้! พวกเราไปที่อื่นและเชิญหมอเทวดามารักษาแม่ทัพหลินกันเถอะi" จงเจิ้นกล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“หมออัจฉริยะที่ไหนจะเก่งกาจทรงพลังเท่าลูกศิษย์ของแม่ทัพหลินเอง ยิ่งไปกว่านั้นคุณหนูหลิวยังเป็นหลานสาวของราชาโอสถประจำมณฑลฮ่วยเทียน ทักษะทางการแพทย์ของเธอนั้นย่อมยอดเยี่ยมมาก ถ้าพวกเขายังไม่สามารถรักษาให้หายได้ ไม่ว่าเราจะไปเชิญใครมาก็ไร้ประโยชน์” เฉินจ้านพูดเสียงแหบพร่า

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ทำได้แค่มองดูเฉยๆเช่นนี้น่ะเหรอ? ถ้าครั้งนี้ไม่ได้แม่ทัพหลิน เราทุกคนก็คงจะตายกันหมดแล้ว อีกทั้งทหารจำนวนมากจะต้องบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก เราติดหนี้แม่ทัพหลินนะ!”

จงเจิ้นกระแทกกำปั้นของเขาไปบนกำแพงอย่างแรงจนทำให้เกิดรูขนาดใหญ่บนกำแพง

"เอาเถอะจงเจิ้นเราทำได้แค่เชื่อใจคณบดีฉินและคนอื่นๆ ส่วนเราก็ต้องทำงานของเราให้ดี หัวหน้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์เทียนเจียวใจกล้ามากที่อยากจะฆ่าเรา สถานการณ์ในตอนนี้มันเลวร้ายมาก จะยอมแพ้กับเรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด ฉันหวังว่าในการที่แม่ทัพว่านไปเมืองหลวงในครั้งนี้ จะสามารถทำการโจมตีอย่างรุนแรงบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ได้ คนที่เลวร้าย แต่ทรงพลังเช่นเทียนเจียวสูงสุดเป็นอันตรายที่ซ่อนอยู่และต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก!” เฉินจ้านกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"เป็นภัย"

จงเจิ้นสงบลงและพูดด้วยเสียงแหบพร่า: "เทียนเจียวสูงสุดปกปิดทุกอย่างได้ดีมากเกินไป จนเราไม่มีหลักฐานใดๆ ที่สามารถใช้โจมตีเขาได้เลย ไม่เช่นนั้น การทำเช่นนี้จะไม่วุ่นวายไปกันใหญ่หรือ?"

“หรือว่าต้องจับตามองดูตอนที่ช่วยไอ้สารเลวนี้หนีไปเหรอ?” เฉินจ้านถามอย่างสงาัย

“ ไม่ต้องกังวล มันจะไม่นานขนาดนั้นหรอก ฉันเพิ่งได้รับข่าวว่าคนส่วนใหญ่ที่ถูกเทียนเจียวสูงสุดบังคับให้สร้างสนามประลองศิลปะการต่อสู้บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ยังไม่กลับมา ฉันคิดว่าพวกเขาควรจะยังคงอยู่ในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ไม่อย่างนั้นก็ต้องถูกพิษฆ่าไปแล้ว ดังนั้นเราต้องไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพื่อตรวจสอบอีกครั้ง!”

“ตรวจสอบ?” ดูเหมือนเฉินจ้านจะนึกอะไรบางอย่างออก จึงจ้องไปที่จงเจิ้นแล้วพูดว่า “เจ้าหมายถึงส่งคนไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์โดยเรียกบังหน้าว่าการสอบสวน แต่แท้จริงแล้วคือการเฝ้าระวังสูงสุด?”

"ไม่มีกำแพงที่ทะลุผ่านไม่ได้ในโลกนี้ ฉันเชื่อว่าไม่ว่าเทียนเจียวสูงสุดจะปกปิดไว้ดีแค่ไหน เขาก็ต้องทิ้งช่องโหว่ไว้อย่างแน่นอน ตราบใดที่เราพบหลักฐาน เราก็จะจับกุมเขาได้ทันที!" จงเจิ้นกล่าวอย่างหนักแน่น

"ตกลง! ฉันจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้!"

เฉินจ้านยื่นโทรศัพท์ให้เขา

เฉินจ้านตอบทันที และหลังจากนั้นไม่นาน สีหน้าของเขาก็จริงจัง

“เกิดอะไรขึ้น?” จงเจิ้นถามเสียงทุ้ม

"เทียนเจียวสูงสุดได้เพิ่มการป้องกันของเขาแล้ว ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดก็ถูกปิดกั้นอย่างสมบูรณ์! ตอนนี้ไม่มีใครสามารถเข้าไปในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ได้!"

"อะไรนะ?"