บทที่ 2532 โยกย้าย

เฉินจ้านนิ่งเงียบอยู่นาน

เขาไม่พูดอะไรและเอาแต่ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งหลังจากนั้นก็เดินออกไปข้างนอกพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมา

หลังจากนั้นประมาณสามนาที เขาก็เดินกลับเข้ามาในห้อง

"แม่ทัพหลิน แผนของเราคือรวบรวมกองกำลังทหารชายแดนใต้ ลู่เย่และรวมถึงกองกำลังมังกรของเราเพื่อทำการปิดล้อมและปราบปรามภูเขาศักดิ์สิทธิ์! หากกองกำลังขนาดใหญ่ทั้งสามร่วมมือกันปิดล้อมโจมตี ภูเขาศักดิ์สิทธิ์จะต้องทนไม่ได้นานแน่" เฉินจ้านกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"บุกโจมตีให้พังได้ภายในหนึ่งวันไหม?"

"เอ่อ...คงไม่ได้ จากแหล่งข่าวของเรารายงานว่า กับดักหนึ่งร้อยแปดแห่งรอบภูเขาศักดิ์สิทธิ์ได้ถูกเปิดใช้งานทั้งหมดแล้ว และยังมีเกราะกำแพงพลังงานเพื่อคอยป้องกัน เกราะป้องกันนี้สามารถกันกระสุนได้ รวมถึงผู้คนของภูเาศักดิ์สิทธิ์ได้ถูกเรียกกลับไปหมดเพื่อคอยคุ้มกัน การจะบุกถล่มภายในวันเดียวนั้นคงเป็นไปได้ยาก แต่ผมคิดว่าเราสามารถถล่มทำลายอย่างราบคาบได้ภายในสามวัน!" เฉินจ้านกล่าวด้วยความมั่นใจ

"สามวัน? ผมเกรงว่ามันคงสายเกินไป" หลินหยางส่ายหน้า

"สายไปยังไง?"

"ตอนที่เทียนเจียวสูงสุดเดินทางมาที่เจียงเฉิน ผู้บัญชาการกองกำลังทหารและทหารชั้นสูงทั้งสามเหล่าต่างก็อยู่ที่นั่น คิดหรือว่าเขาจะคิดไม่ได้ว่าพวกคุณทั้งสามเหล่าทัพจะร่วมมือกัน? แน่นอนว่าเขาได้ประเมินแล้วว่าการป้องกันของพวกเขาสามารถรับมือได้กี่วัน คุณบอกว่าสามวัน เขาก็อาจคาดเดาว่าสามวัน และสามวันนี้อาจเป็นสามวันที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกเขา! แม่ทัพเฉิน คุณต้องถล่มโจมตีให้ได้ภายในหนึ่งหรือสองวัน ไม่งั้นก็อย่าคิดพาบรรดาทหารเหล่านั้นไปตายเลย! สามวันหลังจากนี้ หากเทียนเจียวสูงสุดสามารถขึ้นสวรรค์นิพพานได้สำเร็จและความสามารถของเขาพัฒนาถึงระดับขั้นที่ไม่อาจคาดเดาได้ละก็ เกรงว่ากองกำลังทั้งสามเหล่าของอาณาจักรมังกรก็อาจรับมือกับเขาไม่ได้! ไม่งั้นเขาคงไม่กล้าฉีกหน้าอาณาจักรมังกรแบบนี้หรอก!"

"เพราะหากเขาทำสำเร็จ เขาก็มีความมั่นใจที่จะเจรจากับอาณาจักรมังกรได้! คุณเข้าใจไหม?"

หลินหยางกล่าวเสียงแหบแห้งและแววตาของเขาก็ดูแน่วแน่กว่าที่เคย

เจรจา? อาจเป็นจุดมุ่งหมายของเทียนเจียวสูงสุดก็เป็นได้

แต่ถึงตอนนั้นก็เป็นเวลาที่หลินหยางอยู่ห่างกับความตายไม่ไกลแล้ว

เดิมทีเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเทียนเจียวสูงสุดเลย หากทำให้เขาพัฒนาระดับขั้นได้สำเร็จ เกรงว่าหลินหยางคงเป็นเสมือนมดตัวเล็กๆ ต่อหน้าเทียนเจียวสูงสุดเท่านั้น

และถึงตอนนั้น การที่เทียนเจียวสูงสุดจะฆ่าเขาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร!

เฉินจ้านกำหมัดแน่นและกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "แบบนี้นี่เอง ผมจะรีบรายงานไปที่แม่ทัพว่าน เพื่อขอให้เขาขอให้เบื้องบนส่งกองกำลังเข้ามาสมทบอีกสองกำลังพลมา"

"เป็นไปได้มากว่า...คุณอาจขอไม่ได้" หลินหยางกล่าว

"ทำไมแม่ทัพหลินถึงพูดแบบนั้น?" เฉินจ้านตกใจ

"ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่สถานที่ที่แยกออกจากโลกใบนี้ การที่เทียนเจียวสูงสุดมีวันนี้ได้นั้น แน่นอนว่าเขาไม่ได้พึ่งพาตัวเองอย่างเดียวเท่านั้น!" หลินหยางกล่าว

เฉินจ้านตกใจและเหมือนคิดอะไรได้ เขาสูดหายใจเข้าและมองหลินหยางอย่างเหลือเชื่อ

แม้ว่าคำพูดของหลินหยางจะคลุมเครืออย่างมาก แต่ดูเหมือนว่าเขาก็สามารถเข้าใจอะไรได้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ขณะนี้เองก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามาได้" หลินหยางตะโกน

ประตูถูกเปิดออกและทหารคนหนึ่งก็เดินเข้ามา หลังจากที่เขาแสดงความเคารพหลินหยางเสร็จก็รีบหันไปกระซิบเฉินจ้าน "แม่ทัพเฉิน ได้รับข่าวมาว่าแม่ทัพว่านและแม่ทัพจงถูกส่งไปทางเหนือกะทันหันเพื่อให้การสนับสนุนกองกำลังชายแดนเหนือ ตอนนี้ลู่เย่และกองกำลังทหารชายแดนใต้ก็กำลังเตรียมจะถอยออกจากเจียงเฉิน นอกจากนี้กองกำลังที่ส่งไปยังภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกส่งกลับไปด้วยเช่นกัน"

อะไรกัน?

เฉินจ้านเบิกตากว้างอย่างตกใจ

"กองกำลังฝ่ายเหนือที่ออกจะแข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แถมยังมีเย่ชิวที่คอยเป็นผู้บัญชาการด้วยตัวเอง! เขายังต้องการหน่วยสนับสนุนอะไรอีก?" เฉินจ้านกล่าวด้วยความร้อนใจ

ทหารคนนั้นหน้าซีดเผือดและกล่าวเสียงแผ่วเบา "แม่ทัพเฉิน ผม...ผมเองก็ไม่รู้..."

"สารเลว!"

เฉินจ้านโกรธจนต่อยหมัดไปที่โต๊ะที่อยู่ข้างๆ

เพล้ง!

โต๊ะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทันที

คนที่อยู่ในห้องต่างตกใจและหวาดกลัว แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

เฉินจ้านกัดฟันกรอดและสีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดอย่างมาก

เวลาผ่านไปเขาก็สงบลงและกล่าว "รู้แล้ว คุณรีบกลับไปทำธุระของคุณก่อน"

"ครับ แม่ทัพเฉิน!" ทหารคนนั้นแสดงความเคารพและจากนั้นก็หันหลังกลับออกไป

"ขอโทษด้วยนะแม่ทัพหลินที่เมื่อสักครู่ผมควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้"

"ไม่เป็นไร"

หลินหยางส่ายหน้าและกล่าว "ดูเหมือนว่าเทียนเจียวสูงสุดจะวางแผนอย่างรอบคอบแล้ว"

"ผมจะรีบโทรไปสอบถามแม่ทัพว่านว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่! หรือจะปล่อยให้กองกำลังมังกรบุกโจมตีภูเขาศักดิ์สิทธิ์เพียงลำพัง?" เฉินจ้านกล่าวด้วยความโมโหเล็กน้อย

เดิมทีเวลาก็ค่อนข้างกระชั้นชิดอยู่แล้ว ทว่ากลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก เขาจะไม่โมโหได้ยังไง?

ทว่าหลินหยางกลับห้ามเขาไว้

"แม่ทัพเฉิน คุณโทรหาแม่ทัพว่านหรือแม่ทัพจงก็ไร้ประโยชน์ พวกเขาต้องได้รับคำสั่งให้ทำแบบนั้นและคงไม่สามารถปฏิเสธได้ อีกอย่างบุคคลนั้นจะต้องมีตำแหน่งสูงมาก เกรงว่าคุณเองก็คงไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของเขาได้แน่นอน"

"แล้วควรทำยังไงดี? แค่เพียงกองกำลังมังกรของผม คงต้องบุกโจมตีกว่าครึ่งเดือนจึงจะสำเร็จ ถึงตอนนั้นคงไม่ทันกาลแล้วแน่ๆ" เฉินจ้านกล่าวอย่างร้อนใจ

"อันที่จริงยังมีอีกวิธีหนึ่ง"

หลินหยางกล่าว

"วิธีอะไรเหรอ?"

"ในเมื่อทางรัฐบาลไม่สามารถส่งกองกำลังมาสนับสนุนได้ตามจำนวนที่ต้องการเพื่อรับมือกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ งั้นก็ขอความช่วยเหลือไปยังแวดวงการศิลปะการต่อสู้! ที่เทียนเจียวสูงสุดมาถึงขั้นนี้ได้ แสดงว่าสนามประลองต้องสร้างสำเร็จแล้วแน่นอน ถ้าเป็นแบบนั้นขั้นตอนสุดท้ายที่ต้องสังเวยชีวิตอะไรนั่นก็ทำสำเร็จไปแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ กลุ่มคนที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์คงถูกจับไปเป็นเครื่องสังเวยหมดแล้ว คุณสามารถประกาศเรื่องที่ผู้คนถูกเอาชีวิตไปเป็นเครื่องสังเวยให้กับบรรดาญาติพี่น้องและสำนักนิกายของพวกเขาได้ เพื่อให้พวกเขาส่งกองกำลังของตัวเองบุกโจมตีขึ้นไปบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับกองกำลังมังกร แบบนี้ก็ยังอาจพอมีความหวังขึ้นมาบ้าง" หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม