บทที่ 2534 ไม่ร้องขออะไรอีก

หลินหยางตัวสั่นและถือโทรศัพท์อยู่นานโดยไม่พูดอะไร

แม้ซูเหยียนจะพูดออกมาเพียงไม่กี่คำ แต่ในคำพูดเหล่านี้กลับเต็มไปด้วยความแน่วแน่และมั่นใจ

เลิกกัน?

เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แน่นอน

หลินหยางถอนหายใจและในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้นมา "เสี่ยวเหยียน ผมเป็นเพียงลูกเขยที่แต่งงานเข้าไปในบ้านคุณคนหนึ่งเท่านั้น ผมไม่มีประโยชน์อะไรเลย ผู้ชายที่ดีกว่าผมมีตั้งมากมาย อีกอย่างครั้งนี้ผมอาจไม่ได้กลับมาอีก ทำไมคุณต้อง...."

"หุบปาก!"

ซูเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงขึงขังและพูดขัดจังหวะเขาทันที

"หลินหยาง คุณพอได้แล้ว! ฉันไม่มีทางหย่ากับคุณแน่นอน! คุณคิดว่าฉันเป็นใคร? คุณอยากหย่าเมื่อไรก็ได้งั้นเหรอ? ฉันจะบอกอะไรให้นะ! ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมคุณถึงพูดออกมาแบบนี้! ไม่ว่าคุณเจอเรื่องหรือปัญหาอะไร! แต่คุณอย่าใช้เรื่องหย่ากันเป็นข้ออ้าง! อีกอย่างต่อให้คุณไม่กลับมา ฉันก็ไม่มีทางไปหาผู้ชายคนอื่นหรอก คุณคิดว่าฉันอยู่ไม่ได้ถ้าขาดผู้ชายอย่างนั้นเหรอ?"

ซูเหยียนพูดด้วยความโกรธและน้ำเสียงสะอึกสะอื้นเล็กน้อย

"เสี่ยวเหยียน...."

"คุณหยุดพูด!" ซูเหยียนพูดขัดจังหวะเขาอีกครั้งและกล่าว "หลินหยาง คุณฟังนะ แม้ว่าเราจะเจอปัญหาที่ยากเย็นแสนเข็ญมากแค่ไหนก็ไม่ควรทิ้งอีกฝ่าย เราสองคนเป็นสามีภรรยากัน เรื่องนี้ได้ถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่ตอนที่เราจดทะเบียนสมรสกัน! ฉันรู้ว่าคุณหวังดีกับฉัน แต่ความหวังดีนี้ ฉันไม่ต้องการ! ฉันจะกลับไปเจียงเฉินตอนนี้และไปหาคุณ! เรามาเผชิญหน้ากับปัญหานี้ไปพร้อมกัน!"

เมื่อพูดจบเธอก็วางสายทันที

หลินหยางมองที่โทรศัพท์อยู่นานและยิ้มออกมา

ได้ภรรยาแบบนี้ สามีอย่างเขาจะร้องขออะไรอีก?

แต่เขาไม่มีทางปล่อยให้ซูเหยียนต้องไปเสี่ยงแน่นอน

"คุณอยากกลับมาก็กลับมา แต่ผมจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว"

หลินหยางพึมพำและเก็บโทรศัพท์

ก๊อก ก๊อก ก๊อก