บทที่ 2539 ช็อตบอมบ์

รองแม่ทัพจางรีบวิ่งออกไปและมองดูทหารที่ถูกไฟคลอกอาการสาหัสหลายร้อยนายนอนอยู่ที่กลไกกับดัก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

"หัวหน้า นี่คือไฟแสงสีขาว! เป็นสารกัมมันตภาพรังสีชนิดหนึ่ง ใครก็ตามที่โดนมันจะถูกเผาไหม้อย่างรุนแรงและสูญเสียกำลังรบ แต่การเผาไหม้จะจำกัดแค่ผิวหนัง ซึ่งหมายความว่าคนที่ถูกสิ่งนี้สาดส่องจะไม่ตายลงทันที! หากได้รับการรักษาทันท่วงที พวกเขายังมีโอกาสรอด!" รองแม่ทัพที่อยู่ข้างๆ กล่าว

"มัวยืนอยู่ตรงนั้นทำอะไร? เร็วเข้า ช่วยชีวิตผู้คนเร็วเข้า!" รองแม่ทัพที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งตะโกนอย่างกระวนกระวาย

"ติงข่าย! คุณดูไม่ออกหรือไงกัน? คุณไม่เห็นหรือว่าพวกเขากำลังล่อเหยื่ออยู่? ถ้าคุณไปที่นั่น คุณจะตายแน่นอน! คุณรู้ไหมว่าที่นั่นยังมีกับดักอื่นนอกจากไฟแสงสีขาว ถ้าคุณไปช่วยพวกเขาอย่างประมาท และถ้าคุณตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกคนชั่วเหล่านั้นละก็ เราจะทำยังไง?" รองแม่ทัพคนนั้นตะคอก

"ผมว่าคุณกลัวมากกว่า!"

"กลัว? เรียกว่ารอบคอบจะดีกว่า! ยิ่งเวลาแบบนี้เราต้องยิ่งไม่ประมาท!"

"กลัวก็บอกว่ากลัว คุณไม่กล้าเข้าไป เดี๋ยวผมเข้าไปเอง!"

รองแม่ทัพคนนั้นกล่าวอย่างโมโหและจากนั้นก็นำคนวิ่งเข้าไป

"ติงข่าย! หยุดเดี๋ยวนี้!" รองแม่ทัพจางร้องตะโกน

"หัวหน้า!" รองแม่ทัพที่ชื่อติงข่ายหยุดชะงัก

"เจี๋ยเฉียงพูดถูก! อีกฝ่ายกำลังล่อเหยื่อ และพวกเขาอาจใช้กับดักมรณะเพื่อฆ่าพี่น้องเหล่านี้ที่ตกลงไปในกับดัก ทว่าพวกเขาไม่ได้ใช้ แต่กลับใช้ไฟแสงสีขาวซึ่งทำให้ได้รับบาดเจ็บสาหัส ถ้าพวกคุณเข้าไป พวกคุณก็ได้แค่นอนตรงนั้นเหมือนพวกเขา!" รองแม่ทัพจางพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"หัวหน้า คุณหมายความว่า...ให้เราคอยดูพวกเขาอย่างนี้เหรอ?" ติงข่ายกัดฟัน

"ไม่ใช่! เราต้องช่วยพวกเขา! แต่จะประมาทเข้าไปแบบนี้ไม่ได้!"

รองแม่ทัพจางครุ่นคิดและจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นกล่าว "ใช้ช็อตบอมบ์!"

ทุกคนต่างตกตะลึงและจากนั้นก็แสดงสีหน้าเคร่งเครียดและรีบลงมือทันที

"ติดต่อลูกเรือทางอากาศด้านหลังทันที! และขอการสนับสนุนช็อตบอมบ์!"

"รับทราบ!"

"กรุณาอัปโหลดพิกัดการวางระเบิด!"

"พิกัด ตะวันออก หนึ่งเจ็ดหนึ่งหก ตะวันตก สี่ห้าหนึ่งหก!"

"รับทราบ!"

"ช็อตบอมบ์จะมาถึงภายในสามสิบวินาที! โปรดระมัดระวัง!"

"รีบรวมรูปแบบแนวการป้องกันทันที!"

รองแม่ทัพจางกล่าวเสียงดัง

บรรดาทหารทั้งหมดมุ่งตรงมาที่เขาทันทีและรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

เฮลิคอปเตอร์ทุกลำบินขึ้นสู่จุดสูงสุด

รถถังหนักบนพื้นขับเข้าหากันโดยพยายามเอนเข้าหากัน

ทหารทั้งหมดรวมตัวกันรอบๆ รองแม่ทัพจางและสร้างลานกว้าง ทหารชั้นนอกสุดรอบ ๆ เรียงรายกันเป็นจัตุรัสและรอบนอกสุดของจัตุรัสพวกเขาก็ยกโล่พลังงานสีขาวออกมาพร้อมกับจัดเรียงเป็นกำแพงโล่และตั้งท่าป้องกัน

เมื่อเห็นสิ่งนี้ หญิงชุดแดงและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ในเกราะป้องกันต่างก็ขมวดคิ้ว

สิ่งนี้มีไว้เพื่ออะไร?

เวลาผ่านไปไม่เท่าไร

ชิว!

เกิดเสียงดังก้องมาจากฟากฟ้าไกล

ผู้คนนับไม่ถ้วนเงยหน้าขึ้น

จากนั้นก็เห็นขีปนาวุธลากหางยาวข้ามท้องฟ้าและลอยมาทางนี้

เมื่อเข้าใกล้ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ขีปนาวุธก็กดตัวลงและกระแทกไหล่เขาตรงๆ

"นั่นคือ..."

หลายคนตั้งหน้าตั้งตารอ

"มันคือขีปนาวุธ!"

"ระวัง!"

ในที่สุด ทุกคนก็เห็นชัดเจนว่าสิ่งแปลกปลอมที่ลอยอยู่คืออะไร และตะโกนคำรามอย่างคร่ำครวญทันที

"ป้องกัน!"

เสียงคำรามดังไม่หยุดหย่อน

ชุดเกราะป้องกันแก๊สพิษและอุปกรณ์ป้องกันถูกนำไปใช้อย่างรวดเร็ว

แม้แต่หญิงชุดแดงและชิงหยาก็อดไม่ได้ที่จะตั้งการป้องกันและต่อต้านด้วยกำลังทั้งหมดของพวกเขา

ในที่สุด

ตู้ม! !

ขีปนาวุธตกลงบนไหล่เขาและระเบิด เกิดเป็นคลื่นกระแทกที่แปลกประหลาด แรงระเบิดกวาดไปรอบๆ ทันทีเหมือนกระแสไฟฟ้าและปกคลุมภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด และครอบคลุมไปหลายร้อยไมล์ในทุกทิศทาง...

ภายใต้ผลกระทบนี้ ผู้คนทั้งหมดในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ต่างรู้สึกประหม่าและหวาดกลัวอย่างมาก พวกเขาทำได้เพียงรักษาการป้องกันของร่างกายไว้อย่างสุดชีวิต และภาวนาในใจอย่างเงียบๆ ให้สามารถต้านทานการทิ้งระเบิดของขีปนาวุธนี้ได้

ขีปนาวุธมีกำลังบินเร็วมากเกินไป

หลายคนไม่มีเวลาตอบโต้และสกัดกั้น