บทที่ 2549 โง่เขลา?

ทหารของกองกำลังมังกรต่างเดินไปข้างหน้าอย่างไม่หวั่นเกรง

ดาบที่แหลมคมยังทำจากวัสดุพิเศษและส่องแสงสีฟ้าเปล่งประกายแวววาว

แต่เมื่อมันเฉือนฟันไปที่คนเหล่านี้ ก็มีเสียงดังก้อง

ซึ่งเหมือนก่อนหน้านี้

การโจมตีของพวกเขาไม่สามารถทำลายการป้องกันของสัตว์ประหลาดเหล่านี้ได้เลย!

ไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง!

ผิวหนังของสัตว์ประหลาดเหล่านี้แข็งกว่าเหล็กกล้าหลายร้อยเท่า

สำหรับพวกเขาแล้ว คมดาบที่คมกริบนี้ทำอะไรผิวหนังของพวกเขาไม่ได้เลยสักนิดเดียว

บรรดาสัตว์ประหลาดเหมือนจะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปแล้ว และเป็นไปไม่ได้ที่จะแสดงความเมตตาออกมา

พวกเขายกแขนขึ้นอีกครั้งและดึงหัวใจของเหล่าทหารนักรบเหล่านี้

อั่ก!

อั่ก!

อั่ก...

หัวใจที่ร้อนรุ่มถูกพวกเขาขุดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

ทหารล้มลงมากขึ้นเรื่อยๆ

"หวางจ้าว!"

"เพื่อน!"

"ไม่! !"

บรรดาทหารต่างคำราม ดวงตาของพวกเขาแดงก่ำ และฟันไปที่สัตว์ประหลาดตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง

"ฉันจะฆ่าแก!"

พวกเขาไม่ถอยและไม่หวาดหวั่น

ในขณะนี้พวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

แต่จะเอาชนะสัตว์ประหลาดเหล่านี้ด้วยความโกรธแค้นอย่างเดียวได้อย่างไร?

รองแม่ทัพจางเตะสัตว์ประหลาดที่อยู่ข้างหน้าเขา เขาหยุดและมองไปที่ดาบยาวในมือของเขา

ในขณะนี้ ตัวดาบม้วนงอขึ้นและยังมีรอยร้าวบนตัวดาบด้วย

ดาบนี้คงอยู่ได้ไม่นาน

การโจมตีไม่ได้ผลเลยแม้แต่นิดเดียว

มีความสิ้นหวังในดวงตาของรองแม่ทัพจาง แต่ก็มีความมุ่งมั่นแน่วแน่มากขึ้น

เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้งและมองไปที่เหล่าทหาร

แม้ว่าผู้คนจะล้มลงและตายลงเรื่อยๆ แต่พวกเขาก็ไม่เคยถอยหลังไปครึ่งก้าว

"พี่น้องทุกคน วันนี้ผมจะร่วมเป็นร่วมตายกับทุกคน! การตายของเราจะมีความหมาย เพราะเราได้ต่อสู้อย่างสมเกียรติสมศักดิ์ศรีแล้ว!"

ดวงตาของรองแม่ทัพจางเต็มไปด้วยน้ำตา และทันใดนั้นเขาก็ขว้างดาบหักในมือลงบนพื้นพร้อมกับคำรามและพุ่งเข้าหาชายผู้แข็งแกร่งบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นคว้าสัตว์ประหลาดด้วยมือทั้งสองข้างโดยไม่ปล่อยให้เขา ก้าวไปข้างหน้าแม้แต่นิดเดียว

เมื่อเห็นเช่นนี้ ทหารคนอื่นๆ ก็ทำตาม

"อ๊า! ! !"

ทุกคนต่างคำรามด้วยความโกรธและวิ่งเข้าไปจับสัตว์ประหลาดเหล่านั้นเพื่อห้ามพวกเขาให้ก้าวไปข้างหน้า

"ทำอะไรของพวกเขา?"

บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ หญิงชุดแดงที่คอยสังเกตการณ์ถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ

เธอไม่เคยเจอคนที่โง่เขลามากขนาดนี้

"รู้ทั้งรู้ว่าสู้ไม่ได้แต่ก็ยังฝืนตัวเอง หนีไปได้แต่กลับเลือกที่จะอยู่ ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วอย่างนั้นเหรอ?" หญิงชุดแดงหัวเราะอย่างไม่แยแส

ชิงหยาที่อยู่ข้างๆ กลับกระซิบ "พวกเขาล้วนก็กลัวความตาย แต่พวกเขาถอยไม่ได้"

"ทำไม?" หญิงชุดแดงหันไปมอง

"เพราะพวกเขาต้องปกป้องคุ้มครองประชาชนของอาณาจักรมังกร เพราะพวกเขาเป็นทหารของอาณาจักรมังกร! เป็นทหารที่ศักดิ์สิทธิ์และมีเกียรติศักดิ์ศรีของอาณาจักรมังกร!" ชิงหยากล่าว

หญิงชุดแดงตกใจและแสดงสีหน้าไม่เข้าใจ

เธอจ้องมองออกไปอีกครั้งและความไม่พอใจในแววตาของเธอก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ "แต่ฉันคิดว่า พวกเขาเป็นเพียงกลุ่มคนโง่ที่ส่งตัวเองมาตายเท่านั้น!"

"งั้น...คุณคิดผิดแล้ว" ชิงหยามองออกไป

"อ้อ?"

หญิงชุดแดงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ชิงหยาไม่เคยพูดขัดเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ทำไมวันนี้จู่ๆ เขาเปลี่ยนไปขนาดนี้

หญิงชุดแดงอยากปล่อยให้ชิงหยาพูดต่อ ทว่าเมื่อเห็นสายตาที่จดจ่อและจับจ้องของเขา....

เมื่อเห็นแบบนี้ หญิงชุดแดงก็อดไม่ได้ที่จะมองออกไป ทว่าแค่มองออกไปเธอก็รู้สึกตัวแข็งทื่อ

"นี่..." หญิงชุดแดงเบิกตากว้าง

"นายท่าน ตอนนี้คุณคงไม่คิดว่าพวกเขาเป็นคนโง่เขลาแล้วใช่ไหม?" ชิงหยากระซิบถาม

ความกล้าหาญของรองแม่ทัพจางและทหารคนอื่นๆ ที่พยายามสกัดกั้นสัตว์ประหลาดบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ทั้งหมดและพวกเขาไม่สามารถก้าวไปได้อีกต่อไป

และผู้คนที่หลบหนีก็หยุดลง