บทที่ 2558 เขา ก็คือเทพ

ได้ยินคำพูดนี้ จั่วเทียนหวังก็แข็งทื่อไปในทันที และรีบเงยหน้าขึ้นมอง

เห็นเพียงลำแสงอันสว่างไสวพุ่งขึ้นมาจากในสนามประลองการต่อสู้ และมุ่งตรงไปบนท้องฟ้า

หลังจากนั้น สภาพอากาศอันมืดมนเป็นอย่างมากได้แผ่กระจายออกมา และปกคลุมไปทั่วทั้งภูเขาศักดิ์สิทธิ์

ไม่ว่าบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์จะมียอดฝีมือมากมายขนาดไหน ด้วยพลังที่อยู่ตรงหน้านี้ ก็ถูกโจมตีจะแหลกเหลว และไม่อาจต้านทานได้โดยสิ้นเชิง

ผู้คนต่างก็อกสั่นขวัญผวา

บางคนถึงกับหมอบคลานลงกับพื้น ไม่มีความคิดที่จะต่อต้าน สภาพอากาศอันวิปริตผิดเพี้ยนนี้โดยสิ้นเชิง

ผู้แข็งแกร่งแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นต่างก็ตะลึงงัน แต่ละคนรีบคุกเข่าลงกับพื้น แล้วคำนับอย่างบ้าคลั่ง

ว่านจิ้นซง จงเจิ้นและคนอื่นๆ ที่มุ่งขึ้นมาบนภูเขาก็มีสีหน้าที่ซีดเผือด แล้วมองไปยังสนามประลองการต่อสู้อย่างไม่อยากจะเชื่อ

"พลังนี้.....หรือว่า? เทียนเจียวสูงสุดเพิ่มพลังสำเร็จแล้วเหรอ? ?" ว่านจิ้นซงพูดพึมพำ

"แม่ทัพว่าน เวลานี้ควรจะทำอย่างไรดีครับ?"

จงเจิ้นเบิกตาโต ด้วยความรู้สึกหวาดกลัว

ถ้าหากเพิ่มพลังจริงๆ ก็เกรงว่ากองทัพใหญ่สองกองทัพนี้ก็คงจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเทียนเจียวสูงสุด!

สถานการณ์ได้มาถึงขั้นร้ายแรงที่สุดแล้ว

สีหน้าของทุกคนล้วนเคร่งขรึมเป็นอย่างยิ่ง

เฉินจ้านเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้แล้ว

จงเจิ้นไม่พูดอะไรแม่แต่คำเดียว

ว่านจิ้นซงมองไปยังประตูใหญ่นั้น

เห็นเพียงแสงอันสว่างไสวแย้มออกมาจากประตูใหญ่ของสนามประลองการต่อสู้ ด้านข้างประตูใหญ่ทั้งสองบานมีดอกบัวเปล่งรัศมีเกิดขึ้น สวยงามเป็นอย่างมาก

หลังจากนั้น บรรดาผู้คนคล้ายกับว่าได้ยินของเทพดังขึ้นข้างหูอย่างคลุมเครือ น่าอัศจรรย์เป็นอย่างยิ่ง

ทุกคนต่างก็ตะลึงงัน สายตาคนทั้งหมดถูกดึงดูดไปที่ประตูใหญ่นั้น

เสียงของเทพอย่างนั้นเหรอ?

หรือว่า.....มีเทพย่างกรายมาถึงจริงๆ?

ชั่วพริบตาหัวใจของทุกคนก็เต้นระรัว จนแทบจะหยุดหายใจ

ตึกๆ!

ตึกๆ!

ตึกๆ .....

เวลานี้ เสียงฝีเท้าอันชัดเจนดังมาจากด้านในสนามประลองการต่อสู้