บทที่ 2563 อยู่อย่างไร้คู่ต่อสู้

เทียนเจียวสูงสุดและหญิงในชุดแดงถูกล้อมรอบด้วยวงกลมที่มีสีสันสวยงาม ทั้งสองก็เดินออกไปจากจุดศูนย์กลาง

ทุกคนจ้องมองด้วยความตกใจทว่าคาดหวัง หัวของพวกเขาว่างเปล่า

กำลังยิงทั้งหมดพุ่งเข้าใส่หน้าเกราะป้องกันฮั่วกวงกังฉี แต่ไม่ว่าพลังในการยิงของทุกคนจะรุนแรงมากแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สามารถทะลุผ่านหน้ากากป้องกันแก๊สพิษได้เลย

จงเจิ้งกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

ว่านจิ้นซงถอนหายใจยาว ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนอายุเพิ่มมากขึ้นเป็นสิบปี

เขารู้ดีว่ามันคงจบลงแล้ว

จะเอาชนะศัตรูที่ไม่สามารถเจาะทะลวงเข้าไปได้อย่างไร?

"ข้าบอกแล้วว่ามันไร้ประโยชน์ว่านจิ้นซง เจ้าเป็นทหารผ่านศึกที่มีประสบการณ์ในการต่อสู้มากมาย วันนี้เพียงเพื่อความภักดี เจ้าไม่เพียงแต่เอาชีสิตทหารเหล่านี้มาทิ้ง แต่ยังทำลายชื่อเสียงของเจ้าเองด้วย นี่มันคุ้มกันไหม?" เทียนเจียวสูงสุดกล่าวเบาๆ

ว่านจิ้นซงมองอย่างเฉยเมย ซวนเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นและพูดว่า "แล้วพวกเจ้าคิดว่าการต่อสู้ครั้งนี้มันคุ้มค่าหรือไม่?"

"คุ้มค่า!"

ทหารทั้งหมดคำราม

เอาชีวิตเป็เดิมพัน!

"ตอนนี้เจ้ารู้คำตอบแล้วหรือยังล่ะ?" ว่านจิ้นซงพูดอย่างไร้อารมณ์

"ดี! ดี! ดีมาก! ถ้างั้น ข้าก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้แล้ว!

เทียนเจียวสูงสุด พูดอย่างเย็นชาว่า "งั้นข้าจะเริ่มแล้วนะ!"

ลมหายใจของว่านจิ้นซงแน่นขึ้นทันใด เขาตะโกนว่า "โจมตี!"

"ฆ่า!"

ทุกคนต่างมีใบหน้าดุดันและคำรามสุดกำลัง

ทันใดนั้น ทหารทุกคนรีบวิ่งออกไปและพุ่งไปหาเทียนเจียวสูงสุด

"น่าขัน!"

ดวงตาของเทียนเจียวสูงสุดแสดงความดูถูก เขาดูถูกทหารที่พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง จากนั้นร่างของเขาก็ขยับกลายเป็นสายฟ้าและพุ่งเข้าหาฝูงชน

ในขณะที่ไม่มีใครสามารถจับการเคลื่อนไหวของร่างเทียนเจียวสูงสุดได้

แต่เห็นแสงไฟที่ส่องท่ามกลางฝูงชน จากนั้นเลือดก็สาดกระจายไปทั่ว

ทหารทั้งหมดที่ปกคลุมด้วยแสงนั้น ร่างแยกออกจากกันและล้มลงกับพื้น

ทันใดนั้นทหารหลายร้อยนายล้มลงกับพื้นและตายทันที

"สู้!"

ว่านจิ้นซงคำรามด้วยความโกรธ เขาไม่สนใจเรื่องนั้นมากนัก และรีบวิ่งไปข้างหน้า

เขาไม่สามารถทนเห็นพวกทหารล้มลงได้

ครั้งนี้เขาจะอยู่แนวหน้า

"หลงเทียนจื่อ! ดูการเคลื่อนไหวสิ กำปั้นพยัคฆ์!"

ว่านจิ้นซงส่งเสียงคำรามโดยมีเงาของเสืออยู่ในกำปั้น เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างดุเดือด

พื้นดินถูกยกจนลอยขึ้น

กำปั้นที่รุนแรงเพียงพอที่จะแยกภูเขาและแผ่นดินให้แตกเป็นเสี่ยงๆ

แต่ในขณะที่กำปั้นนั้นขยับเข้ามาใกล้เทียนเจียวสูงสุดก็ทำแค่แตะเบา ๆ

เพล้ง!

พลังและความแข็งแกร่งทั้งหมดแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

"อะไรน่ะ?"

ว่าจิ้นซงตกตะลึง แต่เขาก็ยังไม่ยอมท้อถอย เขายังคงพุ่งไปข้างหน้า ฟื้นพลังของเขา และรีบพุ่งไปหาเทียนเจียวสูงสุด

"ตายซะ!"

เขาใช้กำลังทั้งหมดของเขาและพุ่งเข้าไปโดยไม่ได้ป้องกันใดๆ

หมัดนี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นหมัดที่ืรงพลังที่สุดในชีวิตของว่าจิ้นซง

“ข้าไม่ได้อยากระเบิดเจ้าให้ตาย แค่อยากหักร่างของเจ้า และเอาเลือดเจ้าออกมาก็พอ!”

ว่านจิ้นซงพึมพำในใจ กำปั้นของเขามีรูปแบบการระเบิดที่ไม่มีที่สิ้นสุดอยู่แล้ว และมันทำให้หน้าอกของเทียนเจียวสูงสุดสั่นสะเทือนอย่างแรง

เทียนเจียวสูงสุด ไม่ต่อต้านการระเบิด

ทำเพียงแค่ปล่อยให้กำปั้นให้กระแทกเข้าตัว

ในชั่วพริบตา คลื่นอากาศพุ่งออกจากกำปั้น

แผ่นดินโดยรอบแตกเป็นเสี่ยงๆ

เมฆหนาทึบบนท้องฟ้าแตกกระจายออกทั้งหมด

ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ดูเหมือนจะสูญเสียความแวววาวไป

เหมือนว่าดวงดาวหรี่แสงลง

ราวกับจะได้ยินเสียงคำรามของเสือ

กำปั้นกระแทกหน้าอกของเทียนเจียวสูงสุดอย่างบ้าคลั่งและพยายามฉีกชั้นของฮั่วกวงกังฉี

ตึก!

อีกรอบ!

ใช้แรงทั้งหมดที่มี!

อย่างไม่ลังเล!

อย่างไรก็ตาม พลังหมัดก็ค่อยหายไปอย่างช้าๆ...

เมื่อมองไปที่เทียนเจียวสูงสุดอีกครั้ง หน้าอกของเขา...ไม่มีแม้แต่รอยบุบสลาย แม้แต่กับฮั่วกวงกังฉีก็ไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย...

ว่านจินซองพูดไม่ออก

"ว่านจิ้นซง นี่คือสิ่งที่เจ้าทำได้งั้นเหรอ ไร้สาระน่า น่าสมเพชจริงๆ น่าสมเพช" หัวหน้าเทียนเจียวพูดอย่างใจเย็น

แม้แต่การป้องกันก็ยากจะทำลาย

ช่างน่าเศร้า!

นี่เป็นความแตกต่างระหว่างเทพเจ้ากับมนุษย์งั้นหรือ?

หัวใจของ ว่าจิ้นซงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหัวใจของเขาก็ตายด้ายไปแล้ว

เขารู้ว่าครั้งนี้เขาพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง

รูปแบบของแดนมังกรในอนาคตก็จะเปลี่ยนไปจากวันนี้เช่นกัน

การมีอยู่เช่นนี้เกรงว่าถ้าไม่ผลิตอาวุธนิวเคลียร์ ก็จะไม่สามารถทำลายร่างกายของมันได้เลย

แต่ความเร็วของอาวุธนิวเคลียร์จะตามทันความเร็วของเขาได้อย่างไร? จะตีได้หรือไม่ยังน่าสงสัย

นอกจากนี้ ในอาณาเขตของแดนมังกร ยังกล้าใช้อาวุธได้อย่างง่ายดายขนาดนั้นได้อย่างไร? ถ้าเป็นเช่นนั้น ชีวิตของผู้คนนับพันในอาณาจักรมังกรจะถูกฝังให้ตายไปกับกับเทียนเจียวสูงสุดไม่ใช่หรือ?

"เอาล่ะ ว่านจิ้นซง หลับให้สบายนะ"

ในเวลานี้ เทียนเจียวสูงสุดกระซิบเบาๆ และตบว่าจิ้นซงตรงๆด้วยฝ่ามือของเขา

การหายใจของ ว่าจิ้นซงติดขัดในทันที และเขาก็ยกแขนขึ้นข้างหน้าเขาทันทีโดยตั้งใจที่จะป้องกันแรงระเบิด