บทที่ 2568 ลูกไม้

หลินหยางพยายามใช้แรงขวางกั้นพลังของเทียนเจียวสูงสุดที่ทับลงมา

แต่ความแข็งแกร่งของเขาดูเหมือนจะไม่แข็งแกร่งไปกว่าเทียนเจียวสูงสุดมากนัก แม้ว่าเขาดูเหมือนจะพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว แต่พลังก็ค่อยๆลดลงมา

ความเร็วที่ค่อยๆขับเคลื่อนมา จึงไม่สามารถปกคลุมพื้นที่กว้างได้ในทันที

เหล่าทหารสัมผัสได้ถึงพลังความน่ากลัว จึงพากันรีบเร่งลงไปจากภูเขา

คนที่อยู่บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ไม่มีใครที่ไม่หลบหนี

เทียนเจียวสูงสุดขมวดคิ้วเป็นปม

ถึงแม้การต่อสู้ครั้งนี้ดูเหมือนว่าหลินหยางจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตัวเอง แต่พลังที่ขยับลงมาช้าๆ คิดไม่ถึงว่าจะทำให้ผู้คนทั้งหมดหลบหนี

จากมุมมองการต่อสู้ครั้งนี้ ความจริงเขาแพ้แล้ว

นัยน์ตาเทียนเจียวสูงสุดเศร้าสลด เมื่อเห็นว่าไม่สามารถฆ่าเหล่าทหารได้ เขาเลยมาให้ความสนใจกับหลินหยางอีกครั้ง

เขาเคลื่อนไหวนิ้วมือเล็กน้อย

ฮูๆๆ….

พลังที่ควรจะครอบคลุมทั่วทั้งภูเขาศักดิ์สิทธิ์จู่ๆก็ถูกดึงกลับมารวมกัน คิดไม่ถึงว่าพลังทั้งหมดจะถูกรวบรวมอยู่เหนือศีรษะหลินหยาง แรงเคลื่อนลงนี้เพิ่มขึ้นหลายพันเท่าจากอากาศที่เบาบาง

ชั่วพริบตาเดียว หลินหยางก็ไม่สามารถค้ำจุนได้ คนทั้งคนยุบหล่นลงไปทันใด

ตึง!

เขาถูกกระแทกลงไปใต้ดิน จมลงไปด้านในภูเขาศักดิ์สิทธิ์และหายอย่างไร้เงา

แต่ผ่านไปเพียงแค่สามวินาที

ครืนๆๆๆ….

ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามดังขึ้นบนพื้นผิวของภูเขาศักดิ์สิทธิ์

ราวกับว่ามีเครื่องยนต์ความเร็วสูงทำงานอยู่ใต้ดิน จากนั้นพื้นผิวก็นูนขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงด้านล่าง

“ท่านผู้นำ! ระวัง!”

ผู้หญิงชุดแดงพูดด้วยความตื่นตระหนก

“แค่คนกระจอกฝีมือต่ำต้อย ทำไมต้องระวัง? ออกมา!”

เทียนเจียวสูงสุดตะคอกเสียงดังลั่น คว้าลงไปด้านล่างอย่างรุนแรง

ทันใดนั้นพื้นพสุธาก็ถูกเทียนเจียวสูงสุดพัง

แต่…ด้านล่างกลับไม่มีอะไรเลย

“อะไรกัน?”

ผู้หญิงชุดแดงหายใจติดขัด

ในเวลานี้ จู่ๆพื้นดินบนยอดเขาก็สั่นสะเทือนขึ้น จากนั้นยอดเขาก็แยกออกจากตัวภูเขาในทันที และถูกยกขึ้นไปในอากาศ

และด้านล่างตัวภูเขานี้ หลินหยางยกมือข้างหนึ่งขึ้นสูง จากนั้นผลักภูเขาขนาดใหญ่ขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างน่าประทับใจ

“อะไรเนี่ย?”

เทียนเจียวสูงสุดหายใจถี่ยิบ

“หลงเทียนจื่อ คุณจำได้ไหมว่าตอนอยู่ที่เจียงเฉินทำกับผมยังไง?”

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

เทียนเจียวสูงสุดเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงกระโดดขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที

แต่สายเกินไปแล้ว

ฮู!

ทันใดนั้นพลังที่น่ากลัวก็แผ่ซ่านออกมาจากหลินหยางที่อยู่ด้านล่าง

มันเหมือนดอกบัวที่โอบล้อมเข้าหาเทียนเจียวสูงสุด

เทียนเจียวสูงสุดที่คิดจะหนีไปจู่ๆก็ถูกขวางไว้ และเขาถูกขังไว้ที่ภูเขาลูกนี้ และจากนั้น...

ปัง! ! !

การระเบิดที่น่ากลัวในรูปของไม้กางเขนผลิบานในฝ่ามือของหลินหยาง

ทั้งท้องฟ้าเหมือนถูกแยกออกจากกัน

รัศมีแห่งการทำลายล้างกระเพื่อมมืดฟ้ามัวดิน

เหล่าทหารที่อยู่ด้านล่างตีนภูเขาพากันมองไป เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ ทุกคนตื่นตะลึงเป็นอย่างมาก

ส่วนผู้หญิงชุดแดง ตอนนี้เวลานี้ตะลึงมึนงงไปหมดแล้ว

“นี่…คือลูกไม้ของหมอเทวดาหลิน?”

เธอพึมพำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

หมอเทวดาหลินเป็นใคร เธอรู้ดีที่สุด

ถึงยังไงก่อนหน้านี้เธอก็เคยประลองฝีมือกับหมอเทวดาหลินที่สุสานของนักปราชญ์ฝานเทียนอยู่

คนผู้นี้อยู่ตรงหน้าเธอเหมือนหมูหมาที่หนีตาย เหมือนหมาที่จะตาย