บทที่ 259 แม่ทูนหัวของหลินหยาง

"จอร์จ คุณแน่ใจหรอว่านี่จะได้ผล?" แพทย์คนหนึ่งถามอย่างระมัดระวัง

"ผมไม่รู้ แต่ประธานแอนนาพูดเช่นนี้ พวกเราจะทำอะไรได้?" จอร์จพูดเบาๆ

"ผมว่าประธานแอนนาต้องถูกคนนี้หลอกอย่างแน่นอน ลองดูสิ ชายคนนี้ทั้งหล่อ คงไม่ได้..." แพทย์หญิงคนหนึ่งกระซิบด้วยใบหน้านิ่งเฉย

เมื่อคำพูดนี้ออกมา จอร์จก็โมโหยิ่งขึ้น: "เป็นไปไม่ได้!"

คนในห้องตกใจ

หลินหยางที่กำลังปรุงยาอยู่อย่างใจจดใจจ่อหันหน้ากลับมาโดยไม่ต้องใจ

"เป็นอะไร?"

"ไม่มีอะไรๆ... หมอเทวดาหลิน คุณทำต่อไปเถอะ!" ริต้าข้างๆ รีบพูด และจ้องจอร์จ

จอร์จหน้าเขียว ไม่พูดอะไร

ในใจของเขา คุณแอนนาเป็นเหมือนกับเทพธิดา

คนแบบเธอจะมาชอบคนตะวันออกหรอ?

อย่างไรก็ตาม จอร๋จต้องยอมรับว่า คนตะวันออกคนนี้หล่อจริงๆ...แม้แต่เขาหนุ่มผมบลอนด์ที่หล่อเหลา ตาสีฟ้า และชาวตะวันตกดั้งเดิมก็ยังรู้สึกละอายใจเล็กน้อยในตัวเอง

จอร์จโกรธอย่างมาก

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง หลินหยางก็เทยาซุปลงในหม้อ ปล่อยให้เย็นสนิท และในขณะเดียวกันก็เทยาที่เหลือลงในครกข้างๆ แล้วทุบให้ละเอียด

หลังจากนั้นไม่นาน กากยาก็กลายเป็นโคลนยา

"ให้เขาดื่ม!"

หลินหยางยื่นให้ริต้า และในขณะเดียวกันก็ทาโคลนยาบนหน้าอกของอาวุโส

ริต้าขมวดคิ้ว ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วจึงรินให้อาวุโสกิน

"นี่เหมือนกับเวทมนตร์!"

"พระเจ้า พวกเรากำลังทำอะไร?"

แพทย์เหล่านี้ทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว

พวกเขาเชื่อในวิทยาศาสตร์!

แต่ไม่นานหลังจากที่ยาต้มถูกเทลงไป จู่ๆ อาวุโสก็ไอออกมาอย่างรุนแรง

"แอะแอะ...แอะแอะแอะ..."

ภาพนี้ทำให้ทุกคนตกใจ

จากนั้นหลินหยางก็หยิบเข็มเงินจากถุงเข็มอีกครั้ง และรีบแทงเข็มลงตรงบริเวณที่ทายา จากนั้นยกอาวุโสขึ้นและกระแทกหลังของเขา

ปึก!

อาวุโสกระอักเลือดสีดำออกมาเต็มปาก ใส่จอร์จที่อยู่ข้างๆ

จอร์จอึ้ง

อาวุโสค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

"ให้ตายเถอะ แพทย์ริต้า แพทย์จอร์จ การทำงานของคนไข้เริ่มกลับมาเป็นปกติแล้ว"

"จังหวะการเต้นของหัวใจของผู้ป่วยมีเสถียรภาพ"

"ความดันโลหิตค่อยๆ คงที่"

"ให้ตายเถอะ นี่มันปาฏิหารย์ชัดๆ!"

แพทย์หลายคนรอบๆ มองไปที่จอแสดงผลบนอุปกรณ์ ทุกคนตกใจและปล่อยลมหายใจ

แต่เหลียงหงอิงและเหลียงเซิงที่อยู่ด้านนอกกลับนั่งไม่ไหว ผลักประตูเข้ามา

เมื่อเห็นอาวุโสลืมตาทั้งสองข้างแล้ว ทั้งสองพี่น้องจึงดีใจจนน้ำตาไหล

"นี่...นี่เป็นไปไม่ได้...นี่คือแพทย์แผนจีนหรอ?" จอร์จพึมพำม

"หมอเทวดาหลิน ปู่ของฉันเป็นยังไงบ้าง?" เหลียงหงอิงรีบถาม

"โอเคขึ้นแล้ว จากนี้ก็ให้แพทย์จอร์จจัดการก็โอเคแล้ว"

หลินหยางหายใจออกและเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของเขา

"จริงหรอ?" เหลียงเซิงดีใจใหญ่

"ขอบคุณ หมอเทวดาหลิน!" เหลียงหงอิงพูดด้วยความซาบซึ้ง

ในขณะนี้ยิ่งเธอมองหลินหยางมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาหล่อยิ่งขึ้น เหมือนว่าเธอจะสังเกตเห็นท่าทางที่ตกใจของหลินหยาง

"ผมยังมีธุระ ขอตัวก่อน คุณเอาโทรศัพท์ของคุณมาให้ผม!"

หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

"โอเค!" เหลียงหงอิงรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งให้หลินหยาง

หลินหยางเปิดโทรศัพท์ของเหลียงหงอิงและกดมัน