บทที่ 2590 ยอมเสียสละ?

หนังศีรษะของผู้คนสั่นสะท้าน ดวงตาเบิกกว้างและจ้องมองหลินหยางอย่างกระวนกระวาย แต่ละคนต่างก็ลังเลที่จะพูด

เอาดอกบัวขาวล้างโลกมาแลกเหรอ?

เหตุผลที่หหลินหยางสามารถจัดการกับลัทธิปีศาจสวรรค์ได้จนถึงตอนนี้ ก็อาศัยดอกบัวขาวล้างโลก ถ้าเขายอมจำนนเช่นนี้ก็เท่ากับว่าเขายอมเอาที่พึ่งสุดท้ายของตนเองไปแลกหรือไม่?

ถูกต้อง ความแข็งแกร่งของหลินหยางในตอนนี้นั้นแข็งแกร่งกว่าของสื่อหลงเทียน หรือแม้แต่ชายในชุดคลุมเองก็เช่นกัน แม้ว่าจะไม่มีดอกบัวขาวล้างโลก บางทีลัทธิปีศาจสวรรค์เหล่านี้ก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

แต่จะเป็นอย่างไรถ้า สื่อหลงเทียนและชายในชุดคลุมได้รับดอกบัวขาวล้างโลก และอาศัยดอกบัวขาวล้างโลกเพื่อบีบบังคับหลินหยางและเมืองเจียงเฉิงแทน

นี่แทบจะเทียบเท่ากับการมอบดาบในมือให้อีกฝ่ายเพื่อช่วยคนคนหนึ่ง

การที่จะอธิบายว่ามันเหมือนกับการฆ่าไก่และเอาไข่ของมันไปก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงนัก

“หมอเทวดาหลิน ข้าไม่คิดว่าท่านจะทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้หรอกใช่ไหม?”

“หากเจ้ามอบมันให้เขา เขาจะคุกคามเจ้าด้วยดอกบัวขาวล้างโลกอย่างแน่นอน จากนั้นเมืองเจียงเฉิงทั้งหมดจะตกที่นั่งลำบาก”

“หมอเทวดาหลิน ถ้าดอกบัวขาวล้างโลก ตกอยู่ในมือของคนเหล่านี้ มันจะอันตรายเกินไป ไม่ใช่แค่เมืองเจียงเฉิงเท่านั้น แต่แดนมังกรทั้งหมดจะตกอยู่ในอันตราย”

“อย่ายอมยกให้นะ!”

หลายคนต่างก็ถกเถียงกันไป

โจวเสวียนหลงก็กังวลมากและพยายามเกลี้ยกล่อมเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หน้าที่ของเขาคือปกป้องเมืองเจียงเฉิงทั้งหมดรวมถึงทุกคนในแดนมังกร เขาต้องแยกแยะให้ได้อย่างชัดเจนว่าอะไรสำคัญกว่ากัน

"หมอเทวดาหลิน! การให้ดอกบัวขาวล้างโลกแก่พวกเขาก็เท่ากับการฆ่าตัวตาย มันเท่ากับปล่อยให้คนเหล่านี้ฝังเจ้า ข้าคิดว่ายอมละทิ้งหม่าไห่ ยังจะดีซะกว่า!"

ในขณะนี้ เสียงที่ไม่แยแสดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน

ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน

เห็นเพียงท่านเทพอัคคีเดินผ่านไป

"ท่านเทพ!"

หลายคนร้องอุทาน

สื่อหลงเทียนจ้องมองที่เทพอัคคีด้วยสีหน้าหนักใจ

"โอ้ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าท่านเทพอัคคีผู้โด่งดังจะกลายเป็นสุนัขรับใช้ของหมอเทวดาหลิน หมอเทวดาหลิน เจ้าช่างทำได้ดีจริงๆ!" ชายสวมเสื้อคลุมหัวเราะ

เทพอัคคีที่โกรธจัดแต่ไม่ได้พูดอะไร กลับกัน เขาหยิบดอกบัวขาวล้างโลกออกจากอกแล้วโยนไปที่หลินหยาง

หลินหยางจับมันไว้ทันที

"ครั้งก่อนที่เจ้าขอให้ใครซักคนมอบดอกบัวขาวล้างโลกให้ข้า! ความหวังนี้ ข้ารับรู้แล้ว แต่เจ้าเป็นผู้นำของเมืองเจียงเฉิง ไม่ว่าเจ้าจะอยากช่วยหม่าไห่ หรือปกป้องชาวเมืองเจียงเฉิง เจ้าต้องตัดสินใจ ด้วยตัวของเจ้าเอง!" เทพอัคคีพูดเบา ๆ

หลินหยางถือดอกบัวขาวล้างโลกและเงียบไป

หม่าไห่น้ำตาซึมแล้ว

เขาหลับตาและคำรามด้วยความเจ็บปวด "ประธานหลิน ยอมละทิ้งข้าไปเถอะ"

“หม่าไห่?

หลินหยางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ หลังจากนั้นไม่นานก็พูดวา "ข้าจำได้ว่าเจ้าไม่ใช่พวกคนที่ชอบเสียสละ"

หม่าไห่เป็นนักธุรกิจโดยแท้จริงและสิ่งที่เรียกว่านักธุรกิจย่อมต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ของเขามากที่สุด ดังนั้นเขาจะตัดสินใจเสียสละตัวเองเพื่อผู้อื่นได้อย่างไร? แม้ว่าเขาจะทำความดีมามาก แต่เขาก็ไม่ใช่พวกคนใจบุญ

“ประธานหลิน ข้าไม่ใช่ก็จริง แต่ท่านเป็น สถานการณ์แบบนี้ถ้าตายไปแล้ว ถ้ายอมแลกดอกบัวขาวล้างโลกเพื่อช่วยข้า พวกเขาก็จะใช้ดอกบัวขาวล้างโลกเพื่อทำลายเมืองเจียงเฉิง ตอนนั้นข้าเองก็คงเอาตัวไม่รอด แล้วยังจะต้องถูกลากไปเกี่ยว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดข้าไม่กระตือรือร้นให้มากกว่านี้ ริเริ่มอุทิศตน บางทีข้าอาจได้รับชื่อเสียงหลังตายบ้าง เพื่อสร้างประโยชน์ให้กับคนรุ่นหลัง และสร้างชื่อเสียงให้กับหยางหัว นี่... เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดแล้ว”

หม่าไห่พูดอย่างเจ็บปวด

ที่จริง

จากสถานการณ์ปัจจุบัน มันเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับเขาที่จะสละชีวิตอย่างกล้าหาญ

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลินหยางก็รู้สึกประทับใจอย่างมาก

“หม่าไห่ ไม่ต้องกังวล! ข้าจะจัดการฝังศพให้เจ้าอย่างยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน! ข้าจะยังตัดหัวของมันทั้งสองคนเพื่อคารวะเจ้าและเอามันฝังไว้พร้อมกับเจ้า!” หลินหยางรีบกล่าว

สื่อหลงเทียนและชายในชุดคลุมตกตะลึง พวกเขามองหน้ากัน และชายในชุดคลุมก็ตะโกนอย่างกระวนกระวาย: "หมอเทวดาหลิน! เจ้า... เจ้าคิดจะละทิ้งหม่าไห่จริงๆเหรอ?"

“แล้วจะทำไมล่ะ?” หลินหยางถามกลับ

ชายในชุดคลุมที่ถามคำถามสามคำง่ายๆ นี้พูดไม่ออกเล็กน้อย

ใช่แล้ว

แล้วไงล่ะ?

ปล่อยให้หลินหยางฝังไปพร้อมกับหม่าไห่ไม่ได้ใช่ไหม?

หากพวกเขาได้ดอกบัวขาวล้างโลกมาไว้ในมือจริงๆ พวกเขาจะยังต้องกลัวหลินหยางอีกหรือไม่? แล้วยังจะกลัวทางการแดนมังกรอีกหรือ?

อยู่ในมือของพวกเขา ดอกบัวขาวล้างโลกนี้ก็แทบจะเทียบเท่ากับอาวุธนิวเคลียร์ แม้ว่าจะไม่ได้ใช้ แต่ก็เพียงพอที่จะขัดขวางทุกทิศทาง

มันไม่มีเหตุผลเลยที่จะมอบดอกบัวขาวล้างโลกเพียงแค่เห็นแก่หม่าไห่ ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกเขา พวกเขาก็จะไม่ยอมทำอย่างนั้นอย่างแน่นอน

"ดูเหมือนว่าเราจะประเมินระดับความเมตตาของหมอเทวดาหลินสูงเกินไป!"

สื่อหลงเทียนหายใจเข้าลึกๆ โดยรู้ว่าตนเองไม่มีทางถอยแล้วในตอนนี้ ด้วยความมุ่งมั่นและเข้มงวดในดวงตาของเขา เขาจ้องมองที่หม่าไห่และพูดว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หม่าไห่ เจ้าคงต้องถูกฝังไว้กับพวกเรา! "