บทที่ 2592 อะไรคือความเสียใจ?

เมื่อเห็นท่าทางที่มุ่งมั่นและเชื่อมั่นของหลินหยาง ท่าทีของทั้งสองก็เหมือนไปทันที

ไม่มีใครรู้ความคิดของหลินหยางและยิ่งคาดเดาไม่ถูกถึงการลงมือของเขา

"ปัดโธ่! เจ้าหมอนี่ไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยสักนิด! สื่อหลงเทียน! ไม่ต้องกลัวเขา รีบเปิดการทำงานของดอกบัวขาวล้างโลกได้เลย!" ชายสวมชุดคลุมกัดฟันกล่าวด้วยความโกรธและหงุดหงิด

"หากสิ่งที่หมอเทวดาหลินพูดเป็นเรื่องจริงว่าเขาไม่กลัวดอกบัวขาวล้างโลก งั้นการลงมือของเราครั้งนี้ก็ฆ่าเขาไม่ได้!" สื่อหลงเทียนกล่าวเสียงเคร่งขรึม

"แล้วคุณจะทำยังไง? คิดจะหดหัวอยู่แบบนี้โดยไม่ทำอะไรเหรอ? คุณเป็นถึงจอมมารสูงสุดของลัทธิปีศาจสวรรค์ แต่กลับหวาดกลัวอยู่แบบนี้ ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน! ถ้าคุณไม่กล้า งั้นก็เอาดอกบัวขาวล้างโลกมาให้ผม! ผมจะกระตุ้นการทำงานของมันเอง!"

ชายสวมชุดคลุมกัดฟันกล่าวพร้อมกับแย่งดอกบัวขาวล้างโลกมาและเตรียมจะกระตุ้นพลัง

ทันใดนั้นเอง ดอกบัวขาวล้างโลกก็เปล่งแสงเจิดจ้าปะทุออกมา

ทำให้อุณหภูมิรอบๆ สูงขึ้นทันที

"อะไรกัน?"

"แย่...แย่แล้ว! ดอกบัวขาวกำลังถูกกระตุ้นการทำงานแล้ว!"

"รีบหนีเร็วเข้า!"

ทุกคนที่อยู่รอบๆ ตื่นตระหนกและต่างรีบหนีออกไป

สื่อหลงเทียนสูดหายใจเข้าและรีบคำราม "รีบหยุดเดี๋ยวนี้! !"

"สื่อหลงเทียน ถ้าคุณกลัวก็ไปหลบอยู่ข้างหลังผม ผมไม่กลัว ฮึ! แค่หมอเทวดาจอมทึ่มแห่งเจียงเฉินคนหนึ่ง คิดจะบอกให้ผมก้มหัวให้? วันนี้ผมจะใช้ดอกบัวขาวล้างโลกนี้ถล่มทำลายเจียงเฉินให้สิ้นซาก! เรื่องที่พวกคุณทำไม่ได้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม!"

ไม่พูดเปล่า ชายสวมชุดคลุมยังคอยพยายามกระตุ้นและส่งพลังเข้าไปยังดอกบัวขาวล้างโลก เพื่อทำให้พลังถล่มทำลายล้างทุกสิ่งในดอกบัวขาวล้างโลกทำงานขึ้นมา

"รีบหนีไป! รีบหนีไปเร็วเข้า! !"

โจวเซวียนหลงหันไปตะโกนสุดเสียงพร้อมกับนำกำลังทหารวิ่งหลบหนีออกไป

ทว่าเทพอัคคีกลับส่ายหน้าและกล่าวอย่างเย็นชา "หนีไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว! เราไม่สามารถหลบหนีออกไปจากรัศมีการทำลายล้างของดอกบัวขาวล้างโลกได้ในระยะเวลาอันสั้นขนาดนี้ได้ ยืนรอความตายอยู่ที่เดิมจะดีกว่า!"

"อ๋า?"

บรรดาทหารของโจวเซวียนหลงต่างยืนเหม่อลอย

คนของหยางหัวต่างหน้าซีดเผือดและโศกเศร้าอย่างมาก

เกรงว่าคงไม่มีใครทนรับการโจมตีของดอกบัวขาวล้างโลกได้แน่นอน!

แม้ว่าหลินหยางจะต้านทานได้และรอดชีวิตไปได้ ทว่าพวกเขากลับต้องตายด้วยฤทธิ์เดชของดอกบัวขาวล้างโลกแน่นอน

ความเสียใจและความสิ้นหวังปรากฏขึ้นในสายตาของผู้คน และพวกเขาทำได้เพียงเฝ้าดูดอกบัวสีขาวล้างโลกในมือของชายในชุดคลุมที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างน่ากลัวยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากนั้นไม่นาน พลังงานของดอกบัวขาวล้างโลกก็ไปถึงจุดสูงสุด

เพียงแค่ชายในชุดคลุมปล่อยมือ พลังงานทั้งหมดจะระเบิดออกมา!

"ทำไม? หมอเทวดาหลิน ตอนนี้คุณรู้สึกเสียใจแล้วใช่ไหม? ฮ่าๆ คุณคิดจะทำให้ผมตกใจ? ผมจะบอกอะไรให้ว่าผมไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น คุณคิดว่าผมจะกลัวคำพูดของคุณอย่างนั้นเหรอ? ตอนนี้คุณต้องชดใช้ให้กับความเหิมเกริมและเย่อหยิ่งของตัวเอง!"

ชายในชุดคลุมกล่าวอย่างเกรี้ยวกราดและจากนั้นก็เตรียมปล่อยมือ

"ช้าก่อน!"

เทพอัคคีร้องตะโกนอย่างรวดเร็ว

ชายในชุดคลุมหันไปมองเขา

จากนั้นก็เห็นเทพอัคคีรีบกล่าว "หมอเทวดาหลิน ในเมื่อให้พวกเขาไปแล้วก็ปล่อยพวกเขาไปเถอะ หากต้องเปิดการทำงานของดอกบัวขาวล้างโลกจริง จะต้องได้ไม่คุ้มเสียแน่นอน... คุณ...คุณลองตัดสินใจให้ดีอีกครั้งเถอะ!"

"ไม่มีอะไรให้ต้องคิดอีกแล้ว!"

หลินหยางส่ายหน้าอย่างไม่สนใจ

"หมอเทวดาหลิน คุณ..." เทพอัคคีอ้าปากค้างโดยไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

จากนั้นชายในชุดคลุมก็ปล่อยมือ

"มีเพียงการทำลายล้างที่แท้จริง ที่จะทำให้เจ้าหมอนั่นรู้สึกเสียใจในความหยิ่งผยองของตัวเอง!"

ชายในชุดคลุมคำรามอย่างเกรี้ยวกราดและจากนั้นก็โยนดอกบัวขาวล้างโลกออกไป

ทันใดนั้นเอง สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่แสงเจิดจ้าที่เปล่งประกายออกมา

"ไม่! !"

ผู้คนจำนวนมากต่างร้องตะโกนและต่างยกมือขึ้นมาปิดตาพร้อมกับหมอบลงกับพื้นด้วยอาการตัวสั่น

วินาทีนี้ ทุกคนต่างรู้สึกหมดสิ้นความหวัง....

แสงสีขาวที่ส่องสว่างอย่างกะทันหันทำให้ผู้คนมองไม่เห็นสิ่งต่างๆ และตาบอดชั่วคราว และร่างกายของทุกคนรู้สึกได้ทันทีว่ารู้สึกเหมือนถูกไฟเผา ผิวของพวกเขาร้อนจัดราวกับว่าเสื้อผ้าของพวกเขากำลังจะไหม้

อุณหภูมิโดยรอบสูงขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องสงสัย