บทที่ 2605 ดอกคุนเผิง

หลินหยางนับว่าดูคนออกอยู่บ้าง

ตอนฉีหยางเห็นอ้ายหร่านสายตาของเขาเปล่งประกาย ชัดเจนเลยว่าชอบ

แต่ก็นะ อ้ายหร่านเป็นหญิงงามล่มเมือง สวยราวกับนางฟ้า รูปร่างหน้าตาของเธอไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีหรือการแพทย์สมัยใหม่ แต่เป็นความงามที่มีมาแต่กำเนิด และผู้หญิงคนนี้มีร่างกายที่พิเศษ ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยความเย็น

ถ้าใครสามารถพิชิตความงามแบบนี้ได้ สำหรับผู้ชายคนนั้นจะเป็นความรู้สึกประสบความสำเร็จ!

แต่ดูท่าทีของอ้ายหร่าน เหมือนเธอไม่ได้ชอบฉีหยางเลย

สามารถพูดได้ว่าผู้หญิงอย่างเธอ น่าจะไม่สนใจผู้ชายคนไหนเลย

เพราะในสายตาของอ้ายหร่านนั้น หลินหยางมองไม่เห็นความรู้สึกอะไรเลย ถึงแม้เธอจะชื่อว่าอ้ายหร่าน แต่ก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันเลย

“ฉีหยาง ฉันฆ่าพวกเขาไม่ใช่ความตั้งใจเดิมหรือเจตนา ฉันไม่ได้คิดจะไปแย่งดอกไม้แปลก ฉันแค่ผ่านมาที่นี่ ฉันมีธุระต่อ วันข้างหน้าตระกูลอวี่ของพวกเราจะส่งคนไปขอบคุณ ขอตัวลานะ”

อ้ายหร่านพูดอย่างราบเรียบ หมายจะเดินออกไป

“คุณอ้ายหร่าน เดี๋ยวก่อนครับ!”

ฉีหยางรีบพูดขึ้น

“มีอะไรอีกเหรอ?”อ้ายหร่านหันกลับมาพูด

“คุณอ้ายหร่าน ไม่ทราบว่าท่านนี้คือ?”

ฉีหยางมองมาทางหลินหยาง

เขาให้ความสนใจหลินหยางมานานแล้ว แต่ไม่รู้ว่าควรจะถามยังไงดี เมื่อเห็นอ้ายหร่านรีบร้อน เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

“นี่คือเพื่อนของฉันเอง มีอะไรเหรอ?”อ้ายหร่านพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“เพื่อนของคุณ? ทำไมไม่เคยเห็น….”

“ฉันคบค้าสมาคมกับใครต้องเอามาให้คุณดูด้วยเหรอ? ฉีหยาง ถ้ามีอะไรก็พูดมาตรงๆ ถ้าไม่มีอะไรขอตัวนะคะ”อ้ายหร่านพูดอย่างราบเรียบ

น้ำเสียงของเธอยังคงเย็นชาเหมือนเดิม

ฉีหยางอึ้ง ยิ้มและพูดขึ้นว่า“คุณอ้ายหร่าน คุณอย่าเพิ่งรีบร้อนออกไปเลย คนจำนวนหนึ่งเมื่อกี้นี้ ต่างเป็นคนสนิทของคุณอาผม ผมว่าคุณขึ้นไปบนภูเขาพร้อมกันกับผม เพื่อพูดกับคุณอาผมให้ชัดเจนเถอะนะครับ ไม่อย่างนั้นถ้าผมขึ้นไปคนเดียว จะคุยยาก….”

“คนสนิทของคุณอาคุณ?”อ้ายหร่านขมวดคิ้วเป็นปมพูดขึ้น

“ใช่ครับ คุณอ้ายหร่านวางใจ แค่คุณพูดอย่างชัดเจน คุณอาของผมไม่โทษคุณแน่นอน ถึงยังไงเขาก็รู้กฎของตระกูลอวี่ดี! ครั้งนี้เป็นพวกเราที่ลบหลู่คุณก่อน”ฉีหยางรีบพูดอธิบาย

อ้ายหร่านสีหน้าอึมครึม ไม่ได้ตอบโต้อะไร

“ถ้าไม่ได้ยังไง ผมว่าเราก็ไปเถอะ ที่นี่ห่างจากสถานที่ดอกไม้แปลกเป็นรูปเป็นร่างไม่ไกล ไปก็ไม่ได้ใช้เวลามาก”หลินหยางกวาดสายตามองแสงสีเขียวพูดขึ้น