บทที่ 2618 หัวใจสองดวง

เทียนเจียวสูงสุดก็เสียชีวิตลงเช่นนั้น

หลินหยางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า คนที่เขาคิดอยากจะจะฆ่า กลับถูกฆ่าโดยคนที่เขาคิดว่าจะช่วย......

ใครจะไปคาดคิดล่ะ...

ดวงตาของหลินหยางเบิกกว้าง สมองของเขาสับสนเล็กน้อย และเขาไม่รู้ว่าจะคิดอย่างไรอีกต่อไป

แต่เมื่อเห็นว่าเย่เหยียนอยู่ข้างในประตู เขาก็ค่อยๆวางหัวใจลง จากนั้นก็ลูบมือลงเพื่อให้เทียนเจียวสูงสุดหลับตา จากนั้นเอื้อมมือออกไปอีกครั้ง ฉีกเสื้อคลุมท่อนบนของเขาออก คว้ามีดแล้วแทงลงไปที่หัวใจของเขา

มีดคมเฉือนผ่านเนื้ออย่างนุ่มนวล

เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา

แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ ตรงกันข้าม เขาเปิดบาดแผลออกอย่างรุนแรง เอาหัวใจของตนออกสู่อากาศโดยตรง

"เพื่อนเอ๋ย ไม่ต้องห่วง ข้าจะสืบทอดเจตจำนง อุดมการณ์ ความเกลียดชัง และทุกๆ อย่างเกี่ยวกับตัวเจ้า หลับให้สบายนะ"

เย่เหยียนพูดอย่างใจเย็น จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ใส่หัวใจของเทียนเจียวสูงสุดเข้าไปตรงหัวใจของเขาเอง

นี่มีไว้เพื่ออะไร?

หรือว่าเขาต้องการปลูกถ่ายหัวใจของเทียนเจียวสูงสุด?

เป็นไปไม่ได้! เห็นได้ชัดว่าหัวใจของเขาก็ยังคงอยู่ในนั้น

คนเราจะมีสองหัวใจได้อย่างไร?

เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เย่เหยียนใส่หัวใจเข้าไป เขาก็เย็บแผลที่หัวใจตรงหน้าอกสดๆ ในขณะเดียวกันก็แทงเข็มเงินอีกครั้งบนร่างกายของเขา และดื่มยาต้มที่เตรียมไว้ด้านข้างทั้งหมดในอึกเดียว

หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เย่เหยียนก็นั่งไขว่ห้างที่เดิม

ตึกตัก!

ตึกตัก!

ตึกตัก...

ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที เสียงหัวใจเต้นใหม่ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งในหูของหลินหยาง!

ภายในทรวงอกมีหัวใจสองดวง

และเสียงหัวใจทั้งสองนี้ก็ดังมาจากเย่เหยียน!

หัวใจของเทียนเจียวสูงสุดเต้นแรงจริงๆ...

เขาก็ปลูกถ่ายได้สำเร็จเช่นนี้เลยเหรอ?

ไม่! นั่นไม่ใช่การปลูกถ่าย การปลูกถ่ายจะง่ายดายขนาดนั้นได้อย่างไร และร่างกายของเย่เหยียนไม่อยู่ในเงื่อนไขของการปลูกถ่าย

มีวิธีเดียวที่จะอธิบายได้!

พื้นที่จัดเก็บ!

และนี่ไม่ใช่พื้นที่จัดเก็บของธรรมดาแต่เป็นการใช้ประโยชน์ หัวใจที่เก็บไว้ในร่างของเย่เหยียนสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่เย่เหยียนได้!

หลังจากนั้นไม่นาน เย่เหยียนก็ยืนขึ้นอีกครั้ง เขามองไปยังร่างที่เย็นชืดของเทียนเจียวสูงสุดที่อยู่บนเตียงแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า "หมอเทวดาหลิน เจ้าเห็นมานานพอแล้ว เข้ามานั่งสิ!"

เมื่อคำพูดนั้นจบลง ประตูที่อยู่ตรงหน้าเขาก็เปิดออกช้าๆ

เส้นประสาทของหลินหยางตึงเครียดขึ้นในทันใด และเขาก็ระดมพลังในร่างกายของเขาในทันทีแล้วมองไปที่เย่เหยียนอย่างระแวดระวัง พร้อมที่จะต่อสู้

แต่เย่เหยียนไม่ได้แสดงท่าทีที่เป็นศัตรูเลยแม้แต่น้อย เขามองไปที่ร่างของเทียนเจียวสูงสุดและพูดเสียงแหบแห้งว่า "หมอเทวดาหลิน เพื่อนที่ดีที่สุดของข้าเพิ่งจากไป ในใจของข้าว้าวุ่นมาก คงต้อนรับได้ไม่ดีนัก เจ้านั่งตามสบายเถอะ"

หลินหยาง ตกตะลึง รู้สึกว่าเย่เหยียนไม่ได้เป็นศัตรูเลย และเขาไม่ได้กระตุ้นพลังของเขาให้ต่อสู้ ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะสงสัย

“รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าข้าจะมา”

"ข้ารู้ตั้งแต่ผู้หญิงที่ชื่ออ้ายหร่านมารับการรักษา"

"จริงเหรอ? นางแสดงพิรุธเหรอ?"

“ไม่ การแสดงของนางสมบูรณ์แบบไม่มีข้อบกพร่องใดๆ”

“แล้วรู้การมีอยู่ของข้าได้ยังไง?”

"ก็แค่การคาดเดา"

“การคาดเดา?”

“ข้าเดาว่าเจ้าจะมาฆ่าเทียนเจียวสูงสุด ทำลายล้างให้สิ้นซาก หากมีคนมาเยี่ยมชมตำหนักเทียนเสินของข้า ก็ต้องเป็นเจ้า เจ้าอาจไม่รู้ว่าสามปีเต็มๆที่ไม่มีใครมาเยี่ยมชมตำหนักเทียนเสินของข้า” เย่เหยียนพูดด้วยเสียงต่ำ