บทที่ 2627 ก่อเรื่องวุ่นวาย

คำพูดของอ้ายหร่าน ทำให้คนตระกูลอวี่ทุกคนอกสั่นขวัญหาย

อวี่เจิ้งเทียนก็กระหืดกระหอบ เดิมทีก็จะโมโห แต่ถูกคุณอาห้าที่อยู่ข้างๆ โน้มน้าวเอาไว้

"พี่ใหญ่ คุณอย่าโมโหไปก่อนเลย ให้ฉันได้พูดสักสองสามคำเถอะ" คุณอาห้ากล่าว

"คุณต้องการจะพูดอะไร?" อวี่เจิ้งเทียนกล่าวอย่างหงุดหงิด

"ยังจะพูดอะไรได้อีกล่ะ? แน่นอนว่าเกี่ยวกับคนคนนั้นที่ยัยหนูพามา ตอนนี้คนคนนั้นกำลังรออยู่ในห้องโถงใหญ่แล้ว" คุณอาห้ายิ้มแล้วกล่าว

"หืม? เขาอยู่ในห้องโถงใหญ่เหรอ?" อวี่เจิ้งเทียนขมวดคิ้ว จู่ๆ ก็นึกถึงอะไรบางอย่าง จึงกล่าวถามว่า: "เป็นไปได้ไหมว่าแขกที่ยัยหนูคนนี้บอกว่าจะพามาพบพวกเรา แขกท่านนี้ก็คือคนคนนั้นใช่ไหม?"

"ถูกต้อง ก็คือเจ้าหนุ่มคนนั้น!"

"เจ้าหนุ่มคนนั้น?"

"อืม เจ้าหนุ่มนั่นฉันเคยเจอแล้ว อายุยี่สิบต้นๆ ผอมกะหร่องก่อง อีกทั้งยังเป็นคนแปลกหน้า บนตัวก็มีกลิ่นยาสมุนไพรไม่มากนัก พละกำลังก็ไม่นับว่ามาก พูดตามตรงแล้ว เขามีทักษะทางการแพทย์แค่ไหน? ฉันก็ยังสงสัยเป็นอย่างมาก!" คุณอาห้ายิ้มแล้วกล่าว

"เขาเป็นมือเทพไหม?" อวี่เจิ้งเทียนจ้องมองอ้ายหร่านแล้วกล่าวถาม

อ้ายหร่านส่ายหน้า

"แล้วเขาได้รับการถ่ายทอดมาจากปรมาจารย์สำนักไหนเหรอ?" อวี่เจิ้งเทียนกล่าวถามอีก

"ฉันก็ไม่แน่ใจ....." อ้ายหร่านส่ายหน้าอีกครั้ง

"เช่นนั้นเขามาจากไหน? ในเมื่อคุณไม่รู้ว่าเขาได้รับการถ่ายทอดมาจากไหน เช่นนั้นก็น่าจะรู้ที่มาของเขาใช่ไหม? เขามาจากสำนักไหน? ตระกูลไหน? หรือมาจากเมืองไหน?" อวี่เจิ้งเทียนจ้องเขม็งมองอ้ายหร่าน แล้วบีบบังคับให้ตอบต่อไป

อ้ายหร่านเงียบไม่พูดจาอยู่พักหนึ่ง

เป็นเวลานาน จึงกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "เขา....ไม่ใช่คนดินแดนแห่งความเงียบและความตาย"

เพียงพูดคำนี้ออกมา ภายในห้องจัดเลี้ยงก็เงียบสนิท

บรรดาผู้คนกวาดสายตามองไปยังอ้ายหร่านอย่างเงียบๆ แต่ละคนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

จนกระทั่งเจี่ยนเทาหัวเราเสียงดังขึ้นมา: "คุณอ้ายหร่าน คุณหมายความว่าคุณไปหาคนจากนอกดินแดนของพวกเรามาเป็นตัวแทนตระกูลอวี่ของคุณ เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันอวี่เจวี๋ยนะเหรอ? ฮ่าๆๆๆๆ คาดไม่ถึงว่าคุณโน้มน้าวให้พ่อของคุณไม่เชิญมือเทพ แต่กลับไปเลือกเจ้าหมอนั่นจากนอกดินแดนมา ฮ่าๆๆๆๆ ......คุณอ้ายหร่าน คุณนี่ช่างเฉลียวฉลาดซะเหลือเกิน! ฮ่าๆๆ ...."

เสียงหัวเราะอันแสบแก้วหูดังลั่นห้องจัดเลี้ยง

คนตระกูลอวี่แต่ละคนต่างก็รู้สึกอับอายขายหน้า

โดยเฉพาะอวี่เจิ้งเทียน ที่รู้สึกเหมือนอกจะระเบิด

"นังลูกชั่ว! นังลูกสารเลว!" เขาตะโกนด่าติดต่อกัน โต๊ะถูกทุบจนแทบจะพัง: "นังเด็กบ้า! นี่แกกำลังก่อเรื่องวุ่นวายอะไรห๊ะ?"

"พ่อ ฉันจริงจังนะ!" อ้ายหร่านกล่าวทันที

"จริงจังเหรอ? ฉะนั้นบอกมาซิว่าคุณคิดว่าทักษะทางการแพทย์ของคนนอกดินแดนแข็งแกร่งกว่าทักษะทางการแพทย์ของดินแดนแห่งความเงียบและความตายของพวกเราใช่ไหม?" อวี่เจิ้งเทียนตะคอกใส่

อ้ายหร่านเงียบไม่พูดจา

คนดินแดนแห่งความเงียบและความตายแต่ละคนล้วนมีความเย่อหยิ่งของตัวเอง

ไม่ว่าใคร ล้วนไม่เคยคิดว่าทักษะทางการแพทย์เหล่านั้นของคนนอกดินแดนจะแข็งแกร่งกว่าคนดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นตระกูลของแพทย์ ทักษะทางการแพทย์ของที่นี่ มันเกินกว่าการรับรู้ของคนธรรมดาทั่วไป สำหรับคนทั่วโลกที่เป็นคนนอกแล้ว ทักษะทางการแพทย์ของที่นี่ก็ไม่ได้แตกต่างไปจากวิธีการของเทพเจ้าเลย

"วิธีการรักษาของทั่วโลก จะสามารถเทียบกับที่นี่ได้อย่างไร? เสี่ยวหร่าน คุณให้คนนอกดินแดนไปเป็นตัวแทนตระกูลอวี่ของพวกเราเข้าร่วมการแข่งขันอวี่เจวี๋ย นี่ไม่ใช่การทำให้อับอายขายหน้าเหรอ? เช่นนี้ ตระกูลอวี่ของฉันก็สละสิทธิ์ไปเสียดีกว่า!" คุณอารองกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"คุณอารอง ถึงแม้ว่าเพื่อนคนนี้ของฉันจะเป็นคนนอกดินแดน แต่ทักษะทางการแพทย์ของเขานั้นไม่ธรรมดาเลย ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าคนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายด้วยซ้ำไป ถ้าหากให้เขาออกมือ จะต้องคว้าลำดับดีๆ มาได้แน่นอน ฉันคาดว่าอย่างน้อยก็ต้องเข้ายี่สิบลำดับแรกเป็นแน่!" อ้ายหร่านรีบกล่าว

"ยี่สิบลำดับแรก?"

เพียงเจี่ยนเทาได้ฟัง ก็ยิ้มอย่างมีความสุข: "คุณอ้ายหร่าน ฉันเกรงว่าคุณคงจะไม่เข้าในการแข่งขันอวี่เจวี๋ยเลยแม้แต่น้อย! คุณรู้ไหมว่ายี่สิบลำดับแรกมีความหมายว่าอย่างไร? ฉันจะบอกคุณให้นะ ต่อให้ฉันเข้าร่วมการแข่งขันอวี่เจวี๋ย ก็ยังไม่กล้ารับประกันว่าจะได้ลำดับนี้เลย คนนอกดินแดนคนหนึ่งกล้าอวดดีบ้าระห่ำเช่นนี้เลยเหรอ? ใครจะไปเชื่อ? ฮ่าๆๆๆ ....."

"มือเทพเจี่ยน เรื่องที่คุณทำไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะทำไม่ได้นะ" อ้ายหร่านกล่าวอย่างเคร่งขรึม