บทที่ 2629 ถ้าคุณแพ้ ควรจะทำยังไงดี?

อ้ายหร่านได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าสวยๆ ดูย่ำแย่อย่างมาก

ถึงแม้เธอจะรู้ว่ามีทักษะการแพทย์ที่ไม่ธรรมดา แต่ท้ายที่สุดแล้วท่านนี้ก็เป็นมือเทพ และเป็นลูกศิษย์ของเซียนเก้าชีวิต เล่ห์เหลี่ยมจะไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

"หมอเทวดาหลิน อย่าไปสนใจเขาเลย ฉันจะส่งท่านออกไปเอง!" อ้ายหร่านกล่าวทันที

"ตกลง" หลินหยางพยักหน้า และไม่เสียเวลากับเจี่ยนเทา เขาต้องการจะจากไป

แต่เจี่ยนเทาไม่ยินยอม

"หยุดนะ!" เขาตะโกนกล่าวอีกครั้ง

"มือเทพเจี่ยน ฉันบอกแล้วไง ว่าอย่าทำให้เพื่อนของฉันลำบากใจ! มิเช่นนั้น จะเป็นการทำให้ฉันลำบากใจไปด้วย!" อ้ายหร่านกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง

"คุณอ้ายหร่าน ตอนนี้ไม่ใช่ว่าฉันกลั่นแกล้งเพื่อนของคุณนะ แต่คุณกำลังสงสัยในทักษะการแพทย์ของฉัน และสงสัยทักษะการแพทย์ของเซียนเก้าชีวิตอาจารย์ของฉัน! เพราะก่อนหน้านี้คุณบอกว่า ทักษะการแพทย์ของเพื่อนคุณไม่ได้ด้อยไปกว่าฉัน คุณเอาทักษะการแพทย์ของคนนอกแดนมาเปรียบเทียบกับฉัน นี่เป็นการดูถูกฉัน ดูถูกอาจารย์ของฉัน! ถ้าฉันให้เขาออกไปง่ายๆ หากเรื่องนี้ถูกแพร่ออกไป ฉันจะรักษาศักดิ์ศรีไว้ได้ยังไง?" เจี่ยนเทากล่าวอย่างหนักแน่น

"นั่นเป็นเรื่องของคุณ"

"เช่นนั้นศักดิ์ศรีของอาจารย์ฉันล่ะ?" เจี่ยนเทาถามย้อนกลับมันทันที

อ้ายหร่านคิ้วขมวด

"จะสงสัยฉันมันก็ไม่สำคัญหรอก แต่ฉันได้รับการถ่ายทอดความรู้มาจากเซียนเก้าชีวิต ถ้าให้คนอื่นรู้ว่าตระกูลอวี่ของพวกคุณนำเอาทักษะการแพทย์ของเซียนเก้าชีวิตอาจารย์ของฉันไปเปรียบเทียบกับคนนอกแดน เช่นนี้ จะไม่เป็นการดูถูกกันเหรอ? คุณอ้ายหร่าน อันที่จริงฉันกำลังช่วยคุณอยู่นะ ถ้าคนคนนี้ไม่ประลองฝีมือกับฉัน หากเรื่องนี้ถึงหูอาจารย์ของฉัน คุณคิดว่าตระกูลอวี่ของพวกคุณจะต้องเผชิญกับอะไรล่ะ?" เจี่ยนเทาหรี่ตาและเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

คำพูดนี้ทำให้คนตระกูลอวี่ที่อยู่รอบๆ ตกใจกลัว

"ถูกต้อง! เจ้าหนุ่ม คุณจะต้องประลองฝีมือกับมือเทพเจี่ยนนะ!" คุณอาห้าลุกขึ้นทันที และกล่าวอย่างเคร่งขรึมจริงจัง

"ถ้าวันนี้ไม่รู้แพ้รู้ชนะ คุณก็ห้ามออกไปจากที่นี่เด็ดขาด!" คุณอาสองก็กล่าวอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน

"ไหนๆ ก็มาแล้ว ให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาสักหน่อยเถอะ"

"ดูสิว่าคุณกับมือเทพเจี่ยน ท้ายที่สุดแล้วใครเก่งกาจกว่ากัน!"

ทุกๆ คนกล่าว ด้วยน้ำเสียงที่ดูกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด

สีหน้าของอ้ายหร่านไม่น่าดูเป็นอย่างยิ่ง

เจี่ยนเทามองด้วยรอยยิ้ม

"เจ้าหนุ่ม คุณสามารถทำให้ลูกสาวของฉันชื่นชอบได้ แน่นอนว่าจะต้องมีบางอย่างที่ไม่ธรรมดา ลองเรียนรู้แลกเปลี่ยนกับมือเทพก็คงไม่เสียหายอะไร ทำให้ฉันได้เห็นฝีมือความสามารถของคุณสักหน่อยเถอะ" อวี่เจิ้นเทียนกล่าวอย่างสงบ แต่แววตาไร้ไมตรี

หลินหยางเห็นเช่นนั้น ก็เข้าใจได้ทันทีว่าคำพูดของเจี่ยนเทามีผลต่อพวกเขา

หากไม่มีการแข่งขันในวันนี้ หลินหยางคิดจะออกจากตระกูลอวี่ไป เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

"พ่อ!" อ้ายหร่านร้องตะโกน และยังคิดที่จะพูดอะไรต่อ

แต่อวี่เจิ้นเทียนตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จึงไม่สนใจอ้ายหร่าน จ้องมองไปที่หลินหยางและกล่าวว่า : "เจ้าหนุ่ม คุณคิดว่ายังไง?"

แรงกดดันมาถึงตัวหลินหยางแล้ว

แต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนก และกวาดสายตามองไปรอบๆ และกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "จะแข่งก็ได้! แค่เรียนรู้แลกเปลี่ยนทักษะทางการแพทย์ก็เท่านั้น ไม่เห็นจะสำคัญอะไร"

"หมอหลินเทวดา ขอโทษนะ ที่ทำให้คุณต้องเจอกับการตอบแทนเช่นนี้! ฉันต้องขอโทษคุณจริงๆ" อ้ายหร่านถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรหรอก เพียงแค่ประลองฝีมือก็เท่านั้น ถ้าแพ้ก็ไม่เห็นจะเป็นไร" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ถ้าแพ้ก็ไม่เห็นจะเป็นไรงั้นเหรอ? หึหึ เจ้าหนุ่ม คุณพูดผิดแล้ว ถ้าคุณแพ้ก็จะต้องคุกเข่าและคำนับให้ฉัน และต้องยอมรับว่าทักษะการแพทย์ของคนนอกแดนอย่างพวกคุณยังห่างไกลกับคนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายของเรา เข้าใจไหม?" เจี่ยนเทายิ้มเยาะ

อ้ายหร่านหันกลับไปทันที และมองเจี่ยนเทาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ในที่สุดเธอก็เข้าใจ เจี่ยนเทาต้องการทำลายความเพ้อฝันและความหวังในใจเธอ

คนตระกูลอวี่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

เห็นได้ชัดว่า พวกเขารู้สึกว่าคำพูดนี้ของเจี่ยนเทาสมเหตุสมผล

อ้ายหร่านตัวสั่นเล็กน้อย มือเล็กๆ กำเอาไว้แน่น ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วกลับซีดลงยิ่งกว่าเดิม

เธอยังอยากจะพูดอะไร แต่หลินหยางกลับแย่งพูดซะก่อน เขากล่าวอย่างเฉยเมย : "ได้ ไม่มีปัญหา!"

ลมหายใจของอ้ายหร่านกระชั้นถี่ขึ้นทันที มองอย่างตกตะลึง

"คุณตอบรับแล้ว? หึหึ ดีมาก เจ้าหนุ่ม ใจกล้ามาก!" เจี่ยนเทาหัวเราะเสียงดัง

หลินหยางกล่าวเสริมอีกหนึ่งประโยค

"ถ้าฉันแพ้ ฉันจะคุกเข่าคำนับคุณ เช่นนั้นถ้าคุณแพ้ ควรจะทำยังไงดีล่ะ?"

เมื่อพูดคำพูดนี้ออกไป รอยยิ้มของเจี่ยนเทาก็อดไม่ได้ที่จะแข็งทื่อ

"ท่านมือเทพไม่สามารถพ่ายแพ้ได้!"

ทันใดนั้นตระกูลอวี่ก็ไม่พอใจ และกล่าวอย่างเย็นชา

คนจำนวนมากพยักหน้าไปตามๆ กัน

ในความคิดของพวกเขา การแข่งขันครั้งนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

"แต่ถ้าเขาแพ้ล่ะ?"

หลินหยางไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่าย และยังคงถามต่อ