บทที่ 2642 พ่ายแพ้

ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัวเมื่อเห็นฉากนี้

ปรมาจารย์เสวี่ยอู๋ลงมือเพียงกระบวนท่าเดียวก็สามารถทำลายพลังการต่อสู้ของผู้คนจากสำนักชิงเซวียนได้มากกว่าครึ่ง

แม้แต่ผู้นำสำนักชิงเซวียนเองก็ได้รับผลกระทบอย่างมาก

วินาทีนี้ พวกเขาจะเอาอะไรไปสู้กับอีกฝ่าย?

"อ้อ? จบแล้วเหรอ? ผมก็นึกว่าพวกคุณจะมีอะไรมาให้ผมตื่นเต้นอีก คิดไม่ถึงเลยว่าสำนักชิงเซวียนของพวกคุณจะมีกำลังเพียงแค่นี้? น่าเวทนาซะเหลือเกิน"

ปรมาจารย์เสวี่ยอู๋หรี่ตาลงและเดินไปตรงหน้าของทุกคนพร้อมกับก้มมองด้วยความเย่อหยิ่งและภาคภูมิใจ

ในสายตาของเขา คนเหล่านี้เป็นเพียงกลุ่มมดที่น่าสงสาร ที่ตายได้อย่างง่ายดาย

แน่นอนว่าหากเอาไปใช้ประโยชน์ก็ถือเป็นวิธีการที่ดีมากเช่นกัน

"คิดไม่ถึงเลยว่า...คุณจะฝึกฝนวิชาเข็มโลหิต! ปรมาจารย์เสวี่ยอู๋...ความสามารถของคุณไม่ธรรมดาจริงๆ..."

ผู้นำสำนักชิงเซวียนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากและกล่าวออกมาอย่างอ่อนล้า

ตอนนี้อาการของเขาค่อนข้างสาหัสอย่างมาก

"ตอนนี้รู้ถึงความแข็งแกร่งของผมหรือยัง? แต่น่าเสียดายถึงรู้ตอนนี้ก็สายไปแล้ว ถึงเวลาที่ผมต้องส่งพวกคุณออกเดินทางแล้ว ผมได้เตรียมถังขนาดใหญ่ไว้สิบใบ ประเดี๋ยวผมจะสับพวกคุณให้เละแล้วใส่ในถังหมักใบใหญ่ แต่เธอจะรอดพ้นจากความตายครั้งนี้!"

ปรมาจารย์เสวี่ยอู๋หรี่ตามองไปที่อ้ายหร่านด้วยรอยยิ้มที่แปลกประหลาด

"คุณคิดจะทำอะไร?" อ้ายหร่านกัดฟันถาม

"สาวน้อย ร่างกายของเธอมีความพิเศษมาก ซึ่งเหมาะที่จะนำมาใช้ในการฝึกฝนอย่างมาก ผมมีความเชี่ยวชาญในทักษะวิชานับร้อย รับรองว่าเธอจะมีความอย่างมากแน่ๆ! ฮ่าๆๆ..." ปรมาจารย์เสวี่ยอู๋หัวเราะเสียงดัง

"สารเลว!"

อ้ายหร่านจะยอมให้เขาดูถูกเหยียดหยามอย่างนั้นเหรอ? เธอตะโกนเสียงดังพร้อมกับหยิบเข็มเงินขึ้นมาโยนออกไป

ควับ ควับ....

ลำแสงจำนวนหนึ่งลอยออกไป

จากนั้นปรมาจารย์เสวี่ยอู๋ก็ยกมือคว้าเข็มเงินเหล่านั้นไว้

ทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

"แค่นี้?" ปรมาจารย์เสวี่ยอู๋ส่ายหน้า

แต่วินาทีต่อมา

ปัง ปัง ปัง...

เข็มเงินที่เขารับไว้ได้ระเบิดลง

แรงระเบิดที่รุนแรงทำให้ปรมาจารย์เสวี่ยอู๋ถึงกับต้องถอยหลังออกไป

"วิ่ง!"

ผู้นำสำนักชิงเซวียนอดไม่ได้และได้ตะโกนออกไปเพื่อให้คนที่เหลือวิ่งหนีออกไปจากที่นี่

ทุกคนดึงสติได้และต่างพากันรีบวิ่งหนีออกไปทั่วทุกทิศทาง

ผู้นำสำนักชิงเซวียนรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อโถมตัวไปหยุดยั้งปรมาจารย์เสวี่ยอู๋

แต่เมื่อเขาเข้าใกล้ก็ถูกปรมาจารย์เสวี่ยอู๋เตะจนกระเด็นกลิ้งไปมาที่พื้น

ปรมาจารย์เสวี่ยอู๋ไม่ได้วิ่งตาม ทว่ากลับหรี่ตาจ้องมองทุกคนพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง "หนี? ฮ่าๆๆ ได้ พวกคุณหนีไปเลย! ดูว่าใครจะหนีไปได้! ฮ่าๆๆๆ...."

เมื่อพูดจบเขาก็เขย่าร่างกายอีกครั้ง

เข็มโลหิตควบแน่นในหมอกเลือดและแทงเข้าหาคนเหล่านั้นราวกับปีศาจ

ความเร็วในการวิ่งของผู้คนไม่สามารถเทียบได้กับเข็มโลหิตเหล่านี้ เมื่อพวกเขาถูกแทง พวกเขาก็ล้มลงกับพื้นทันทีพร้อมกับกระตุกไปทั้งตัว พวกเขาไม่เพียงแต่สูญเสียพลังการต่อสู้ แต่ยังสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวอีกด้วย...

อ้ายหร่านหันกลับมามอง ใบหน้าของเธอซีดลงทันที

จากนั้นก็เห็นเข็มโลหิตสองเข็มพุ่งมาที่เธอ

เธอรีบหลบ

แม้สามารถหลบเข็มโลหิตทั้งสองได้อย่างหวุดหวิด แต่เธอกลับรู้สึกปวดท้องน้อย

เมื่อมองลงไป เธอรู้ว่ามีเข็มโลหิตอีกเข็มหนึ่งเจาะท้องส่วนล่างของเธออยู่

อ้ายหร่านทรุดตัวลงกับพื้นทันที ร่างกายอันบอบบางของเธอสั่นอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงและความเย็นแล่นพล่านในช่องท้องซึ่งทำให้เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้...

"วิ่งสิ! ทำไมคุณไม่วิ่งหนี?"

ปรมาจารย์เสวี่ยอู๋หัวเราะเสียงดังพร้อมกับมองไปที่ผู้คนที่ล้มลงรอบตัวเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดุร้ายและโหดเหี้ยม

เขาเดินไปฆ่าลูกศิษย์คนหนึ่งของสำนักชิงเซวียนและคว้าขึ้นมาและลากไปเหมือนสุนัขที่ตายแล้วพร้อมกับเดินไปหาอ้ายหร่าน

ดวงตาของอ้ายหร่านเบิกกว้างและความตื่นตระหนกค่อยๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาที่เย็นชาคู่นั้น

"สาวน้อย ผมเห็นได้จากสายตาของคุณ คุณเป็นผู้หญิงที่มีความนับถือตนเองสูง คุณคิดว่ามันจะเป็นยังไงถ้าผมฝึกฝนทักษะวิชากับคุณต่อหน้าเพื่อนๆ ของคุณ" ปรมาจารย์เสวี่ยอู๋ถามด้วยรอยยิ้ม