บทที่ 2646 ศัตรูตัวฉกาจ

ผู้นำสำนักชิงเซวียนพยักหน้าอย่างเงียบๆ และพูดว่า: "สหายหลินหยาง ฉันรู้ว่าคุณมาจากดินแดนอื่น และฉันรู้ว่าวัสดุยาจากดินแดนอื่นนั้นแตกต่างจากดินแดนแห่งความเงียบและความตายของเรา ให้ฉันบอกคุณอย่างนี้ดีกว่า คุณอยู่ที่ดินแดนอื่น อาจเป็นไปได้ที่จะกลั่นยาบางชนิดได้ แต่สมุนไพรในดินแดนแห่งความเงียบและความตายนั้นมีความยืดหยุ่นสูง มีคุณสมบัติที่ซับซ้อน ความยากในการกลั่นยาเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าและความเสี่ยงก็สูงมาก ถ้าทำไม่ถูกวิธี มันจะระเบิด ไม่รู้มีกี่คนที่ต้องตายจากการถูกระเบิดอย่างอนาถเพราะกลั่นยาผิดพลาด ดังนั้น วิชาการกลั่นยานี้ ไม่ควรใช้ในดินแดนแห่งความเงียบและความตาย เพื่อไม่ให้เกิดอันตรายได้”

“ครับ”

หลินหยางพยักหน้า

“ท่านอาจารย์ ว่าแล้วพวกเรามีคนมากมายเช่นนี้ มียาเพียงพอหรือไม่?” อ้ายหร่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะถาม

ผู้นำสำนักชิงเซวียนกระจายทรัพย์สมบัติของนิกายเป็นค่าชดเชยสำหรับผู้ที่จากไป ทำให้สำนักชิงเซวียนในปัจจุบันยากจนมาก ดังนั้นจึงยังไม่ชัดเจนว่าสามารถนำมาใช้ค่าคุ้มครองได้หรือไม่

"ไม่ต้องกังวล ฉันมีสำรอง!"

ผู้นำสำนักชิงเซวียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "ฉันตั้งใจสำรองยาส่วนหนึ่งไว้ เพื่อจ่ายสำหรับการแข่งขันอวี่เจวี๋ยในครั้งนี้! เดิมทีฉันวางแผนที่จะให้หนานเฟิงไปลองดูที่การแข่งขันอวี่เจวี๋ย ต่อมาเกิดเรื่องของปรมาจารย์เสวี่ยอู๋ ฉันก็ไม่มีความหวังสำหรับการแข่งขันอวี่เจวี๋ยแล้ว ตอนนี้มีโอกาส แน่นอนว่าจะพลาดไม่ได้!"

อ้ายหร่านได้ยิน ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

เธอหนีจากตระกูลอวี่ ด้านการเงิน เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะไปหาตระกูลอวี่ ตอนนี้ในตัวเธอก็ไม่มีเงินเช่นกัน

ทุกคนรีบไปที่เมืองเซวียนฮวาด้วยความรวดเร็ว

และในขณะนี้ เมืองเซวียนฮวาเต็มไปด้วยผู้คนแล้ว

มีผู้คนจากตระกูลมีชื่อเสียงและนิกายต่างๆ ในทุกหนทุกแห่ง

มีเพียงจุดประสงค์เดียวเท่านั้นที่พวกเขามาที่นี่ นั่นคือการขึ้นเรือลำใหญ่ของตระกูลตู๋กู และไปถึงดินแดนสุเมรุอย่างปลอดภัย

"ดูเหมือนว่ามีคนมากมายที่มีความคิดเช่นนี้!"

ในเมือง หลินหยางมองไปรอบๆ และพูดด้วยรอยยิ้ม

"นั่นเป็นเรื่องธรรมดา! ท้ายที่สุดแล้วการฆาตกรรมและการโจรกรรมมากมายเป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้ในดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ที่นี่ไม่มีผู้ตรวจการ มันไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบในสิ่งที่คุณทำ" อ้ายหร่านกล่าว

“เช่นนั้นประเทศจีนดีกว่า”

หลินหยางยักไหล่

เมื่อมองไปรอบๆ หลินหยางพบว่ามีเครื่องใช้ไฟฟ้าจำนวนมาก บางร้านมีตู้เย็นและเครื่องปรับอากาศ และแม้แต่รถยนต์บางคันที่ไม่มีป้ายทะเบียนก็สามารถพบเห็นได้บนท้องถนน

ทุกคนตรงมาที่ภัตตาคารใจกลางเมือง

นอกภัตตาคารมีคิวยาวอยู่แล้ว ต่อคิวยาวเหมือนมังกร

ผู้คนของสำนักชิงเซวียนตกตะลึง

"ท่านอาจารย์ นี่คือ..."

"คนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นคนที่มาขอพบผู้ดูแลของตระกูลตู๋กู พวกเขาต้องมาขอลี้ภัย ร่วมเดินทางไปการแข่งขันอวี่เจวี๋ยด้วยกัน" ผู้นำสำนักชิงเซวียนกล่าวด้วยเสียงต่ำ