บทที่ 2670 ทำไมผมต้องกลัวคนไม่สำคัญไร้ความสามารถ?

การปรากฏตัวของหลินหยาง เหนือความคาดหมายของทุกคนมาก

ถึงยังไงแม้แต่หมู่บ้านฉีเฟิงยังไม่กล้าต่อต้าน คิดไม่ถึงว่าจะยังมีคนกล้าออกหน้าให้ฉีสุ่ยเยว่เหรอ?

คนผู้นี้เป็นใคร?

ในหัวสมองมีอะไรอยู่?

ต้องเข้าใจนะว่าถ้าออกหน้าให้ฉีสุ่ยเยว่ตอนนี้ก็คือศัตรูของหมู่บ้านจ้งหลงกู่

อย่ามองว่าหมู่บ้านจ้งหลงกู่เป็นแค่คนมีพลังอำนาจ ยังไม่ถึงขั้นมีอิทธิพลมาก แค่หลาวยิงสามารถขจัดความคิดเชื่อร้ายได้ เจริญเติบโตขึ้นมา อาศัยแค่ฐานะของเจ็ดอัจฉริยะ ก็เพียงพอที่จะทำให้หมู่บ้านจ้งหลงกู่เฟื่องฟูแล้ว!

ใครกล้ายั่วยุ?

“หมอเทวดาหลิน?”

อ้ายหร่านรู้สึกแปลกใจ คิดไม่ถึงว่าหลินหยางจะออกมาในเวลานี้

“คุณหลิน! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณค่ะ คุณรีบพาพี่อ้ายหร่านออกไปจากที่นี่เถอะค่ะ สุ่ยเยว่จะจัดการเรื่องนี้เอง”สุ่ยเยว่ตกใจ แต่เมื่อได้สติมาก็พูดเกลี้ยกล่อมขึ้น

“คุณสุ่ยเยว่ ผมแค่ออกหน้าช่วยเหลือคนที่ถูกรังแกเท่านั้นเอง! คุณอัมพาตแล้ว พวกเขายังทำแบบนี้ได้ น่าโมโหมาก!”หลินหยางพูดจงใจทำท่าทางโกรธด้วย

ฉีสุ่ยเยว่อ้าปากเหวอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

“ไอ้สวะ! แกมาจากไหน? แกมีสิทธิ์พูดด้วยเหรอ?”หลาวหว่านหงุดหงิด จ้องมองหลินหยางด้วยสายตาเย็นชา

“เรียนคุณหนูหลาว คนผู้นี้เหมือนเป็นคนของสำนักชิงเซวียน!”มีคนพูดขึ้น

“เขาไม่ผิดหรอก เขาเป็นคนของสำนักชิงเซวียน แต่ฉันได้ยินคนของตระกูลตู๋กูทางนั้นพูดว่าคนคนนี้เป็นคนนอกดินแดน!”มีอีกคนหนึ่งตะโกนขึ้น

พอพูดจบ เสียงบริเวณนั้นก็อื้ออึง

“อะไรนะ? คนนอกดินแดนเหรอ?”

“ทำไมคนนอกดินแดนถึงได้มาอยู่ที่นี่?”

“ดี! คนผู้นี้มาเปิดโลกใช่ไหม? ในเมื่อเป็นแบบนี้ เขายังกล้ามายั่วยุหมู่บ้านจ้งหลงกู่เหรอ?”

“เขาเบื่อใช้ชีวิตแล้วใช่ไหม?”

คนที่อยู่บริเวณโดยรอบพากันวิพากษ์วิจารณ์

“ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็คนนอกดินแดนนี่เอง แก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก รีบไสหัวไปซะ ไม่อยากนั้นฉันจะหักแขนขาแก ให้แกกลายเป็นคนหมูเลย!”หลาวยิงจ้องหลินหยาง

หลินหยางกลับยิ้มดูถูก เอามือไขว้หลังพูดว่า“พวกคุณมีความกล้า ก็ลงมือเลย ผมไม่สู้กลับ!”

“แกว่าอะไรนะ?”

หลาวหว่านโมโหสุดขีด

ชัดเจนเลยว่าไอ้นี่ดูถูกหมู่บ้านจ้งหลงกู่!

บังอาจมาก!

“ดูอย่างนี้ก่อนจะคิดบัญชีกับสุ่ยเยว่ ฉันจะต้องอุ่นร่างกายก่อนละ !แขนขาของแก ฉันจะเอาล่ะ!”หลาวหว่านพูดด้วยความโมโห จากนั้นเอื้อมมือไปคว้าหลินหยาง

แต่จู่ๆหลาวยิงก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า“น้องช้าก่อน!”

“พี่คะ ทำไมล่ะ?”หลาวหว่านขมวดคิ้วเป็นปมถามขึ้น

หลาวยิงมองพิจารณาหลินหยางรอบหนึ่ง พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า“ถ้าฉันเดาไม่ผิด คนนี้น่าจะเป็นผู้เข้าแข่งขัน!”

“อะไรนะ?”

ทุกคนตื่นตะลึง

อยู่ในดินแดนสุเมรุ ถ้าแต่ละตระกูลหรือสำนักมีความขัดแย้งกัน ก็สามารถแก้ไขได้ แค่ไม่ทำให้วุ่นวายใหญ่โต ทางการจะไม่ห้าม

แต่ถ้าใครแตะต้องผู้เข้าแข่งขันก่อนการแข่งขันเริ่ม เช่นนั้นทางการจะไม่อยู่นิ่ง จะต้องลงสนามด้วยตัวเองแน่นอน

เพราะนั่นหมายความว่ายั่วยุทางการ

ไม่อย่างนั้นถ้าก่อนเข้าแข่งขันมีผู้มีอำนาจรู้สึกว่าผู้เข้าแข่งขันอันตราย ลงมือชิงจัดการก่อน งั้นการแข่งขันจะแข่งเพื่ออะไร?

เพราะฉะนั้นเมื่อมาถึงดินแดนสุเมรุ เพียงแค่สมัครเป็นผู้แข่งขัน ความปลอดภัยของผู้คัดเลือกเข้าแข่งขันก็จะดูแลโดยทางการ

ใครลงมือ ก็เท่ากับว่าประกาศศึกกับทางการ

สมเหตุสมผลคือถ้าหลาวหว่านแตะต้องหลินหยางแม้แต่นิดเดียว เท่ากับว่าหมู่บ้านจ้งหลงกู่ได้ประกาศศึกกับทางการแล้ว

ถึงแม้หมู่บ้านจ้งหลงกู่จะแข็งแกร่ง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับทางการ ก็ยังอ่อนแออยู่

แต่สิ่งที่ทำให้คนตะลึงคือคิดไม่ถึงว่าคนนอกดินแดนจะมาเป็นผู้เข้าแข่งขันได้ด้วย?

สามารถพูดได้เลยว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น!

หลาวหว่านยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอทำอะไรไม่ถูก