บทที่ 2677 คุณเป็นคนนอกดินแดนจริงเหรอ?

อีกฝ่ายยืนอยู่ตรงหัวมุม หลินหยางมองไม่เห็นเขา และเขาก็มองไม่เห็นหลินหยางเช่นกัน

"สหาย! คุณมีไข่มุกผ่านด่านหรือยัง?" เวลานี้ คนของฝ่ายตรงข้ามตะโกนออกมา การแสดงออกดูเป็นกันเอง และฟังไม่ออกถึงเจตนาร้ายแม้แต่น้อย

"ไม่มี" หลินหยางตอบกลับตามความเป็นจริง

"ฉันก็ไม่มีเช่นกัน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันคิดว่าเราอย่าเพิ่งต่อสู้กันเลยจะดีกว่า ไปตามหาไข่มุกผ่านด่านก่อนเถอะ" อีกฝ่ายกล่าวด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็คิ่ยๆ เดินออกมาจากหัวมุม

ชายคนนั้นไว้ผมทรงสกินเฮดโหนกแก้มสูง สวมชุดคลุมสีเทา มีกริชห้อยอยู่ที่เอว ดูเป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์

"สหาย ฉันชื่อจางฉี คุณล่ะ?" ชายคนนั้นเดินไปหาหลินหยางด้วยรอยยิ้ม และในเวลาเดียวกันก็ยื่นมือออกไป

"หลินหยาง!" หลินหยางยื่นมือไปจับเช่นกัน

"สหายหลิน ฉันคิดว่าคนมากพลังก็มาก คนคนเดียวหากหาไข่มุกผ่านด่านเจอ ก็ยากที่จะเก็บรักษาได้ ไข่มุกผ่านด่านนี้จะมีแสงเปล่งประกาย ไม่สามารถเก็บซ่อนได้ และไม่สามารถที่จะพาไข่มุกผ่านด่านไปค้นหาทางออกได้ด้วย แต่ถ้าเราสองคนร่วมมือกัน ไม่ว่าจะพบเจอใคร มันจะเป็นการต่อสู้ 2 ต่อ 1 สู้ให้คุณกับฉันไปหาไข่มุกผ่านด่านด้วยกันจะดีกว่า ว่ายังไงล่ะ?" จางฉีกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เช่นนั้นถ้าหาไข่มุกผ่านด่านเจอแล้ว คุณจะถือ หรือให้ฉันถือล่ะ?" หลินหยางเอ่ยถาม

"คุณถือก่อน จากนั้นเราค่อยไปหาอีกเม็ดหนึ่ง"

"นั่นเป็นความรู้สึกที่ไม่เลวเลย!"

"ฮ่าๆ สหายหลินคุยง่ายจริงๆ เลย ทางที่ฉันมาเป็นทางตัน พวกเราเดินไปทางที่คุณมาเถอะ!" จางฉีกล่าว

"ได้!"

หลินหยางพยักหน้า จากนั้นก็เดินไปยังเส้นทางที่เข้ามา

แต่เขาเพิ่งจะเดินไปไม่กี่ก้าว ฉับพลันเจตนาฆ่าอันเยือกเย็นก็โจมตีเข้ามา

หลินหยางหันกลับไปทันที

จึงเห็นว่าจางฉีดึงกริชอาบยาพิษออกมาจากเอว และแทงเข้าไปที่หน้าอกของหลินหยางอย่างโหดเหี้ยม

"ไปตายซะ!"

จางฉีเปลี่ยนจากใบหน้าที่อ่อนโยนก่อนหน้านี้ ในเวลานี้กลับมีสีหน้าท่าทางดุร้าย เขาร้องตะโกน และแทงกริชเข้ามา

แต่หลังจากที่มันได้สัมผัสกับหน้าอกของหลินหยาง

ก๊อง!

เสียงดังกังวานออกมา

กริชพิษเล่มนั้นสัมผัสหน้าอกของหลินหยาง และไม่ได้เข้าไปแม้แต่น้อย

"อะไรกัน?"

จางฉีทึ่มทื่อไป

"สหาย คุณซุ่มโจมตีด้านหลังอย่างนี้ มันไม่มีศีลธรรมเลยนะ" หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง

จางฉีตกใจจนรีบถอยหลัง และอยู่ห่างจากหลินหยางทันที

"เดิมทีฉันยังคิดว่าจะได้พบเพื่อที่จริงใจแล้วคนหนึ่ง คิดในใจว่าคนคนนี้ไม่น่าจะทำร้ายฉัน? นึกไม่ถึงว่าคุณจะทำให้ฉันรู้สึกผิดหวัง" หลินหยางส่ายหัว

"หึ สหาย นี่มันที่ไหนล่ะ? นี่คือสนามการแข่งขันอวี่เจวี๋ย! แต่ละคนต่างก็เป็นคู่แข่งกัน! จะว่าไปแล้ว คุณคิดเหรอว่าฉันไม่รู้ว่าคุณคือใคร? คุณคือคนนอกดินแดนคนนั้นที่สำนักชิงเซวียนหามาใช่ไหม? แค่คนนอกดินแดนคนหนึ่ง ฆ่าได้ก็ฆ่าไปแล้ว เพียงแต่ว่าการตื่นตัวของคุณนั้นไม่เลวเลย! การซุ่มโจมตีนี้ของฉันยังถูกคุณป้องกันได้ คุณมันเก่งไม่เบาเลย" จางฉีหัวเราะเยาะออกมา และหยุดการเสแสร้งลง

หลินหยางเงยหน้าขึ้นมอง

ทางด้านนี้อยู่ในตำแหน่งส่วนมุมของเขาวงกต เพราะกำแพงที่สูงและหนา จึงมองจึงมองเห็นคนตรงนี้ไม่ได้มาก

คุณคิดว่า ฉันมีเพียงแค่ความเก่งเท่านั้นเหรอ?'

หลินหยางถอนหายใจ และกล่าวอย่างสงบนิ่ง

"หึ ฉันคิดว่าคุณน่าจะใช้ยาบางชนิดเพื่อเสริมสร้างส่วนสำคัญของร่างกายคุณให้แข็งแกร่งใช่ไหม? ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นผลมาจากการกินน้ำต้นไม้เหล็ก แต่ของประเภทย้ำต้นไม้เหล็กนี้ ทำได้เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น และประสิทธิผลของมันก็ต่างกันมาก อีกอาการที่ตามมาก็มากมาย คุณใช้ของสิ่งนี้มาปิดกั้นการโจมตีของนี้ของฉัน คุณต้องโง่ขนาดไหนกัน ฉันขอเดาว่าตอนนี้ประสิทธิผลของน้ำต้นไม้เหล็กได้ระเหยไปแล้วใช่ไหม? ตอนนี้กริชนี้ของฉันน่าจะเข้าไปด้วยกริชสีขาวและออกมาเป็นกริชสีแดง ถูกต้องไหม?"

จางฉีแสยะยิ้ม นำกริชพิษพุ่งเข้ามาที่หลินหยาง

หลินหยางจ้องมองเขาอย่างเย็นชา จากนั้นก็ส่ายหัว : "คุณน่าจะค่อนข้างขาดความรู้"

"ไอ้โง่ ยังปากแข็งอีกเหรอ?"

จางฉีตะคอกเบาๆ และยกกริชเข้ามาฆ่าโดยตรง

แต่ในชั่วพริบตาที่เขาเข้าใกล้หลินหยาง จู่ๆ หลินหยางก็ยกมือขึ้นสะบัดออก

ตึง!

ร่างทั้งร่างของจางฉีฉับพลันก็ถูกพละกำลังอันหนักแน่นและโหดเหี้ยมอัดลงบนพื้นอย่างแรง

เขาจะดิ้นรนอย่างไร ก็จนปัญญาที่จะลุกขึ้นมาได้