บทที่ 2682 เปราะบาง

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหยาง ไม่เพียงหลาวยิงเท่านั้นที่ตกใจ แม้แต่ฉู่ชิว จางฉีและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังก็ต่างเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

"คุณหลินหยางกำลังคิดทำอะไรของเขา?"

"หรือว่าเขา...ต้องการจัดการหลาวยิง จากนั้นก็ให้คนของหุบเขาจ้งหลงกู่ไถ่ชีวิตเขาด้วยยาอายุวัฒนะ?" ฉู่ชิวกล่าวพึมพำด้วยสีหน้าเหม่อลอย

"เขาบ้าไปแล้วเหรอ? นั่นคือหนึ่งในยอดอัจฉริยะเชียวนะ!"

จางฉีอ้าปากค้างด้วยความเหลือเชื่อ

ความคิดของหลินหยางบ้าไปแล้ว

และเขาจะเอายาอายุวัฒนะจำนวนมากนี้ไปทำไมกัน?

เขาคนเดียวจะกินหมดเหรอ?

มียาอายุวัฒนะล้ำค่าจำนวนมากมหาศาลแบบนี้อยู่กับตัว ไม่ต้องพูดเรื่องกินหมดหรือไม่หมด ต่อให้กินเข้าไปหมด การที่ตัวยาจำนวนมากมารวมกันอาจเกิดผลให้ฤทธิ์ยาเปลี่ยนไปและอาจกลายเป็นพิษได้ เรื่องนี้ใครก็ให้คำตอบไม่ได้

อีกอย่าง เขาคนเดียวมียาวิเศษล้ำค่ากว่าหมื่นเม็ด นี่ถือเป็นตู้นิรภัยเคลื่อนที่ชั้นดี มีใครบ้างที่ไม่ต้องการ? ต้องเกิดความโลภขึ้นมาในใจของคนอื่นแน่นอน!

ถึงตอนนั้นหากใครคิดลงมือจัดการเขา คิดว่าเขาจะรับมือได้อย่างนั้นเหรอ?

บ้าไปแล้ว!

เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!

ทุกคนต่างก็คิดเช่นนั้น

"หลาวยิง! หุบเขาจ้งหลงกู่ต้องเลี้ยงดูฝึกฝนคุณมาด้วยเม็ดเงินจำนวนมหาศาลแน่นอน พวกเขาต้องหาทรัพยากรจำนวนมากมาให้คุณ คาดว่าคุณเองคงมีมูลค่าประมาณยาอายุวัฒนะวิเศษล้ำค่าถึงห้าพันเม็ดแน่ๆ?" หลินหยางจ้องมองไปที่หลาวยิงและถามด้วยรอยยิ้ม

"ฮึ คุณดูถูกผมเกินไปแล้ว! หลายปีมานี้หุบเขาจ้งหลงกู่ลงทุนกับผมไม่เพียงแค่ยาอายุวัฒนะห้าพันเม็ดเท่านั้น อย่างน้อยๆ ก็แปดพันเม็ดขึ้นไป แต่คุณเห็นผมเป็นคนยังไง? ยาเหล่านั้นจะเทียบกับผมได้เหรอ? คุณอย่าพูดจาเหลวไหลไปหน่อยเลย!"

หลาวยิงกล่าวอย่างเย็นชาพร้อมกับเดินเข้ามาหาหลินหยาง

ความอาฆาตแค้นของหลาวยิงได้แผ่ซ่านไปทั่ว

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการจะพูดอะไรกับหลินหยางอีกต่อไปและพร้อมจะจัดการกับเขาทันที

และเหมือนว่าหลินหยางเองก็ไม่ทันสังเกตว่าหลาวยิงได้เริ่มลงมือแล้ว เขายังคงยืนครุ่นคิดอยู่กับที่

"ยาอายุวัฒนะวิเศษล้ำค่าแปดพันเม็ด? ถ้าเป็นแบบนั้น ผมเสนอหนึ่งหมื่นเม็ด หุบเขาจ้งหลงกู่จะยอมรับไหม? ถ้าไม่ยอมจะทำยังไง? ช่างเถอะ เสนอสูงๆ ไปก่อนแล้วค่อยต่อรองกัน..."

หลินหยางคิดไว้แบบนี้

หลาวยิงเห็นเข้าก็รู้สึกโมโหมาก

"สารเลว! กล้าดูถูกฉันงั้นเหรอ?"

หลังจากคำรามออกมา หลาวยิงก็เหวี่ยงแขนเข้าใส่หลินหยาง

ควับ!

จากนั้นเข็มเงินจำนวนมากก็ลอยออกมาและพุ่งเข้าใส่จุดสำคัญของหลินหยางโดยตรง

เข็มเงินกลายร่างเหมือนเหยี่ยวที่มีชีวิตและพุ่งเข้ามาด้วยพลังที่ดุดันรุนแรง

เมื่อการลงมือนี้ปรากฏขึ้น จางฉีก็กรีดร้องและถอยหลังออกไป

ฉู่ชิวเองก็ทำหน้าเคร่งเครียด

อัจฉริยะก็คืออัจฉริยะ ต่อให้ตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหน เขาก็ยังคงแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไป

เพียงแค่การลงมือนี้ จางฉีและฉู่ชิวเองก็ต่างไม่สามารถรับมือต้านทานได้

นกเหยี่ยวเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วพุ่งเข้าใส่หลินหยาง

เมื่อหลินหยางรู้สึกตัว เข็มเงินที่กลายร่างเป็นเหยี่ยวก็เข้ามาระยะประชิดเสียแล้ว

หลินหยางขมวดคิ้วและไม่ได้หลบ

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก...

เข็มเงินจำนวนมากทิ่มแทงเข้าสู่ร่างกายของเขา

หลินหยางถอยหลังไปสองสามก้าวและเมื่อก้มลงมองก็พบลวดลายนกเหยี่ยวอยู่บนหน้าอก

"จบลงแล้วเหรอ?"

หลาวยิงเห็นเข้าก็แสดงสีหน้าเย้ยหยันและชอบอกชอบใจอย่างมาก

เขาเตะฉีหยางอย่างแรงและกล่าวอย่างไม่แยแส "สารเลว! ไหนแกบอกว่าเขาสู้ฉันได้ไง? ตอนนี้เขาโดนเข็มนกเหยี่ยวของฉันไปแล้ว อีกไม่นานเส้นชีพจรทั้งหมดในร่างกายของเขาจะหยุดลงและอวัยวะภายในทั้งหมดจะแตกสลาย เขากำลังจะตายแล้ว! คนแบบนี้จะเอาอะไรมาสู้ฉันได้?"

ฉีหยางได้ยินก็หน้าซีดเผือดและมองไปที่หลินหยางด้วยความว่างเปล่า

เขาเคยเห็นหลินหยางลงมือ อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินหยาง แม้ว่าเขาจะคิดว่าหลินหยางคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลาวยิง แต่อย่างน้อยก็สู้ได้หลายกระบวนท่า

ความคิดของเขาคือหวังให้หลินหยางจัดการหลาวยิงให้ได้ จากนั้นเขาก็จะใช้โอกาสนี้หลบหนีไปจากที่นี่

ทว่าฉีหยางกลับคาดไม่ถึงเลยว่าหลินหยางจะอ่อนแอและด้อยความสามารถถึงขนาดนี้...

"ไร้สาระสิ้นดี!"