บทที่ 2715 ความสามารถของผมเหนือกว่าคุณอีก

“ดูท่าทางภูมิใจกับความสามารถนะ !

หลินหยางมีสายตาสงสัยแล้วพูดตอบไปว่า “ มีธุระหรือไง ？”

“บังอาจ！กล้าพูดแบบนี้กับคุณชายของเราเชียวเหรอ ”

“คุกเข่าลงซะ !”

คนตระกูลเสินกงที่อยู่ข้างกายของเสินกงชางเห็นกริยาเช่นนั้นก็เดือดจัด

จากนั้นพวกเขาก็เข้ามาควบคุมตัวชายผู้นั้น

คนสำนักชิงเซวียนรู้สึกหายใจลำบาก หน้าซีด ขาสั่นมากจนยืนไม่ไหวแล้ว

ผู้นำสำนักชิงเซวียนหน้าเจื่อนลง พร้อมกับสั่งการให้ถอยกำลังออก

“ท่านผู้นำ ไม่ต้องต่อต้าน พวกเขาอยากโจมตีเราก็ปล่อยให้ เมื่อครู่ที่ท่านเหลยหู แสดงว่ามีคนขัดขืนสินะ!” หลิน

หยางพูดกล่าวเสียงนิ่งสงบ

เมื่อหลินหยางพูดจบชายที่แข็งแกร่งสองคนจากตระกูลเสินกงก็แทบจะหยุดหายใจ

“ยังไม่หยุดอีกหรือ?” เสินกงชางขมวดคิ้ว

ทั้งสองรีบถอยกลับด้วยสีหน้าอัปลักษณ์

"อัจฉริยะชาง ผมไม่รู้จักคุณมาก่อน ถ้าคุณทำให้ผมขุ่นเคืองหล่ะก็......" หลินหยางกล่าวอย่างใจเย็น

"ผมไม่เห็นว่าคุณเป็นคนนอกที่มีความอาจหาญ ดูเหมือนว่าผมต้องเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อคนนอกแล้วหล่ะสิ" เสินกงชางกล่าวอย่างเฉยเมย

“คนนอกก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน นอกจากจะมาจากเจ็ดอัจฉริยะดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ทุกคนเติบโตมาบนโลกเหมือนกัน ไม่มีใครต่างจากใคร ทุกคนล้วนเท่าเทียมกัน” หลินหยางส่ายหัว

"น่าสนใจ ! ผมมีคำถามสองสามข้อที่จะถามคุณ และคุณต้องบอกความจริง" เสินกงชางพูดอย่างใจเย็น " วิชาพลังฝ่ามือดอกบัวโลหิตโบราณใครถ่ายทอดให้คุณ" ? หรือคุณได้มาเพราะฝึกเอง?

นอกจากนี้ยาลูกกลอนขนานโบราณนั้นคือยาอะไร ? ใครทำ ?

หลายคนต้องการทราบคำตอบสำหรับคำถามเหล่านี้

ไม่ว่าจะเป็นวิชาพลังฝ่ามือดอกบัวโลหิตโบราณหรือยลูกกลอนขนานโบราณล้วนน่าทึ่ง

แม้ว่าวิธีการเหล่านี้จะจัดอยู่ในสายเจ็ดอัจฉริยะดินแดนแห่งความเงียบและความตาย แต่ก็เป็นวิชาชั้นยอด

แต่... หลินหยางไม่ตอบ ราวกับว่าเขาไม่ได้ยิน เขาทำท่านิ่งเงียบ

“เฮ้ คุณหูหนวกหรือเปล่า？ คุณชายของเรากำลังถามอะไรคุณอยู่ !” คนหนึ่งตะโกนด้วยความโกรธ

“งั้นถามนายน้อยของคุณหน่อยสิว่า การที่จะถามคนอื่นหัดอ่อนน้อมกว่านี้ได้ไหม？” หลินหยางพูดเบา ๆ

"คุณพูดอะไร?"

ปอดของชายคนนั้นแทบระเบิด

เขาจะทนคนยั่วยุได้ไง ?

คุณรู้ไหมว่าตระกูลเสินกงชางเทียบกับตระกูลที่ทรงพลังอย่างเสินกงชางจากหุบเขาจ้งหลงกู่ไม่ได้หรอก? นั่นคือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของคุณชาย ! และเสินกงชางเป็นบุคคลสำคัญในดินแดนแห่งความเงียบงันนั้น

แม้แต่เหลยหู่ของเหลยเจ๋อยังต้องให้หน้าเขาเล็กน้อย แต่คนนอกเท่านั้นที่หยิ่งผยอง!

“หยิ่งผยองเกินไป!”

"ใช่สิ!"

"คนนอกที่ไหนจะกล้าพูดกับเสินกงชางเช่นนี้ ! ช่างงี่เง่าจริงๆ!"

“ถ้าไม่ใช่เพราะเขามาจากเจ็ดอัจฉริยะดินแดนแห่งความเงียบและความตาย ฉันอยากจะฆ่าเด็กคนนี้จริง ๆ !”

"ฉันด้วย!"

หลายคนตะโกนด้วยความโกรธ

แต่หลินหยางเพิกเฉย

เสินกงชางจ้องที่หลินหยาง แต่เขาไม่ได้โกรธ เพียงพยักหน้าเบา ๆ และพูดอย่างใจเย็น "รบกวนช่วยตอบคำถามที่ผมเพิ่งถามไปเมื่อครู่ได้ไหม？"

"ได้ !" หลินหยางพยักหน้า: "อันที่จริงสิ่งที่ผมใช้ก่อนหน้านี้ยังไม่ใช่วิชาพลังฝ่ามือดอกบัวโลหิตโบราณที่สมบูรณ์ แต่สิ่งที่ผมฝึกด้วยตัวเองนั้นนั้นมาจากหนังสือโบราณบางเล่มเกี่ยวกับวิชาพลังฝ่ามือดอกบัวโลหิตโบราณ ฝ่ามือที่ทรงพลัง”

“ฝึกด้วยตนเอง?” เสินกงชางขมวดคิ้ว

“ใช่ อ่านบันทึกที่เกี่ยวข้องในหนังสือโบราณต่างๆ แล้วฝึกเอง ไม่มีใครถ่ายทอด และไม่ใช่เพราะโชคช่วย ถ้าจะให้พูดจริง ๆ ก็พูดได้เฉพาะเนื้อหาสำคัญเท่านั้น"

“แล้วยาลูกกลอนเพิ่มขนาดขนานโบราณของคุณล่ะ?”

“มันเป็นยาเสริมพลังโลหิตที่พัฒนาโดยตัวผมเอง ไม่ได้วิเศษอะไรเลย” หลินหยางกล่าว

"แม้ผมจะไม่สามารถเรียนรู้กระบวนท่าบางอย่างจากเมื่อหลายพันปีก่อนโดยอาศัยหนังสือและเอกสารโบราณ แต่คุณสามารถทำได้ จะเป็นไปได้ไงที่ความสามารถของคุณเหนือชั้นกว่าของผมอีก？" เสินกงชางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

แต่หลินหยางพยักหน้าอย่างจริงจัง: "ผมคิดว่าความสามารถของผมเหนือชั้นกว่าคุณจริง ๆ "

เมื่อคำพูดนั้นจบลง

ไม่มีอะไรบ้าไปกว่านี้แล้วใช่มั้ย ?

ฉากนั้นเงียบสงบ และทุกคนมีความคิดเช่นนั้นในใจ

นี่คือเสินกงชาง!