บทที่ 2724 พิธี

การเปิดตัวของรอบชิงชนะเลิศ มาพร้อมกับกองทัพอันยิ่งใหญ่

ดวงตาของผู้คนลุกเป็นไฟ จ้องมองไปยังทิศทางของกองทัพอย่างตื่นเต้น

แต่ทันใดนั้น คนที่อยู่ในขบวนค่อยๆ ถอยออกมา ยืนตัวตรงไม่เงยหน้าขึ้น ดูจริงจังและน่าเกรงขาม

ราวกับกำลังรอต้อนรับใครบางคย

ในขณะเดียวกันก็มีกลุ่มคนเดินออกมาจากศาลา

คนเหล่านี้คือบุคคลที่ผ่านเข้ารอบอย่างเป็นทางการ

คนนับร้อยที่อยู่ตรงนั้น ออกมาหมดศาลาแล้ว แม้แต่เจ้าหน้าที่สุ่มเลือกผู้เข้าแข่งขันยังออกมาด้วย

พวกเขาแต่งตัวเรียบร้อย ท่าทางดูจริงจัง ทั้งหมดเข้าแถวหน้าขบวน และเรียงแถวทั้งอย่างมีระเบียบพร้อมกับยืนตัวตรง

ผู้ชมจากทุกทิศทุกทางแสดงความประหลาดใจและสับสน

"นี่กำลังทำอะไร?"

"ไม่รู้สิ ฉันว่าอาจจะเป็นพิธีเปิดการแข่งรอบชิง"

"จำเป็นด้วยหรอ...มันดูยิ่งใหญ่เกินไป..."

"จุ๊ๆ เบาเสียงลงหน่อย! อย่าพูดถึงคนของเหลยเจ๋อแบบนี้สิ ถ้าพวกเขาได้ยิน ระวังจะอยู่ไม่รอดถึงพรุ่งนี้นะ!"

"ใช่ใช่ใช่...."

ผู้คนในที่นี้ต่างก็สับสนและงงงวย

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

จนกระทั่ง

บูม!

ทันใดนั้นลำแสงก็พุ่งออกมาจากศาลากลางทะเลสาบ

ตอนนี้ศาลาถูกปกคลุมไปด้วยแสงซึ่งทำให้ดูศักดิ์สิทธิ์และสวยงามมาก

แต่แสงคงอยู่ได้ประมาณเจ็ดวินาทีก่อนที่จะค่อยๆ จางหายไป

หลังจากนั้น ก็มีชายชราคนหนึ่งค่อยๆ เดินออกจากประตู

ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือชายชราที่เคยเป็นประธานการแข่งขันอวี่เจวี๋ย

เขาสวมชุดสีขาวและถือมีดยาวไว้ในมือ

มีดยาวเรียวและได้สัดส่วนดี คล้ายมีดในสมัยราชวงค์ถัง ด้ามของมีดเป็นลายมังกร ใบมีดสดใสราวกับหิมะ

ชายชราที่ดูเคร่งขรึมเดินไปข้างหน้าพร้อมมีดในมือ

เหลยเจ๋อและเหลยหู่ก็เดินตามหลังมา

"เชิญมีด!!"

ในเวลานี้ เสียงตะโกนดังกึกก้องไปทั่วดินแดนสุเมรุ

หลังจากสิ้นสุดเสียง สมาชิกของทีมลาดตระเวนเทียนที่ขอบนอกสุดของสนามก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงไปตามทิศทางของชายชรา

ผู้คนที่อยู่ใกล้กองทัพก็คุกเข่าข้างหนึ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพ

ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นสิ่งนี้ พวกเขาจะกล้าลังเลได้อย่างไร? ทุกคนต่างคุกเข่าลงข้างเดียว ก้มหน้ามองพื้น

แม้แต่กองทัพของเหลยเจ๋อก็คุกเข่า หากพวกเขายังคงยืนดูและไม่ยอมคุกเข่า พวกเขาจะต้องได้รับความทุกข์ทรมานในภายหลัง เพราะตระกูลที่มีอำนาจ จะใช้สิ่งนี้เป็นข้ออ้างในการจู่โจม

แต่พวกเขาไม่ได้ต้องการรุกรานเหลยเจ๋อ

"นี่กำลังทำอะไรอยู่อย่างนั่นหรอ?"

หลินหยางขมวดคิ้วและถาม

“ไม่รู้สิ หมอเทวดาหลิน เราต้องคุกเข่าด้วยไหม?”

อ้ายหร่านมองไปที่กลุ่มคนในสำนักชิงเซวียนซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น เลยอดไม่ได้ที่จะถามหลินหยาง

“ถ้าคุกเข่าลงก็จะมองไม่เห็นว่าคนอื่นเขาทำอะไร”

"นั่นก็จริง"

ในไม่ช้าชายชราก็เดินมาถึงยังวงเวทย์ โดยถือมีดอยู่ในมือและยืนอยู่ตรงกลางของวงกลมขนาดใหญ่

ไม่มีใครรู้ว่าทำไม

ทุกคนเห็นชายชราดึงมีดออกจากฝัก

ในชั่วพริบตา แสงที่ราวกับหิมะก็ส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

ใบมีดที่บิดเบี้ยว แทงลงไปยังพื้นดินทันที

ในพริบตาเดียว พื้นดินที่เคยเหี่ยวเฉา กลับเต็มไปด้วยทุ่งหญ้าที่เขียวขจี ต้นไม้ และดอกไม้บานราวกับอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ ทุกสิ่งทุกอย่างดูมีชีวิตชีวา และพวยพุ่งออกมาจากพื้นดิน พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า

"อะไรน่ะ"

ดวงตาของหลินหยางเบิกกว้าง หัวใจของเขาสั่นอย่างรุนแรง