บทที่ 2741 พลังหมัด

พัฟ!

พัฟ!

พัฟ!

ในชั่วพริบตา ร่างกายของเขาก็ถูกปกคลุมด้วยเข็มเงินเจ็ดเล่ม

การเคลื่อนไหวของเข็มเงินเจ็ดเล่มนั้นแปลกมาก เมื่อตรวจสอบอย่างใกล้ชิด เข็มเงินเจ็ดเล่มล้วนเจาะจุดตายทั้งเจ็ด

"อะไรน่ะ?"

คนรอบข้างอุทาน

หลินหยางก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

“อย่างไรก็ตาม ถึงคราวพลิกผันครั้งใหญ่ ดังนั้นข้าจะใช้พลังที่แข็งแกร่งที่สุดของข้า พลังที่ส่งผลกระทบที่ตามมามากที่สุดเพื่อฆ่าเจ้า! จับตาดูให้ดีและดูว่าพลังของข้ามีค่าควรแก่ความสนใจของเจ้าหรือยัง!”

เจี่ยนเทายิ้มอย่างดุร้าย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความร้อนแรงและความบ้าคลั่ง

ด้วยเสียงคำราม เข็มเงินเจ็ดเล่มบนร่างกายของเขาสั่นอย่างรุนแรง และลมหายใจรุนแรงก็ปะทุออกมาจากร่างกายของเขา

ผู้คนกำลังหายใจลำบาก

แขนของเจี่ยนเทา เต็มไปด้วยเส้นเลือดสีน้ำเงินที่บวมออกมาเหมือนไส้เดือน และรูม่านตาของเขากลายเป็นสีแดงเลือด

"หรือว่า...เป็นวิชาอสูรโลหิต?”

เสินกงชางกล่าวด้วยใบหน้าที่ตกใจเล็กน้อย

“ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ทักษะทางการแพทย์ของเซียนเก้าชีวิต ที่แท้จริงคือทักษะทางการแพทย์ของคนบ้า พวกมันเป็นเทคนิคที่แทรกแซงระหว่างความเป็นและความตาย! ในเมื่อเขาขอให้ศิษย์ของเขาต่อสู้ที่นี่ ต้องหมายความว่าให้เขาใช้เซียนเก้าชีวิต” ชายหนุ่มข้างๆ เขาพูดอย่างใจเย็น

เสินกงชางชำเลืองมองชายหนุ่มอีกครั้ง และพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย: "แท้จริงแล้วท่านเป็นใครกันแน่? มาจากไหน? ทำไมคุณไม่กล้าบอกข้า"

“ถามคำถามพวกนี้ไปจะมีประโยชน์อะไร? ถ้าเจ้ามีความสามารถ เจ้าควรสัมผัสข้าในสังเวียน!” ชายหนุ่มพูดอย่างใจเย็น

"โอ้ ท่านช่างมีท่าทีโอหังนัก แต่ข้ากังวลว่าถ้าข้าไปที่สังเวียน ข้าอาจจะเผลอฆ่าเจ้าโดยไม่ได้ตั้งใจ" เสินกงชางพูดอย่างเฉยเมย

ชายหนุ่มไม่พูดอะไรเพียงแต่จ้องมองไปที่สนามอย่างตั้งใจ

เสินกงชางยิ้มอย่างเย็นชา แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก

ในขณะที่พลังของเจี่ยนเทากำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศในที่เกิดเหตุก็พลุ่งพล่าน

วงล้อมเลือดที่รุนแรงถูกปล่อยออกมาจากร่างของเจี่ยนเทา และร่างของเจี่ยนเทาเองก็เปลี่ยนไปในขณะนี้

นอกจากแขนขาที่บวมเป่งแล้ว ผมของเขาก็เริ่มยาวขึ้น และในช่วงเวลาสั้นๆ มันก็ยาวเลยเอวของเขา ผิวของเขาก็ซีด และนิ้วของเขาก็ค่อยๆ แหลมคมเหมือนดาบสั้น

สิ่งที่ไม่น่าเชื่อก็คือผมที่ยาวสลวยของเขาตั้งขึ้นราวกับหนามของเม่น

"หืม?"

หลินหยางขมวดคิ้ว รู้สึกแปลกใจมาก

“แน่นอนว่าเจ้ายังไม่เคยเห็นใช่ไหม? แต่นี่มันเป็นเรื่องจริง คนอย่างเจ้าจะรู้เรื่องวิชาลึกลับของข้าได้ยังไง” เจี่ยนเทาหัวเราะ

ในขณะนี้ เสียงของเขาเริ่มแหบหยาบ

"จบแล้วเหรอ ถ้าจบก็ลงมือเลย อย่าให้ข้าต้องรอ" หลินหยางพูดอย่างใจเย็น

“เฮ้ย อยากตายเร็วๆงั้นเหรอ งั้นข้าจะช่วยสงเคราะห์เอง!”

เจี่ยนเทาหัวเราะเสียงดัง ทันใดนั้นร่างของเขาก็ขยับ และเขาพุ่งไปหาหลินหยางเหมือนพายุเฮอริเคน

เลือดที่กดดันลงบนร่างของเขาราวกับคลื่นลูกใหญ่

พื้นดินสั่นสะเทือน

หลินหยางยกมือขึ้นแล้วฟาดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

แต่การโจมตีของเจี่ยนเทานั้นรุนแรงเป็นพิเศษ ส่วนความเร็วก็เร็วอย่างน่าทึ่ง เมื่อเขาใกล้ ทันใดนั้นเขาก็หลบฝ่ามือของหลินหยาง แล้วเหวี่ยงไปทางด้านหลังของเขา มีรอยกรงเล็บเหมือนกรงเล็บแหลมคม

รอยกรงเล็บไม่มีพิษแต่มีพลังรุนแรงที่สามารถทำลายเกราะพลังงานได้ เมื่อถูกฉีก การป้องกันของหลินหยางทั่วทั้งร่างกายก็แตกเป็นเสี่ยงๆ

หลินหยางไม่ทันตั้งตัว และก่อนที่เขาจะมีเวลาหลบ เจี่ยนเทาก็ฝากรอยกรงเล็บที่น่าสะพรึงกลัวสามรอยบนหน้าอกของเขา