บทที่ 2748 ตกหลุมพราง?

หลินหยางเฝ้าดูอย่างเงียบๆ

เขาคิดไม่ถึงว่าเสินกงชางจะคลุ้มคลั่งขนาดนี้

เขาปลดล็อกประตูทั้งห้าติดต่อกันเช่นนี้ ทำให้ความสามารถและความแข็งแกร่งของเขาไปถึงระดับที่ไม่อาจประมาทได้

"ตอนนี้ เราควรมาประลองฝีมือสักหน่อยแล้ว!"

เสินกงชางกล่าวเสียงแหบแห้งและจากนั้นก็ขยับตัว

ควับ!

เขาได้หายตัวไปอย่างสิ้นเชิง

หลินหยางรีบกระตุ้นไฟประหลาดทันที เมื่อเปลวเพลิงปะทุขึ้นที่ฝ่ามือและกระจายออกไปรอบๆ

ผัวะ!

เกิดเป็นกำแพงไฟที่ลุกโชน

แต่วินาทีต่อมา กำแพงไฟทางด้านขวาก็ถูกปัดเป่าทันที จากนั้นกำปั้นเหล็กก็พุ่งเข้าใส่หลินหยางอย่างแรง

ตู้ม!

หลินหยางกระเด็นลอยออกไปเหมือนกระสอบทรายและกระแทกสิ่งกีดขวางอย่างแรง

แต่ก่อนที่เขาจะล้มลง เสินกงชางก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เขาพร้อมกับมือและเท้าของเขาโจมตีหลินหยางราวกับพายุ

หลินหยางรีบต้านทานโต้กลับทันที

ทว่ากลับไม่มีประโยชน์

ในแง่ของความเร็ว เสินกงชางนั้นเร็วกว่ามาก

การป้องกันใดๆ ของหลินหยางล้วนช้าเกินไปและไม่สามารถต้านทานได้เลย

หมัดเหล่านี้ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่จุดสำคัญของหลินหยาง แต่พุ่งไปที่จุดฝังเข็มของเขา

ร่างกายของหลินหยางสั่นอย่างรุนแรงจากความตกใจ และเมื่อเขาล้มลงกับพื้น เสินกงชางโบกมืออีกครั้งและเข็มจำนวนมากก็ลอยออกมา

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก.....

เข็มเงินทุกเล่มต่างพุ่งแทงไปยังจุดฝังเข็มของหลินหยางอย่างแม่นยำ

สิ่งที่เข็มเหล่านี้มีไม่ใช่สารพิษ

เสินกงชางรู้ดีว่าหลินหยางมีร่างโยวหมิงซาที่สามารถต้านทานพิษได้ ฉะนั้นความสามารถพิเศษของเข็มเหล่านี้ไม่ใช่พิษ แต่เป็นการทำลาย

พวกมันจะทำลายเส้นชีพจร เส้นลมปราณ อวัยวะภายในและรวมถึงกระดูกของหลินหยาง

ไม่เจือปนพิษใดๆ ทั้งสิ้น เพียงทำลายล้างอย่างเดียว

แน่นอนว่าเมื่อเข็มเงินเข้าสู่ร่างกายของเขา หลินหยางก็อาเจียนเป็นเลือดอย่างบ้าคลั่ง และเมื่อเขายืนขึ้น ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน ไม่ต้องพูดถึงการป้องกัน

เสินกงชางหยุดและหายใจเหนื่อยหอบเล็กน้อยพร้อมกับจ้องมองหลินหยางและพูดด้วยเสียงแหบพร่า "การปลดล็อกประตูทั้งห้าติดต่อกัน ทำให้ความแข็งแกร่งของผมทวีคูณขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน ตอนนี้คุณก็ไม่ต่างจากคนทั่วไปในสายตาของผม คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผมอย่างแน่นอน! หากคุณยอมรับความพ่ายแพ้ ผมก็จะไว้ชีวิตคุณ!"

เสินกงชางต้องการยุติการต่อสู้โดยเร็ว

เพราะเมื่อการต่อสู้ได้สิ้นสุดลง เขาจะรีบดึงเข็มออกเพื่อปิดประตู เพื่อลดผลที่ตามมาของการปลดล็อกประตูทั้งแปดให้เหลือน้อยที่สุด

แต่หลินหยางเพียงแค่เช็ดเลือดออกจากมุมปากของเขา จ้องมองอย่างเฉยเมยและพูดว่า "ถ้าคุณต้องการฆ่าผม ผมเกรงว่าคุณต้องปลดล็อกประตูสามบานสุดท้าย มิฉะนั้น คุณฝันไปเถอะ"

"สารเลว!"

เสินกงชางโกรธและรีบพุ่งเข้าหาหลินหยางอีกครั้ง

แต่คราวนี้หลินหยางเริ่มต่อสู้กลับ

ทันใดนั้นเขาก็ยกมือขึ้นคว้าเข็มเงินจำนวนหนึ่งแทงเข้าไปในร่างกายแล้วต่อยออกไปในอากาศ

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังออกมาจากด้านหน้าของกำปั้น

เสินกงชางสูดหายใจเข้าและยกกำปั้นขึ้นทันทีเพื่อโจมตี

ตู้ม!

พลังของเสียงระเบิดนี้แตกเป็นเสี่ยงๆ

ก่อนที่เสินกงชางจะทันได้ตอบสนอง หลินหยางก็พุ่งไปข้างหน้าและตบหน้าอกของเขาอย่างแรงด้วยหลังมือ

เสินกงชางไม่สามารถรับมือได้ทันเวลาและถูกบังคับให้ล่าถอย

หลินหยางใช้โอกาสนี้ฝังเข็มบนร่างกายของเขาทันที ทว่ามันไม่ได้เพิ่มความแข็งแกร่ง แต่เพื่อลดพลังของเข็มแปดสิบเอ็ดเข็มที่เสินกงชางแทงใส่เขาอย่างรวดเร็ว หลังจากผ่านไปหนึ่งรอบ เขาก็เริ่มดึงเข็มออกมา

"อยากดึงเข็มของผมออก? มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก!"

เสินกงชางตะคอกอย่างเย็นชาและพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง

แต่หลินหยางซึ่งกำลังดึงเข็มออก จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้น มีแสงแปลกๆ แวบเข้ามาในดวงตาของเขา จากนั้นก็บีบนิ้วของเขา

ตู้ม!

จู่ๆ เสาไฟที่น่าสะพรึงกลัวก็พุ่งออกมาจากพื้นดิน ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ากลืนกินเสินกงชาง