บทที่ 2751 ได้พบกับเทพ

"บ้าไปแล้ว! เสินกงชางบ้าไปแล้วโดยสิ้นเชิง!"

"หลังจากที่ประตูทั้งแปดเปิดออก พรสวรรค์ของเขาก็หายไปจนหมดสิ้น ถึงแม้จะชนะการแข่งขันแล้วไงล่ะ?"

"การแข่งขันอวี่เจวี๋ยในครั้งนี้ คงจะไม่มีผู้ชนะอย่างแน่นอน!"

บรรดาผู้มีความสามารถจำนวนไม่น้อยต่างก็ส่ายหน้าตามๆ กัน ในแววตาปรากฏความเสียดาย

ถึงแม้ว่าเสินกงชางจะอยู่ในลำดับที่หก แต่ศักยภาพและพรสวรรค์ที่แท้จริงของเขา จะต้องแข็งแกร่งกว่าหยวนเฉวียนชินที่อยู่ลำดับที่ห้าอย่างแน่นอน กระทั่งสามารถเทียบกับตั้งเทียนหยาอัจฉริยะที่สี่เลยก็ว่าได้!

ถ้าหากว่าเขาไม่คุ้นเคยกับหยวนเฉวียนซิน ตำแหน่งที่ห้าก็คงจะเป็นของนางไปนานแล้ว

และการต่อสู้กับตั้งเทียนหยา ก็เตรียมพร้อมมาโดยตลอด

แต่คาดไม่ถึงว่าการแข่งขันอวี่เจวี๋ยในครั้งนี้ จะทำลายตำแหน่งผู้ปราดเปรื่องสูงสุดไปโดยสิ้นเชิง!

"คนนอกดินแดนผู้นี้ ช่างน่าหวาดกลัวเหลือเกิน!"

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง คนนอกดินแดนคนหนึ่งจะสามารถแสดงศักยภาพเช่นนี้ต่อหน้าฉัน!"

"บางที ดินแดนแห่งความเงียบและความตายของพวกเราอาจจะไม่เข้าใจสถานการณ์ภายนอกมานานเกินไปแล้วล่ะ"

"ควรจะส่งคนไปดูโลกภายนอกบ้าง"

"ใช่แล้ว"

จิตใจของคนที่อยู่ตรงนี้เกิดความสับสนวุ่นวาย ทั้งสะเทือนใจ ทั้งเสียใจ ทั้งหดหู่ ทั้งหวาดกลัว

สายตานับหมื่นต่างก็รวมอยู่ที่เสินกงชาง

ตระกูลเสินกงต่างก็ร้องห่มร้องไห้

บรรดาผู้นำระดับสูงต่างก็เศร้าสลดหดหู่

"พรสวรรค์ของเสินกงชางถูกทำลาย เส้นทางที่ตระกูลเสินกงของฉันจะก้าวไปสู่ตระกูลเจ้าสำนักได้ถูกปิดกั้นไปโดยสิ้นเชิง! เกรงว่าตระกูลเสินกงของฉันคงจะไม่มีโอกาสนี้อีกแล้ว!"

"ท่านบรรพบุรุษ ทำไมท่านถึงไม่ปกป้องคุ้นครองอัจฉริยะที่ยากจะเกิดขึ้นของตระกูลเสินกงของฉันเลยล่ะ!"

"สูญสิ้นแล้ว สูญสิ้นหมดแล้ว!"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งคุกเข่าอยู่กับพื้น และใช้กำปั้นทุบพื้นไม่หยุด ด้วยความเจ็บปวดอย่างมาก

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนไม่อาจเอากลับคืนมาได้แล้ว

เวลานี้

ฟิ้ว!

มีวัตถุที่คล้ายกับเส้นด้ายสีทองได้พุ่งลงมาจากท้องฟ้า และพุ่งเข้าฝ่ามือของเสินกงชางอย่างแม่นยำ

ชั่วพริบตา ผิวหนังทั่วทั้งร่างกายของเสินกงชางก็กลายเป็นสีเหลืองทอง เข้ากับสีรูม่านตาทั้งคู่ของเขา

ผมยาวของเขาปลิวไสว เสื้อผ้าดูยุ่งเหยิง และคนก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ในช่วงเวลานี้ เขาดูเหมือนกับเทพเจ้า กว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุด ลึกล้ำจนไม่อาจคาดเดา และไร้เทียมทาน

บรรดาผู้คนอ้าปากค้างมองเสินกงชาง แววตาปรากฏความหวาดกลัว

ฟู่!!

เสินกงชางแล้วพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปยังหลินหยาง

"ประตูทั้งแปดบานเปิดหมดแล้ว ตอนนี้ คุณพองใจแล้วหรือยัง?" เสินกงชางกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"เช่นนี้ ก็สามารถต่อสู้กับฉันได้แล้วสิ" หลินหยางพยักหน้า

"หึหึ คุณที่มันอวดดีบ้าระห่ำจริงๆ! ประตูทั้งแปดเปิด เพียงเพื่อมาต่อสู้กับคุณเหรอ? หรือว่าศักยภาพของคุณที่เป็นคนนอกดินแดนจะสามารถบดขยี้ฉันที่เป็นคนเปิดประตูทั้งแปดได้?" เสินกงชางหัวเราะเยาะ