บทที่ 2754 คุณไม่อยากฟังเหรอ?

เขาคือคนของดินแดนแห่งความเงียบและความตายที่บริสุทธิ์ที่สุด

ในมุมมองของเขา ชื่อเสียงเกียรติยศ ศักดิ์ศรี หน้าตา มันอยู่เหนือสิ่งอื่นใด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าคนของดินแดนแห่งความเป็นและความตาย เขาจะไม่ยอมเสียหน้าอย่างเด็ดขาด

ความพ่ายแพ้ในวันนี้ เขาเชื่อว่าศักดิ์ศรีของตระกูลเสินกงล้วนถูกเขาทำให้เสียหายไปจนหมดสิ้น

แต่คำพูดนี้ของหลินหยาง มันทำให้เขาได้สติขึ้นมา

"ใช่สิ ผู้แข็งแกร่งจะต้องได้รับความเคารพ ผู้อ่อนแอ ใครจะชายตามองล่ะ?"

"ถ้าฉันเปลี่ยนเป็นคนที่แข็งแกร่งพอ จะต้องกังวลว่าจะทำลายศักดิ์ศรีของตระกูลเสินกงอยู่อีกเหรอ?"

"เพียงแต่ว่า.....ฉันเปิดประตูแปดบานแล้ว กลับไม่มีพรสวรรค์เลย การฝึกฝนของชีวิตนี้มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว ฉัน จะกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งเพียงพอในอนาคตได้อย่างไร?"

เสินกงชางเผยให้เห็นรอยยิ้มอันขมขื่น และกล่าวพึมพำ พลังชีวิตที่เพิ่งจะลุกโชนกำลังมอดลงอีกครั้ง

คำพูดของหลินหยางโน้มน้าวเสินกงชางได้จริงๆ ทำให้เขามีความคิดที่จะยอมแพ้

แต่ในเวลานี้พรสวรรค์ของเสินกงชางถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ เส้นทางของการบำเพ็ญญาณนั้นยากลำบาก ชีวิตนี้ก็แค่นี้เอง ถึงแม้ว่าจะไม่ตาย มันจะมีประโยชน์อะไรอีก?

เมื่อนึกถึงบุคคลที่เก่งกาจจู่ๆ ก็กลายเป็นคนธรรมดาไร้ความสามารถ ใครจะรับความแตกต่างนี้ได้?

หลินหยางเห็นเช่นนั้น จึงพูดอย่างเย็นชาอีกครั้ง : "บนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่แน่นอน ถึงแม้ว่าคุณจะเปิดประตูทั้งแปดได้ และทำให้พรสวรรค์ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น แต่ไม่ได้หมายความว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่สามารถฟื้นฟูพรสวรรค์กลับมาได้ ต้องทราบว่าดินแดนมังกรด้านนอกนั้น ผู้คนธรรมดาทั่วไปจะคิดว่าโรคที่ไม่มีทางรักษาหาย ก็จะต้องตายอย่างไม่สงสัย หากพวกเขารู้ว่ายังมีสถานที่ที่เรียกว่าดินแดนแห่งความเงียบและความตายอยู่ พวกเขายังจะคิดว่าจะต้องอยู่อีกเหรอ? โรคที่ไม่มีทางรักษาหายในสายตาของพวกเขา เมื่ออยู่ที่นี่มันจะสามารถแก้ไขได้อย่างง่ายดาย ความเจ็บป่วยนี้ของคุณก็เช่นกัน ถ้าคุณคิดว่าพรสวรรค์นี้ถูกทำลายไปจนหมดชีวิตนี้ก็ไร้ความหวัง แต่ถ้ามีสถานที่หรือคนที่สามารถฟื้นฟูพรสวรรค์ของคุณได้ในอนาคต แต่คุณได้จบชีวิตตนเองในตอนนี้ มันจะไม่เป็นการสละชีวิตตนเองไปโดยเปล่าประโยชน์หรอกหรือ?"

เมื่อคำพูดนี้จบลง ลมหายใจของเสินกงชางก็กระชั้นขึ้น ดวงตาที่มืดมนทั้งคู่ก็ลุกโชนขึ้นมาด้วยความหวัง

เขามองไปยังหลินหยางอย่างตกตะลึง

เป็นเวลานาน เขาจึงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

"ขอบคุณครับ คุณหลิน ฉัน.....แพ้แล้ว!"

เมื่อเห็นฉากนี้ คนทั้งสนามก็เงียบสงัด

ผู้คนมองเสินกงชางด้วยความตกตะลึง และคิดว่าตนเองตาฝาดไปครู่หนึ่ง

นั่นคือเสินกงชางที่หยิ่งยโสโอหัง!

นั่นคืออัจฉริยะที่หกที่ยอมตายดีกว่าก้มหัวให้คนนอกดินแดน!

แต่ว่าตอนนี้ เขากำลังคุกเข่าให้กับคนนอกดินแดน

"บ้าแล้ว! ฉันบ้าไปแล้ว!"

"ฉันเห็นอะไร? บอกฉันสิ ว่าท้ายที่สุดแล้วฉันเห็นอะไร?"

"หรือว่าฉันเห็นภาพลวงตา? เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้....."

"ระหว่างพวกเขาท้ายที่สุดแล้วพูดอะไรกัน? ทำไมคนนอกคนนั้นไม่ฆ่าเสินกงชางล่ะ?"

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

ผู้คนสั่นสะท้านและโห่ร้องออกมา ทั้งหมดต่างสับสนงุนงง

คนตระกูลเสินกงมองดูอย่างตกตะลึง และเงียบสงบไม่พูดจา

ผู้คนโดยรอบเดินเข้าไป

แต่ก็สามารถยืนอยู่ได้แค่บนขอบหลุมเท่านั้น

หลินหยางมองเหลยหู่และคนอื่นๆ จากไกลๆ

เหลยหู่จึงเข้าใจในทันที และตะโกนกล่าวว่า : "การแข่งขันจบแล้ว ครั้งนี้ผู้ชนะคือหลินหยาง!"

ในสถานที่แข่งขันคึกคักขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ไม่ใช่การโห่ร้องอย่างดีใจ แต่เป็นเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เสียงด่าทอและเสียงถอนหายใจ