บทที่ 2765 โลภ

"มีดเล่มนี้ไม่ใช่ของเล่น การจะเหวี่ยงมีดออกไปแต่ละครั้งต้องใช้พละกำลังอย่างมาก เพราะมันสามารถช่วยชีวิตผู้คนนับแสนได้ในคราวเดียว" ตู๋กูเวิ่นเดินไปพูดไป

เขาพูดเตือนเกี่ยวกับมีดเล่มนี้ต่อคนรอบๆ

น่าเสียดายที่สิ่งที่ตู๋กูเวิ่นพูดดูเหมือนจะไม่ได้ผล

สายตาผู้คนยังคงไม่เปลี่ยนไป

ยังคงหิวกระหายและเต็มไปด้วยความโลภ

ต่อหน้ามีดเทียนเซิง ผลประโยชน์ที่ตระกูลทรงพลังเหล่านี้ได้รับมาจากเหลยเจ๋อนั้น แทบไม่มีเลย

หลินหยางสังเกตเห็นสายตาที่จับจ้องมาของคนเหล่านี้และขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาแค่อยากลองสัมผัสพลังของมีดเล่มนี้ แต่ไม่ได้คิดว่าพลังของมีดเล่มนี้จะดีกว่าที่เขาคาดไว้

และเหมือนจะมีปัญญาตามมา

เกรงว่าคนที่เห็นจะมีไม่น้อยเลย...

"คุณหลิน เราต้องออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด"

ผู้นำสำนักชิงเซวียนเห็นว่าบรรยากาศตอนนี้มันชอบมาพากล จึงรีบพูดขึ้นทันที

"อืม"

หลินหยางพยักหน้า หยิบเข็มหงเหมิงหลงออกมา ฉีดเข้าไปที่ร่างกายของชายหนุ่มและพูดว่า "สถานะของบุคคลนี้ในตำหนักเทียนเสินนั้นไม่ได้ต่ำต้อย ผมจะพาเขากลับไป และดูว่าจะได้ข้อมูลเกี่ยวกับตำหนักเทียนเสินจากปากของเขาไหม?"

"ดี!"

ผู้นำสำนักชิงเซวียนพยักหน้าให้หนานเฟิงและคนอื่น ๆ จัดแจงชายหนุ่มและเตรียมที่จะพาเขาไป

หลินหยางจัดระเบียบและเตรียมพร้อมที่จะออกไป

แต่เมื่อเขาก้าวขาออกไป กลับต้องหยุดลง

มีดวงตามากมายจับจ้องมาที่เขา

ตระกูลที่มีอำนาจเกือบทั้งหมดกำลังจ้องมองมา

จะก้าวเดินไปทางไหน ก็มีสายตาจับจ้อง

นอกจากนี้ ผู้นำชนเผ่าที่ทรงพลังบางคนออกจากดินแดนสุเมรุทันที และรีบตรงไปที่ทางออกอย่างรีบร้อน

ดินแดนสุเมรุเป็นสถานที่ห้ามทำการต่อสู้

ในเมื่อการแข่งขันอวี่เจวี๋ยจบลงแล้ว ก็ไม่สามารถต่อสู้กันได้

นี่เป็นกฎที่รับรู้กันโดยทั่วไปในดินแดนแห่งความเงียบและความตาย

ใครก็ตามที่กล้าทำลายกฎจะมีต้องเจอกับเหลยเจ๋อ

ทุกคนจึงเลือกที่จะไปทำข้างนอก

"คุณหลิน ผมเกรงว่าจะมีผู้นำอย่างน้อยหลายร้อยคนซุ่มโจมตีอยู่ข้างนอก ถ้าคุณออกไปพร้อมกับมีดเทียนเซิงเล่มนี้ ผมว่าคุณจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ภายในไม่กี่อึดใจ" ตู๋กูเวิ่นพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ