บทที่ 2773 ตั้งเทียนหยา

การสู้รบอันดุเดือดเช่นนี้ เดิมทีพวกเขาไม่สามารถเข้าไปพัวพันได้เลย กระทั่งเข้าไปใกล้ก็จะมีอันตรายได้

แน่นอนว่าอ้ายหร่านทราบถึงหลักการและเหตุผลนี้

แต่นางไม่เชื่อว่าหลินหยางจะตายไปแบบนี้

"อาจารย์ คุณพาศิษย์พี่หนานเฟิงและคนอื่นๆ ออกไปก่อน ฉันจะรออยู่ที่นี่ เพื่อเป็นกำลังหนุนให้คุณหลิน" อ้ายหร่านกล่าวด้วยเสียงเบา

ผู้นำสำนักชิงเซวียนอ้าปากจะพูด แต่ท้ายที่สุดก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา และไม่ได้กล่าวอะไรอีก

ทุกๆ คนทำได้เพียงมองออกไปด้านนอก

ผู้แข็งแกร่งจำนวนมากต่อสู้กันอย่างมืดฟ้ามัวดิน ตระกูลเกือบร้อยตระกูลเข่นฆ่ากันจนนองเลือด

หนามต้นไม้รอบๆ เส้นทางนั้นถูกทำลายไปจนหมด ถนนขรุขระก็ถูกทำลายจนราบเรียบ เผยให้เห็นดินโคลน

ในเวลานี้ เข็มเงินกว่าห้าพันเล่มทิ่มแทงอยู่บนร่างกายของหลินหยาง

เข็มเงินเหล่านี้ทิ่มแทงเขาราวกับตัวเม่น คนที่มองเห็นก็รู้สึกสะพรึง หวาดกลัวจนใจเต้นรัว

ผู้เฒ่ารองอวี่ที่อยู่ข้างๆ ไม่ทราบเลยว่าเวลานี้พลังงานในร่างกายของหลินหยางกำลังโหมซัดสาดเพียงใด

และในเวลานี้ หลินหยางก็ได้ลืมตาขึ้น

ผิวหนังของเขาแดงเล็กน้อย ดวงตาทั้งคู่เปลี่ยนเป็นสีแดง และผมไม่รู้ว่าเปลี่ยนเป็นสีขาวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ และที่ยิ่งทำให้คนตกใจก็คือ บริเวณแขนขาของเขา ได้มีเส้นเอ็นปูดโปนขึ้นมา และกำลังเคลื่อนไหวอยู่

มองดูน่าขนหัวลุก

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

เพียงแค่ลุกขึ้นยืน ผู้เฒ่ารองอวี่ก็รู้สึกได้ถึงพลังอันลึกลับและมหัศจรรย์ที่กระจายอยู่ทั่วทุกสารทิศ

ภายใต้การถูกปกคลุมด้วยพละกำลังนี้ หัวใจของผู้เฒ่ารองอวี่ดูเหมือนว่าแทบจะกระโดดออกมาจากลำคอ เขาตกใจจนรีบถอยหลัง กล้าเข้าไปใกล้ซะที่ไหนกัน

แต่ทว่าเมื่อผู้เฒ่ารองอวี่คิดว่าหลินหยางกำลังจะลงมือ ฉับพลันเขาก็หยิบขวดแก้วจำนวนมากออกมาจากร่างกาย และเทยาจากด้านในออกมา และใส่เข้าไปในปาก

"ยังต้องการเพิ่มระดับขั้นอีกเหรอ??"

ลมหายใจของผู้เฒ่ารองอวี่บีบคั้นมากยิ่งขึ้น

หลินหยางในขณะนี้ ทำให้เขานึกถึงคนคนหนึ่ง

เจี่ยนเทา!

หรือว่า.....คนนอกดินแดนคนนี้กระตือรือร้นที่จะเอาชนะ ก็เลยจมดิ่งอยู่ในความปรารถนาของการเพิ่มระดับขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดอย่างนั้นเหรอ?

ภายนอกทางเดิน

ว้อเฟิงชวน เทียนเวิ่นจงและกองกำลังอื่นๆ ได้มาถึงแล้ว

เจ้าสำนักว้อเฟิงชวน กับเจ้าสำนักเทียนเวิ่นจงและตระกูลเจ้าแห่งสำนักอื่นๆ ต่างมองดูข้ามภูเขาไป ดูเหมือนว่าไม่ได้คิดที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

เห็นได้ชัดว่า ในมุมมองของพวกเขา การอาศัยความขัดแย้งของคนอื่นเพื่อตักตวงผลประโยชน์ส่วนตัวคือทางเลือกที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

แต่ในเวลานี้ เจ้าสำนักว้อเฟิงชวนก็หายใจกระชั้นขึ้นมา เหมือนว่าเห็นถึงอะไรบางอย่าง สายตากวาดมองไปยังเส้นทางเล็กๆ ทางด้านนั้น

เห็นคนคนหนึ่งขี่ม้าขาวมาจากเส้นทางนั้น คนคนนั้นดูดีมีเสน่ห์อย่างยิ่ง และดูสง่าผ่าเผย แต่งกายด้วยชุดสีขาว ผมยาวประบ่า ใบหน้าหล่อเหลวราวกับเอาออกมาจากภาพวาด

และสิ่งที่โดดเด่นอย่างยิ่งก็คือ มีดสีเงินระหว่างเอวของเขา บนมีดนั้นมีมังกรวนรอบ ถึงแม้ว่าจะแขวนอยู่ข้างๆ เสื้อสีขาว แต่ก็ยังมีแสงแวววาวออกมา ซึ่งน่าทึ่งมาก

สีหน้าของเจ้าสำนักว้อเฟิงชวนดูย่ำแย่

และคนของเทียนเวิ่นจงทางด้านนี้เมื่อเห็นคนที่มา ก็ร้องตะโกนขึ้นมาทันที : "เจ้าสำนัก ดูนั่นสิ!"

เจ้าสำนักเทียนเวิ่นจงจ้องมองไปทันที ฉับพลันการแสดงออกก็ตึงเครียดขึ้นมา

"นั่นคือตั้งเทียนหยาเหรอ?"