บทที่ 2775 การต่อสู้อันดุเดือด

เดิมทีหลินหยางไม่รู้ว่าด้านนอกเกิดอะไรขึ้น

เวลานี้เขาเหมือนพระอาวุโสที่เข้าฌาน นั่งอยู่บนทางเดินเล็กๆ ราวกับรูปปั้นที่ไม่เคลื่อนไหว

เพราะด้านหลังขอเขาเป็นดินแดนสุเมรุ ไม่มีทางไป และไม่มีใครอยู่รอบๆ จึงไม่ถูกรบกวน

ผู้เฒ่ารองอวี่ยืนอยู่ข้างๆ และเฝ้ามองดูอย่างเงียบๆ

ถึงแม้เขาจะไม่เชื่อว่าหลินหยางจะสามารถเอาชนะมีดเทียนเซิงได้ด้วยการเพิ่มพละกำลังเหล่านี้ แต่เขายังเฝ้ารอดูว่าการเพิ่มพละกำลังเช่นนี้ของหลินหยางจะเผยให้เห็นถึงความแข็งแกร่งแบบใด

"ถึงแม้ว่าคนคนนี้จะมาจากนอกดินแดน แต่วิชาการฝังเข็มของเขานั้นมหัศจรรย์อย่างยิ่ง เป็นสิ่งที่คนทั่วไปก็เข้าใจได้ แต่พี่ใหญ่ไม่เลือกคนคนนี้ไปต่อสู้แทนตระกูลอวี่ ตระกูลอวี่ช่างไร้วาสนาจริงๆ!" ผู้เฒ่ารองอวี่ถอนหายใจ หงุดหงิดโมโหอยู่ในใจ

เขายังจำได้ว่าในตอนนั้นตนเองได้เกลี้ยกล่อมหลินหยาง เพื่อต้องการให้เขาออกไป

ตอนนี้ดูเหมือนว่า ตนเองช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน ไม่รู้จะพูดอะไรเลยจริงๆ เขาราวกับตัวตลก รู้สึกอับอายขายหน้าเหลือเกิน

การต่อสู้ในสถานที่แห่งนี้ยังคงดำเนินต่อไป

เส้นทางเล็กๆ จึงเต็มไปด้วยซากศพ และเลือดที่ไหลนอง

ศพของผู้เสียชีวิตเหล่านั้นเรียงรายอยู่เต็มเส้นทางเล็กๆ

มีกลิ่นเลือดตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้คนได้กลิ่นแล้วรู้สึกคลื่นไส้

คนของตระกูลขนาดกลางและขนาดเล็กได้ล่าถอยไปบ้างแล้ว

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ยอมต่อสู้ต่อ แต่คนในตระกูลของพวกเขาได้ตายไปแล้ว70 - 80% ไม่มีกำลังที่จะไปแย่งชิงมีดเทียนเซิงอีกแล้ว

พวกเขาเคยเห็นกับตาว่าตระกูลขนาดใหญ่ตระกูลหนึ่งได้เข้าไปปล้นชิงมีดเทียนเซิงโดยไม่สนใจสิ่งใด เป็นผลให้แหลกสลายไปทั้งกองทัพ นอนเกลื่อนกลาดอยู่ตามเส้นทางเล็กๆ

เพื่อแย่งชิงมีดเทียนเซิง แทบจะนำผู้คนทั้งตระกูลเข้ามาช่วยเหลือ

ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาต่อสู้ที่นี่อยู่ต่อเนื่อง

ฆ่าล้างตระกูลเหรอ?

ที่นี่เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด!

เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งดึงดูดใจอันยิ่งใหญ่ตรงหน้า เดิมทีแล้วผู้คนไม่สามารถรักษาหลักการและเหตุผลเอาไว้ได้!

ผู้เฒ่ารองอวี่เหม่อลอยมองทุกสิ่งทุกอย่างนี้ ศีรษะของเขาร้อนผ่าว

ทันใดนั้น เขาเหมือนตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง สีหน้าก็ย่ำแย่ลงกว่าเดิม

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้.....ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ดูท่าแล้ว มีดเทียนเซิงนี้เป็นเหลยเจ๋อที่จงใจปล่อยออกมา"

"อาวุธวิเศษเช่นนี้ พวกเขาจะยอมส่งมอบให้ง่ายๆ ได้อย่างไร"

"แต่ทว่าพวกเขานำออกมาอย่างไม่ตระหนี่แม้แต่น้อย ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่การชมเชยและให้รางวัลอันดับหนึ่งของการแข่งขันอวี่เจวี๋ยหรอก แต่มันเป็นการก่อให้เกิดความขัดแย้ง กระตุ้นให้เกิดการทำสงคราม เพื่อให้ตระกูลทั้งหลานฆ่าฟันกันเอง

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ผู้เฒ่ารองอวี่ก็อ้าปากค้าง

เพราะอะไรดินแดนแห่งความเงียบและความตายที่มีมาหลายปีเช่นนี้ ล้วนไม่มีตระกูลใดที่เลื่อนขั้นไปเหนือกว่าตระกูลเจ้าแห่งสำนักได้เลย?

เกรงว่าเพราะตระกูลเจ้าแห่งสำนักที่เหนือกว่าหอเหลยเจ๋อเทียนกำลังถูกควบคุมในจุดสำคัญอยู่

การแข่งขันอวี่เจวี๋ยครั้งนี้ มีตระกูลเจ้าแห่งสำนักหลายตระกูลเข้าร่วม แม้กระทั่งอัจฉริยะอย่างเสินกงชางที่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดก็ยังปรากฏตัวเช่นกัน

พวกเขาต้องการพลิกสถานการณ์ เพื่อก้าวขึ้นไป เพื่อผลักดันให้ตระกูลอยู่เหนือการมีอยู่ของเจ้าแห่งสำนัก และตั้งป้อมสู้กับเหลยเจ๋อ