บทที่ 2781 ฉวยโอกาส

"คุณสามารถลงมือได้ทุกเมื่อ" หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

ฟิ้ว!

ชั่วพริบตาที่เสียงของหลินหยางจบลง แสงสีเงินก็พุ่งเข้ามาทันที

"ระวัง!"

อ้ายหร่านรีบตะโกนขึ้นมา แล้วยื่นมือจะไปขวางทันที

แต่ด้วยศักยภาพของเธอ จะสามารถรับมือกับการโจมตีของตั้งเทียนหยาได้อย่างไรกัน?

ในขณะที่เหล่าผู้คนกำลังหายใจถี่ สายตาเบิกโพลง

ควับ!

ทันใดหลินหยางก็ยื่นมือออกไป แล้วคว้าแสงสีเงินนั้นที่พุ่งเข้ามาทันที แล้วกุมเอาไว้ในฝ่ามือ

"อะไรกัน? ?"

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

ตั้งเทียนหยาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

แต่ไม่นานเขาก็พยักหน้า แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: "ถึงอย่างไรก็เป็นที่หนึ่งในการแข่งขันอวี่เจวี๋ย ในที่สุดก็ยังค่อนข้างมีศักยภาพอยู่บ้าง"

"ฉะนั้นฉันคิดว่าคุณควรจะจริงจังโดยเร็วที่สุดจะดีกว่า"

หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ จากนั้นจึงดันอ้ายหร่านไปไว้ด้านหลัง แล้วกล่าวกระซิบว่า: "คุณออกจากที่นี่ไปก่อน คนคนนี้ฉันจะจัดการเอง"

"หมอเทวดาหลิน คุณต้องการจะต่อสู้ในครั้งนี้จริงๆ เหรอ? คุณเพิ่งจะเข้าร่วมการแข่งขันอวี่เจวี๋ยเสร็จ สภาพ.....สภาพของคุณไม่ดีนัก แล้วจะสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างไรกัน?"

อ้ายหร่านเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

ในความคิดของเธอ หลินหยางไม่มีโอกาสชนะอย่างแน่นอน

แต่ทว่าหลินหยางยิ้มอย่างไม่มีความกังวล: "คุณอ้ายหร่าน พวกเราก็นับว่ารู้จักกันมานานแล้ว ฉันเป็นคนอย่างไร คุณยังไม่รู้อีกเหรอ? ถ้าหากไม่มั่นใจ ฉันจะกล้ารับมือได้อย่างไรกัน?"

"แต่ว่า....."

อ้ายหร่านยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็หยุดไป

"ไม่ต้องเป็นกังวล การเผชิญหน้ากับหลาวยิงลำดับที่เจ็ดฉันก็จัดการจนพ่ายแพ้แล้ว การเผชิญหน้ากับเสินกงชางลำดับที่หกก็จัดการจนพ่ายแพ้แล้ว อัจฉริยะลำดับที่สี่ผู้นี้ แน่นอนว่าฉันจะจัดการเอง!"

"หึ อวดดีบ้าระห่ำอย่างมาก หรือว่าคุณต้องการสังหารอัจฉริยะทั้งเจ็ดทั้งหมดเลยเหรอ?" ตั้งเทียนหยาหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าว

แต่ทว่าหลินหยางกลับหรี่ตาลง: "ถ้าหากพูดเช่นนี้ แล้วฉันจะไม่สังหารให้หมดได้อย่างไรกันล่ะ?"

ทุกคนตัวสั่นระริก

คนนอกดินแดนคนนี้.....กำลังจะประกาศสงครามกับอัจฉริยะทั้งเจ็ดอย่างนั้นเหรอ?

คำพูดของหลินหยาง ทำให้ทุกคนตกตะลึง

สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนเบิกกว้าง และมองไปยังเขาอย่างตกตะลึง

บ้าไปแล้ว!

บ้าโดยไม่มีเหตุผล! บ้าโดยไร้ขอบเขต!

ถ้าหากบอกว่าเขาชี้แจงให้คนในสถานที่เหล่านี้ฟัง ก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรเขาก็เป็นอันดับหนึ่งในการแข่งอวี่เจวี๋ย ศักยภาพก็อยู่ตรงนั้น

แต่คาดไม่ถึงว่าจะพูดแบบนี้ต่อหน้าตั้งเทียนหยา

คือไม่พอใจที่ตัวเองตายเร็วไม่พออย่างนั้นเหรอ?

ในสถานที่เงียบสงัดจนน่าขนลุก

แม้แต่อ้ายหร่านก็ตกตะลึงตาค้าง

สังหารอัจฉริยะทั้งเจ็ดให้หมดอย่างนั้นเหรอ?

คนบ้าก็ยังไม่พูดคำพูดเช่นนี้ออกมาเลย

เธอมองหลินหยางอย่างนิ่งอึ้ง จู่ๆ ก็พบว่า ตนเองดูเหมือนจะไม่เข้าใจสิ่งนี้แม้แต่น้อย

แปะๆๆๆ .....

ในเวลานี้ เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นทันที

เมื่อเงยหน้ามองเข้าไป

ก็คือตั้งเทียนหยา

บนใบหน้าของเขาแฝงไปด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย แล้วปรบมือให้หลินหยางเบาๆ จากนั้นจึงกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า: "ไม่เลว! ไม่เลว! ฉันคิดมาโดยตลอดว่าคุณเป็นพวกคนไร้ค่านอกดินแดนที่ไม่มีความสามารถ ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันจะคิดผิดไป ความกล้าหาญของคนไร้ค่าอย่างคุณ ช่างมีมากเหลือเกิน!"

"คนไร้ค่า? ทำไม? นี่ก็คือการประเมินค่าของคุณที่มีต่อฉันอย่างนั้นเหรอ?" หลินหยางมองอย่างเย็นชา

"หรือคุณคิดว่าการประเมินค่านี้มันสูงเกินไป?" ตั้งเทียนหยากล่าวอย่างยั่วเย้า ในสายตาปรากฏความเหยียดหยาม

แต่หลินหยางกลับส่ายหน้า: "ไม่ได้สูงเกินไปหรอก แต่แค่รู้สึกว่ามันดูตลกก็เท่านั้น"