บทที่ 2789 บรรลุข้อตกลง

ภาพเงาของสองสามคนแลกเปลี่ยนกันเล็กน้อย แล้วก็จากไปอย่างเงียบๆ

หลินหยางก็ดึงสายตากลับบนมีดเทียนเซิง และมองไปยังผู้นำสำนักชิงเซวียนและคนอื่นๆ ต่อไป ยิ้มอย่างนิ่งๆ แล้วกล่าวว่า: "ทำให้พวกคุณต้องเป็นห่วงแล้ว"

"คุณหลิน คุณ.....คุณช่างแข็งแกร่งจริงๆ!"

ผู้นำสำนักชิงเซวียนอ้าปากเล็กน้อย ชั่วพริบตาก็ไม่รู้ว่าจะใช้คำพูดอะไรมาบรรยายความตื่นเต้นภายในใจของตนเอง ทำได้เพียงคารวะต่อหลินหยาง

"ไม่ใช่ว่าฉันแข็งแกร่งหรอก แต่เป็นเพราะฉันใช้วิธีการเพิ่มระดับให้มากขึ้นก่อนหน้านี้ บวกกับเข็มนิลดูดเลือดของตั้งเทียนหยาถูกเปลี่ยนเป็นวิธีแทงเข็มเพิ่มพลัง และช่วยเสริมพละกำลังของฉัน จึงทำให้ฉันชนะอย่างสบายๆ เช่นนี้ พวกเรากลับกันเถอะ พอสถานะในร่างกายของฉันหายไป ฉันก็คงไม่มีกำลังต่อสู้เท่าไรแล้ว" หลินหยางยิ้มแล้วกล่าว

เพียงคนสองสามคนได้ฟัง ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย และรีบกล่าวว่า: "เช่นนั้น พวกเราก็รีบกลับกันเถอะ รีบกลับกันเถอะ"

การต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่าของหลินหยาง แน่นอนว่าจะต้องเกิดความสูญเสียอย่างมหาศาล

ถึงแม้ว่าคนในที่เกิดเหตุจะถูกหลินหยางทำให้ตกใจกลัว แต่ก็ยากที่จะรับประกันว่าจะไม่เกิดเหตุไม่คาดฝัน

ด้วยเหตุนี้ คนจึงเดินทางออกไปยังทางแคบๆ ทันที ไม่กล้าอยู่ที่นี่อีก

คนตระกูลอื่นๆ เห็นว่าหมดหวังที่จะแย่งชิงมีดเทียนเซิงแล้ว จึงทำได้เพียงกลับไปด้วยความแค้นเคือง

ศพนับพันถูกทิ้งไว้บนเส้นทางโดยไม่มีใครสนใจ.....

เสินกงชางและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านนอกเห็นหลินหยางถือมีดเทียนเซิงเดินออกมา จึงรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

"คุณหลินออกมาอย่างปลอดภัย เช่นนี้ เขาก็ชนะใช่ไหม? ?" เสินกงชางกล่าวอย่างดีอกดีใจ

"ต้องเป็นเช่นนี้อย่างแน่นอน! ต้องเป็นเช่นนี้อย่างแน่นอนคุณชาย!!" คนตระกูลเสินกงที่อยู่ข้างๆ ก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

"ดูเหมือนว่าฉันเลือกถูกแล้ว!"

เสินกงชางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในดวงตาแฝงไปด้วยความร้อนผ่าว

ถึงแม้จะเป็นกังวลใจอย่างมากมาโดยตลอด แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ก้นบึ้งของหัวใจของเขาจึงมีความรู้สึกหนึ่ง รู้สึกว่าที่นี่มีเพียงแค่หลินหยางเพียงคนเดียวที่สามารถต่อสู้กับตั้งเทียนหยาได้

ถึงแม้ว่าความรู้สึกนี้จะน่าหัวเราะเป็นอย่างมาก แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าคนนอกดินแดนคนนั้นในการแข่งขันอวี่เจวี๋ยก่อนหน้านี้ คล้ายกับว่าไม่ได้ใช้พละกำลังทั้งหมด

การต่อสู้ครั้งนี้ จะต้องยอดเยี่ยม และอันตรายอย่างมากใช่ไหม?

เพียงแต่ทำไมบนร่างกายของคุณหลินถึงดูไม่มีบาดแผลสักเท่าไรเลยล่ะ?

หรือว่าหายเองแล้ว?

เสินกงชางค่อนข้างงุนงง

เขารีบพาคนเดินเข้าไป แล้วคารวะต่อหลินหยาง

"คุณหลิน"

"พวกคุณยังไม่อีกเหรอ?" หลินหยางชำเลืองมองพวกเขา อย่างค่อนข้างประหลาดใจ

"ไม่ได้เห็นคุณหลินกลับมาอย่างปลอดภัย พวกเราจะสามารถจากไปได้อย่างไรกัน?"

"เช่นนี้ คุณก็วางใจได้แล้ว พรสวรรค์ของฉันสามารถฟื้นฟูให้กลับมาเหมือนเดิมได้ เพียงแต่ฉันยังต้องการเวลาสักเล็กน้อย เมื่อผ่านช่วงเวลาหนึ่งไปแล้ว คุณก็พาคนไปหาฉันที่อาณาจักรหลงกั๋วเจียงเฉิงที่อยู่นอกดินแดนได้เลย ฉันจะทำการรักษาให้คุณ เข้าใจไหม?" หลินหยางกล่าว

เสินกงชางดีใจขึ้นทันที แล้วคารวะอีกครั้ง: "ขอบคุณคุณหลินเป็นอย่างมากครับ"