บทที่ 280 คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนผม

"เป็น! ไป! ไม่! ได้!"

อาวุโสฉู่ตะโกนออกมา

"อะไรเป็นไปไม่ได้? คุณก็แค่ใช้พิษของแมงป่องมีพิษ คางคก งูพิษ แมงมุมมีพิษ และตะขาบที่เป็นพิษที่สังเคาะห์แล้ว และใช้สูตรเคมีบางอย่างเพื่อพัฒนาสารพิษ แม้ว่าจะสามารถละลายโลหะได้ แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวแต่อย่างใด ขวดยาบนร่างกายของผมสามารถทำลายมันได้" หลินหยางส่ายหน้า

เมื่ออาวุโสฉู่ได้ยิน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง

หลินหยางพูดถูก

สิ่งเหล่านี้...ได้รับการผสมของพิษทั้งห้าจริงๆ

แต่การดึงสารพิษเหล่านี้ออกนั้นไม่ง่ายเลย เธอต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะพัฒนาผงพิษดังกล่าวได้ เธอเชื่อว่าจะไม่มีใครทำลายมันได้ แต่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาเพิ่งทำพิษของเธอจนไม่ได้ผลและยังมองวิธีการของเธอออกอีกด้วย

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้..." อาวุโสฉู่รับไม่ได้

"อาวุโสฉู่ คุณจัดการคนนี้ได้หรือไม่ ถ้าไม่ได้ คุณก็ถอยออกมาเถอะ" เหวินโม่ซิงเหลือบมองอาวุโสฉู่และพูดเบาๆ

"เจ้าลัทธิพูดอย่างงี้หมายความว่าอะไร? ฉันจัดการเด็กนี่ไม่ได้หรอ?" อาวุโสฉู่กัดฟัน สายตาของเธอไม่ยอมรับ เดินไปทางหลินหยาง

อย่าเห็นว่าร่างกายของเธออ้วน เธอไม่ได้ทำตัวเหมือนคนอ้วนเลย ทั้งยังมีความเร็วและความคล่องตัวที่สูง

ฝ่ามือของเธอเหมือนสระพิษ ฝ่ามือหนึ่งออกไปไม่แรงมาก แต่พิษนั้นน่ากลัว

แค่ว่าหลินหยางไม่ได้สนใจการโจมตีนั้น

แปะ!

ฝ่ามือโจมตีไปที่ร่างกายของหลินหยาง

ร่างกายของเขาไม่สั่นไหวเลยสักนิด

"ฮ่าๆๆ ไม่รอดแน่!" อาวุโสฉู่ดีใจ ไม่คิดว่าตัวเองจะโจมตีหลินหยางโดนได้ง่ายขนาดนี้ เธอไม่ลังเลและรีบกระแทกอีกฝ่ามือเข้าไป

แปะ!

เสียงดังขึ้น

หลินหยางยังคงไม่ขยับ

อาวุโสฉู่ไม่เกรงใจ ฝ่ามืออ้วนๆ ทั้งสองของเธอโจมตีไปที่ร่างกายของหลินหยาง ราวกับว่าจะทาพิษทุกอย่างบนตัวของหลินหยาง

แต่ในเวลานี้ ในที่สุดหลินหยางก็หมดความอดทน

เขาโจมตีกลับไป

ปัง!

อาวุโสฉู่กระเด็นออกไปกระแทกกับพื้นโดยตรง มีเลือดออกมาจากมุมปาก แต่เธอไม่สนใจอะไร กลับหัวเราะออกมาเสียงดัง: "หมอเทวดาหลิน คุณไม่รอดแล้ว คุณตายแน่ คุณโดนหัตถ์หมื่นพิษของฉันแล้ว ร่างกายของคุณเต็มไปด้วยสารพิษ คราวนี้แม้แต่เทพเจ้าลงมาก็ช่วยคุณไม่ได้ ฮ่าๆๆๆ..."

"พิษหรอ? พิษแค่นั้นของคุณทำให้ผมตายได้หรอ?" หลินหยางส่ายหน้าและพูดอย่างเรียบเฉย

"คุณไม่เชื่อหรอ? เหอะ งั้นคุณลองดูข้อมือของคุณสิ ดูว่ามันดำแล้วหรือยัง!" อาวุโสฉู่หัวเราะอย่างเยือกเย็น

หลินหยางไม่ได้พูดอะไร ถกแขนเสื้อขึ้นมาดู ยกขึ้น

รอยยิ้มของอาวุโสฉู่แข็งทื่อ

ข้อมือของหลินหยางไม่มีอะไรผิดปกติเลย สีผิวปกติ และไม่มีวี่แววของพิษเลย

ลมหายใจของเธอสั่นไหว ดวงตาของเธออึ้ง

ทุกคนรู้ว่าพิษของอาวุโสฉู่ทำอะไรหมอเทวดาหลินไม่ได้

"คุณลองดูข้อมือของตัวเองเถอะ"

จู่ๆ หลินหยางก็พูดขึ้นในเวลานี้

ร่างของอาวุโสฉู่แข็งทื่อ เธอเหลือบมองข้อมือของตัวเอง จากนั้นก็ม้วนแขนเสื้อขึ้นอย่างสั่นๆ วินาทีนั้นเธอทรุดลงไปบนพื้น ยืนไม่ขึ้น

แขนของเธอดำสนิทเหมือนถ่าน น่ากลัวอย่างมาก

"คุณ...คุณวางยาพิษฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?" อาวุโสฉู่พูดเสียงสั่น

"ตอนที่คุณทำร้ายผมนั่นแหละ!"

หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

"แต่คุณไม่ได้ขยับอะไรเลย...คุณทำได้ยังไง?"

"นี่ไม่ใช่พิษของผม แต่เป็นพิษของคุณ!" หลินหยางยกแขนขึ้น ทำท่าถือมีด

"นั่นคือ..." อาวุโสฉู่ตระหนักอะไรได้ และเหลือบตามองไหล่ของตัวเอง: "หรือว่า...การโจมตีเมื่อกี้..."

"จุดฝังเข็มของมนุษย์สามารถทำงานร่วมกับการกระจายของพิษได้ สาเหตุที่คุณมีภูมิคุ้มกันต่อสารพิษของคุณก็เพราะคุณปิดรูขุมขนบนมือของคุณ แต่เมื่อกี้ที่คุณโจมตีผม ผมทำให้รูขุมขนบนมือของคุณเปิดออก พิษจะซึมเข้าสู่ร่างกายโดยธรรมชาติ..."

หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย