บทที่ 2805 ทดสอบ

"เป็นเพราะข้าไม่ได้พูดให้ชัดเจนพองั้นหรือ?" เย่เหยียนเหลือบมองที่จางเกิงและพูดเบาๆ

"ไม่ เจ้าพูดชัดเจนมากแล้ว และข้าเองก็ได้ยินเหมือนกัน แต่... ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะเชื่อฟังคำสั่งของเจ้า"

จางเกิงหรี่ตาและเย้ยหยัน

เห็นได้ชัดว่าเขาโอ้อวดมากขึ้น

หลังจากได้รับการส่งเสริมจากเย่เหยียนเขาก็รู้สึกว่าเขาไม่กลัวอะไรอีกต่อไป ดังนั้นทำไมเขาถึงต้องกลัวนักปราชญ์เย่เหยียน?

"จริงเหรอ?" เหยียนจ้องไปที่เขาเบาๆ : "แล้วเจ้าคิดจะทำอะไร?"

"จะทำอะไรน่ะเหรอ หึ ข้ารำคาญหน้าเจ้ามานานแล้ว ยอมจำนนให้ข้าเสียเถอะ!"

จางเกิงคำรามด้วยความโกรธและต่อยเขาโดยตรง

บูม!

กำปั้นนี้ดูเหมือนว่าจะแบกภูเขาหลายพันลูกและทะเลหลายพันลี้และพลังก็พุ่งพล่านและพล่าน ดูน่ากลัวจนน่าสยดสยอง

อย่างไรก็ตามเย่เหยียน มองเขาอย่างเฉยเมย โดยไม่มีท่าทีตื่นตระหนกบนใบหน้าของเขาเลย

เมื่อกำปั้นชก เขาก็ยกมือขึ้นมาจับอย่างแม่นยำ

พลังที่รุนแรงทั้งหมดจากกำปั้นก็ได้รับการชะล้างทันที

"อะไร?"

จางเกิงตกตะลึง

บูม!

พลังรุนแรงระดับทำลายล้างโลกได้ถ่าโถมเข้าที่ไหล่ของจางเกิงในทันที

ในชั่วพริบตา ร่างของจางเกิงก็ล้มลงกับพื้น และเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไป

เขาคำรามและอยากจะลุกขึ้น แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ เขาก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้

ผู้คนรอบข้างอ้าปากค้างและจ้องมองอย่างว่างเปล่า หัวใจของพวกเขาแทบจะกระโดดเข้าไปในลำคอ

จางเกิงที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ถูกพลังของเย่เหยียนยับยั้งไว้จริงหรือ?

ถ้าไม่เห็นกับตาใครจะกล้าเชื่อ

กษัตริย์ศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้แข็งแกร่งเพียงใด? ?

"ไอ้เวร!"

จางเกิงไม่มั่นใจเลย เขาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง

แต่มันก็ไร้ประโยชน์

เย่เหยียนยกเท้าขึ้นและเหยียบศีรษะของเขา มองดู จางเกิงอย่างไร้อารมณ์

“ในสายตาของฉัน เธอเป็นแค่แมลงวัน แม้ว่าฉันจะเสริมความแข็งแกร่งให้กับเธอ แต่เธอก็เป็นแค่แมลงวันที่แข็งแกร่งกว่า! เข้าใจไหม”

จากนั้นเขาก็ออกแรงแค่เล็กน้อย

ฝ่าเท้าของเขากำลังจะบดขยี้ศีรษะของจางเกิง

เขาตัวสั่นอย่างบ้าคลั่ง และเสียงของเขาก็สั่น: "เข้า...เข้าใจแล้ว...เข้าใจแล้ว...นายท่าน ข้าฟังท่านแล้ว โปรดยกโทษให้ข้า...โปรดยกโทษให้ข้าวย..."

“ถ้าอย่างนั้น รีบไปเปิดโลงศพเร็วเข้า”

เย่เหยียนหยุดแรงที่เหยียบ ขยับเท้าออกไป และพูดเบาๆ

ตอนนี้จางเกิงกลายเป็นคนซื่อสัตย์ทันที

เขาลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง มองไปที่เย่เหยียนจากนั้นหันหลังและเดินไปที่โลงศพ

คนที่เหลือต่างจ้องมองไปที่จางเกิง

ทุกคนเพิ่งเห็นพลังของโลงศพ

แม้ว่าจางเกิงจะแข็งแกร่งขึ้นแล้ว แต่เขาก็อาจจะไม่สามารถจัดการกับดาบโลหิตพิลึกนั่นได้

จางเกิงไม่อวดดีเหมือนเมื่อก่อน เขาเดินอย่างระมัดระวัง เฝ้าระวังทุกที่ สังเกตทุกที่ และเส้นประสาทของเขาตึงเครียดไปหมด

เมื่อเขาอยู่ห่างจากโลงศพเพียงสิบเมตร

บูม!

ฮั่วกวงเบ่งบานอีกครั้ง

จางเกิงตกใจและถอยกลับอย่างเร่งรีบ

"อย่าถอย รีบเปิดโลงศพเร็ว!" เหยียนพูดเบาๆ

"นายท่าน โลงศพนี้มีกลไก หากข้าก้าวไปข้างหน้า ข้าจะต้องตายอย่างแน่นอน!" จางเกิงกล่าวอย่างกระวนกระวายใจ

“อย่ากังวล ข้าจะปกป้องเจ้าเอง เร็วเข้า!” เหยียนตะโกน

จางเกิงอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดฟันและเดินหน้าต่อไป

ในขณะที่เขาเดินหน้าต่อไป แสงสีแดงบนพื้นผิวของโลงศพก็สว่างขึ้นเรื่อย ๆ

ใบหน้าของจางเกิงซีดลงด้วยความตกใจ และขาที่เคลื่อนไหวของเขาก็สั่น

ณ ขณะนี้.

บูม!

ดาบโลหิตที่น่าสะพรึงกลัวได้ปะทุขึ้นอีกครั้ง

ผู้คนรีบวิ่งไปหาที่กำบัง

จางเกิงหน้าซีดด้วยความตกใจ และถอยกลับอย่างบ้าคลั่ง

อย่างไรก็ตาม ใบมีดโลหิตนั้นเร็วมากจนเขาไม่สามารถอพยพออกไปได้ทันเวลา

มันจบแล้ว.