บทที่ 282 หลินหยางเรียนและใช้ทันที

ในขณะเดียวกัน เหวินโม่ซินเดินตรงเข้าไปหาหลินหยาง

“เสียเวลามากเกินไปแล้ว”

เหวินโม่ซินพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ แต่แววตาของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเจตนาแห่งการฆ่า

เขายกแขนขึ้น ความโหดร้ายที่ปะทุขึ้นบนฝ่ามือนั้นชัดเจนมาก

ครั้งนี้ เขาคิดจะจบการต่อสู้ที่น่าเบื่อนี้โดยตรง

บางทีเขาไม่ควรปล่อยให้คนของตัวเองลงมือเพียงเพราะกลัวเสียหน้าตั้งแต่แรก ถ้าหากเขาเป็นคนลงมือเอง บางทีเรื่องราวมันอาจจะไม่บานปลายมาถึงขั้นนี้

แต่มันไม่สำคัญ เพราะทั้งหมดกำลังจะจบแล้ว…

เหวินโม่ซินส่งเสียงฮึ่ม ก้าวเท้าไปข้างหน้า คิดจะจัดการคนคนนี้ก่อนแล้วค่อยไปจัดการคนที่เหลือ

แต่ในขณะที่เขากำลังพุ่งตรงเข้าไปหาหลินหยาง…

ฟิ้ว!

มีเสียงที่เย็นยะเยือกสายหนึ่งพุ่งเข้ามา

เข็มเงินอีกแล้ว!

“ลูกเล่นไร้สาระ!” เหวินโม่ซินส่งเสียงฮึ่มพร้อมกับหันหน้าไปมองเล็กน้อย

แต่หลังจากที่เขาเพิ่งหลบเข็มเงินเล่มนี้ได้ มีเข็มเงินอีกเล่มปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา

ที่แท้หลินหยางไม่ได้ซัดเข็มเงินออกมาเพียงเล่มเดียว แต่เป็นสองเล่ม!

แต่มันก็ไม่มีประโยชน์เหมือนเดิม!

เหวินโม่ซินส่งเสียงฮึ่ม ยื่นมือออกไปใช้นิ้วหนีบเข็มเงินเอาไว้อย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า

เพียงแค่พริบตาเดียว เข็มเงินเล่มนั้นถูกหนีบเอาไว้ด้วยสองนิ้วของเขาอย่างมั่นคง

วินาทีต่อมา สีหน้าของเหวินโม่ซินต้องเคร่งขรึมลง

เขาลดสายตาของตัวเองมองลงไปข้างล่าง กลับพบตรงท้องของตัวเองมีเข็มเงินเล่มหนึ่งที่กำลังส่ายไปมา

ที่แท้หลินหยางขว้างเข็มเงินออกไปในพริบตาเดียวสามเล่ม! ยิ่งไปกว่านั้นเข็มเงินทั้งสามเล่มเรียงต่อกัน ยิ่งไปกว่านั้นแต่ละเล่มพุ่งเป้าไปยังทิศทางที่สลับซับซ้อน จึงทำให้การคาดเดาของเหวินโม่ซินเกิดข้อผิดพลาด…

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

สีหน้าของเหวินโม่ซินเคร่งขรึมลง เขาคิดจะดึงเข็มเงินเล่มนั้นออกมา!

แต่ในตอนนั้นเองเขาต้องพบกับสิ่งที่น่าตกใจ ร่างกายของเขาขยับไม่ได้แล้ว

“เจ้าลัทธิ!”

“เจ้าลัทธิ! คุณเป็นอะไรไป?”

“แย่แล้ว หมอนั่นใช้วิธีต่ำช้าลอบโจมตีเจ้าลัทธิ!”

“รีบเข้าไปช่วย!”

คนของลัทธิฉงจงตะโกนพร้อมกับพุ่งเข้าไป

แต่หลินหยางไม่ได้สนใจคนพวกนี้ เขาหยิบเข็มเงินออกมาอีกจำนวนหนึ่งแล้วเสียบลงจุดต่างๆบนร่างกายของตัวเองอย่างแรง

เข็มเงินทุกเล่มเกือบจะจมเข้าไปในร่างกายของเขาทั้งหมด…

หลังจากเข็มเงินพวกนี้เข้าไปในร่างกาย หลินหยางมีท่าทีที่แปลกไป

“ฟู! ฟู! ฟู่! ฟู่…”

เขาเริ่มหอบหายใจอย่างแรง บนใบหน้ามีเม็ดเหงื่อจำนวนมากปรากฏขึ้น บนบาดแผลที่มีเลือดไหลออกมาหยุดลง กระดูกที่แตกหักราวกับฟื้นฟูกลับมาแล้ว แขนทั้งสองข้างของเขากลับมาสมบูรณ์ใช้งานได้ปกติ แต่ขาของเขายังคงยืนไม่มั่นคง จึงต้องยืนพิงกำแพงหอบหายใจอยู่ตรงนั้น

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ผู้คนมากมายงงเป็นไก่ตาแตก…

“หมอนี่ไม่ไหวแล้วเหรอ?”

“แต่ดูจากท่าทางของเขา ไม่เหมือนคนที่ได้รับบาดเจ็บเลย…”

“ใช่…เขาเป็นอะไรไป?”

“เหอะ เมื่อกี้พวกคุณไม่เห็นเขาฝังเข็มให้กับตัวเองเหรอ? ดูจากการฝังเข็มของเขามันเป็นการฝังเข็มจริงเหรอ? เข็มเงินทั้งเล่มถูกเสียบเข้าไปในร่างกายจนมิด มันมีเทคนิคการฝังเข็มแบบนี้ด้วยเหรอ? ผมว่าเขาน่าจะมั่วก็เลยทำให้เกิดอาการแบบนี้!”

“มีเหตุผล! ท่าทางของเขาดูเจ็บปวดมาก!”

“ไม่ต้องพูดไร้สาระ รีบไปดึงเข็มเงินบนตัวของเจ้าลัทธิออกแล้วจัดการไอ้บัดซบคนนี้ ก็มาทำตัวอวดดีในลัทธิฉงจง ครั้งนี้ต้องให้มันเจอของจริงสักบ้าง!”

“ได้!”

คนของลัทธิฉงจงทยอยกันพุ่งเข้าไป มีคนคิดจะดึงเข็มเงินบนร่างกายของเหวินโม่ซินออก แต่กลับโดนเหวินโม่ซินห้ามเอาไว้

“พ่อ เป็นอะไร?”

เหวินไห่ก็เดินเข้ามามองพ่อตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

“ห้ามดึงเข็มออกส่งเดช!” เหวินโม่ซินกัดฟันแน่นแล้วพูด “เข็มเงินเล่มนี้อยู่ใกล้กับจุดตายของฉัน ถ้าหากพวกแกดึงออกมาส่งเดช เมื่อไหร่ที่มันสัมผัสโดนจุดตาย ถึงฉันไม่ตายก็ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นพวกแกห้ามทำอะไรส่งเดช!”

“แต่…แต่ถ้าพวกเราไม่ดึงออกแล้วควรจะทำยังไง? หรือไม่..ผมไปเรียกคนของนิกายแพทย์?” เหวินไห่พูด

“คนของนิกายแพทย์อยู่ระหว่างทางแล้ว!” คนที่อยู่ด้านข้างพูด

“ฉันรอจนถึงพวกเขามาไม่ได้!” เหวินโม่ซินพูด หลังจากนั้นมองไปทางหลินหยาง “พวกแกไปจัดการหมอนั่นก่อน ส่วนเข็มเงิน…ฉันจะใช้กำลังภายในขับมันออกมา!”

“ครับ!”

ทุกคนพยักหน้า หลังจากนั้นพุ่งเข้าไปทำหลินหยาง

เหวินโม่ซินรีบกลั้นหายใจ หลังจากนั้นขับเข็มเงินออกมาทีละนิด

แต่ในตอนนั้นเอง มางด้านของหลินหยางเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับชกหมัดออกไปหาคนของลัทธิฉงจงที่อยู่ใกล้ที่สุด